Ένας χρόνος πέρασε από τη μέρα που ο τελευταίος Έλληνας λαϊκός βάρδος έφυγε από τη ζωή αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στο ελληνικό τραγούδι. Ο λόγος για το μοναδικό Δημήτρη Μητροπάνο, που στις 17 Απριλίου του 2012 μετακόμισε τη «γειτονιά των αγγέλων». Δεν είχε καμία σχέση με το Ρέθυμνο ως πρόσωπο, ως φωνή όμως κέρδισε το πανελλήνιο και μπήκε σε κάθε σπίτι. Ως φόρο τιμής στο μεγάλο αυτό απόντα δανειζόμαστε το περσινό άρθρο του «Κρι(η)τικού» από το μπλογκ stigalera.wordpress.com, που δημοσιεύτηκε τρεις μέρες μετά το θάνατό του:
‘‘Τόσα και τόσα γράφτηκαν τις προηγούμενες μέρες για το Δημήτρη Μητροπάνο, τον τελευταίο ίσως μεγάλο, πραγματικά λαϊκό τραγουδιστή, που δεν είναι πια στη ζωή. Για το μάγκα, το λεβέντη, το γαύρο, το γίγαντα Μητροπάνο δεν άντεξα να μην κάνω «μια στάση εδώ» και να αφιερώσω λίγες γραμμές στο κατάστρωμα της Γαλέρας. Διότι τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν…
Είτε είσαι μεταλλάς είτε σκυλάς, είτε ροκάς είτε οπαδός των mainstream ακουσμάτων και των εμπορικών ελληνικών σκουπιδιών με διάρκεια ζωής λίγων μηνών, ο Μητροπάνος είχε χώρο στις μουσικές σου προτιμήσεις, απλά και μόνο τυχαία ακούγοντας τον, όταν ακόμα η φωνή του ήταν πιο ψιλή, να τραγουδά το ύψιστο και «ιστορικό» στίχο «Αλίμονο σε αυτούς που δεν αγάπησαν, αλίμονο σ’ αυτούς που δε δακρύσανε ζωή». Πόσο μάλλον, όταν ακούς από το πιάνο του Θ. Μικρούτσικου την εισαγωγή της «Ρόζας» στην πρώτη της εκτέλεση και το Μητροπάνο στη συνέχεια να «απορεί» «πως η ανάγκη γίνεται ιστορία»…
Ήταν μάγκας γιατί έτριψε στα μούτρα στην κυβέρνηση την προσφορά για τη συνηθισμένη και τυπική κίνηση κάποιος που έχει τη λαϊκή αναγνώριση να θάβεται δημοσία δαπάνη, καθώς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να επιβαρύνει το ελληνικό κράτος-κοινώς τους συμπολίτες του. Μάγκας, αξιοπρεπής, πραγματικός αριστερός και λαϊκός ακόμα και μετά θάνατον…
Ήταν λεβέντης γιατί το χρόνιο πρόβλημα υγείας του δεν του έκοψε τα φτερά, δεν το έβαλε κάτω και δε σταμάτησε να κάνει αυτό που ήξερε καλά εδώ και δεκαετίες: να τραγουδάει και η φωνή του να σε αγγίζει στην ψυχή και να σου σηκώνει την τρίχα, κερδίζοντας επάξια μια θέση μαζί με τους μεγάλους ερμηνευτές της ξενιτιάς, της νοσταλγίας, όπως ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης και άλλοι γίγαντες του πραγματικού λαϊκού τραγουδιού. Επίσης, ήταν ο μόνος ή έστω από τους λίγους που μπόρεσε να τραγουδήσει επάξια τραγούδια των «μεγάλων» του παρελθόντος…
Πέρα από τις μεγάλες του αγάπες, που ήταν η οικογένεια του και πολυτραγουδισμένη από τον ίδιο, «μάνα» Θεσσαλονίκη μια άλλη του αγάπη που του έδινε δύναμη και χαρά ήταν ο Ολυμπιακός. Αν και λίγο οξύμωρο λόγω της βορειοελλαδίτικης καταγωγής του, ο Θρύλος ήταν η αγαπημένη του ομάδα, ένα από τα αποκούμπια του, ένας από τους λεβέντικους τρόπους ζωής του…
Δημήτρη Μητροπάνο το ελληνικό τραγούδι, ό, τι έχει απομείνει από αυτό, είναι ακόμα πιο φτωχό. Καλό σου ταξίδι. Ας ελπίσουμε εκεί που πας τώρα να «πουλάν καρδιές», γιατί δυστυχώς στον επίγειο κόσμο έχουν εκλείψει…
