(Με αφορμή την αυριανή
Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης)
Η παλιά λάμπα
Η λάμπα
που τρεμόπαιζε
το φως της
πάνω σε πλάκες
τετράδια και βιβλία
σε κάμαρες λιτές, ασβεστωμένες
σε κάδρα ασπρόμαυρων μορφών
καθρέφτες θαμπωμένους
κι αγαπημένα πρόσωπα
ή πίσω απ’ το σπιτικό
μπερντέ του Καραγκιόζη
τα χλωμά μας
πρόσωπα
τρομακτικά,
πήρε μια δεύτερη ζωή
στην αποθήκη.
Στο φως της παραδίνεσαι
για να ξεχάσεις ή να θυμηθείς
πάνω στη μνήμη ή στη λήθη!…
Ζουν
Ζουν οι φευγάτοι μας
γονείς ανάμεσά μας.
Και συνεχίζουν
να μας βλέπουν.
να μας μιλούν.
να μας προσέχουν.
να μας μαλώνουν.
να μας συμβουλεύουν.
να μας κρατούνε συντροφιά,
χωρίς κακία για τη μοναξιά
που τους κρατήσαμε.
για τις χωματερές της ευγηρίας
που τους πετάξαμε
με ελαφριά συνείδηση,
μια κι «όλα τα ’χανε εκεί»…
Δεν είναι άλλωστε η τιμωρία μας
δουλειά δική τους.
αλλά δουλειά των εγγονών τους!…
Παρένθεση
Άνοιξες μια παρένθεση
και κλείνεις σκούρες μνήμες:
ανούσια βιώματα
κι ανούσιες συζητήσεις.
άχρηστες γνώσεις,
άχρηστες ώρες,
κι άχρηστα έργα.
άγονες σκέψεις,
άγονες σχέσεις,
άγονα όνειρα
και άγονες γραμμές!
Και όλο την παρένθεση ανοίγεις,
χωρίς ν’ αφήνεις περιθώριο
για μνήμες ανοιχτόχρωμες.
Ένας ογκώδης σκουπιδόσακος
η παρένθετη η ζωή σου!
Μα είναι ανάπηρη η μνήμη
με ρότα μόνο για το σκούρο!…