Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
kokonasb@gmail.com
Το βασικό αίτημα της Αθήνας είναι να δοθεί χρόνος. Στην κλεψύδρα που της δώθηκε , όμως , η άμμος δε θα αδειάσει σε μερικούς μήνες αλλά σε δύο εβδομάδες. Η κυβέρνηση καλείται να κινηθεί μέσα σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια με τους εταίρους , ακόμη κι εκείνους απο τους οποίους προσδοκούσε κάποιο στήριγμα , να επαναλαμβάνουν μονότονα οτι στην Ε.Ε ισχύουν κανόνες που πρέπει να τηρηθούν και θεωρούν «ενδεδειγμένη» την απόφαση της ΕΚΤ να σταματήσει να δέχεται Ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο μετά την 11η Φεβρουαρίου.
Και τώρα? Οι επιλογές δεν είναι πολλές.Η μία είναι ενα είδος βίαιης προσαρμογής στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Η άλλη είναι ένας εσωστρεφής ανάνδοτος , η επιστροφή σε έναν ηρωικό ανεδαφισμό , η θυματοποίηση , η κατασκευή ενός φανταστικού εχθρού στον οποίο θα φορτωθούν όλες οι ευθύνες για τα δεινά μας , η υπόδειξη του απόλυτου κακού που θα μας προσφέρει μια βολική δικαιολογία για την ενδεχόμενη καταστροφή , η καλλιέργεια ενός πατριωτικού συναισθήματος εσωτερικής κατανάλωσης.
Η πρώτη επιλογή μπορεί να μη μας κάνει περήφανους τους πάσης φύσεως «ωραίους ως Ελληνες» του Μίκη Θεοδωράκη ή να δικαιώσει τον Σκουρλέτη που εξηγούσε προ ημερών οτι «τώρα βλέπουμε τι σημαίνει διαπραγμάτευση». Αλλά θα επιτρέψει στον σημερινό πρωθυπουργό να πιάσει το νήμα περίπου απο εκεί που το άφησε ο προηγούμενος , με την ελπίδα οτι θα πετύχει κάτι καλύτερο. Ο χαρακτήρας της δεύτερης επιολογής προδικάζει μια τυφλή σύγκρουση και αψυχολόγητες ενέργειες , όπως θα ήταν μια δινέργεια δημοψηφίσματος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε τη διακυβέρνηση της χώρας , γνωρίζοντας οτι η συγκυρία είναι αρνητική.Ως κυβέρνηση καλείται να αποδείξει οτι μπορεί να δουλέψει με την πλάτη στον τοίχο. Κυρίως καλείται να αποδείξει οτι αυτός που έχει απέναντί του , δεν είναι ένας Γκοτζίλας που μιλάει Γερμανικά. Οχι επειδή μπορεί να μην είναι έτσι. Αλλά επειδή αυτό που έχει σημασία είναι να πείσει πως μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή. Και για να είμαι ξεκάθαρος εξάρχής :Σε αυτή τη μάχη που δίνει η κυβέρνηση δεν χωρούν ούτε χαιρεκακίες , ούτε «λουστείτε τα τώρα « , ούτε «καλά να παθετε». Γιατί δεν υπάρχει το «καλά να πάθετε» , υπάρχει το «Ωχ!τι πάθαμε». Κι αν αποτύχει η κυβέρνηση ή «ένα αριστερό τσούρμο» , όπως είπε ο Βαρουφάκης , « αλλά θα τα καταφέρουμε καλύτερα» , το πιθανότερο είναι οτι αυτοί μεν θα φύγουν έστω κωπηλατώντας , αλλά εμείς όλοι θα μείνουμε πίσω.Υπο την έννοια αυτή , δεν υπάρχει άλλη επιλογή απο το να συνταχθεί κανείς με την προσπαθεια που κάνουν , μήπως και γυρίσουμε το «ματσάκι» , έστω και στις καθυστερήσεις , στο ΄93 και.
Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό ή να μη συμβεί , δεν μπορώ να μη θέσω απορίες :Οταν δηλώνουν , ας πούμε , δώστε μας τρείς μήνες προθεσμία ως το Μάιο για να καταρτίσουμε πρόγραμμα και πάνω σε αυτό θα διαπραγματευτούμε μαζί σας , τι ακριβώς εννοούν?Οτι δεν έχουν πρόγραμμα , πρώτον. Και δεύτερον , οτι όλα όσα έλεγαν περι προγράμματος στην προεκλογική πρίοδο , ήταν μια ακόμα μπαρούφα – κανένας υπαινιγμός για το «ουάου» αγόρι Βαρουφάκη , σπεύδω αν διευκρινήσω.Δηλαδή , κορόιδευαν και αυτοί τον κόσμο.Και εκείνος ο κόσμος , που ψήφισε για κάτι που δεν υπήρχε.Δηλαδή για μια φενάκη , ένα παραμύθι.Συγνώμη που θα το επισημάνω , αλλα αυτά τα κάνουν τα στικά κόμματα , όχι ένα κόμμα της Αριστεράς…