Του Γιώργου Φιλίππου
Ντρέπομαι πολύ. Έκανα αγώνα να μαζέψω 400 ευρώ. Τα κατάφερα όμως. Δύσκολο πράγμα η οικονομία. Δύσκολα τα μαζεύεις – εύκολα τα σκορπάς. 
Με κόπο λοιπόν μάζεψα 400 ολόκληρα ευρώ. Δεν το σκέφτηκα και πολύ. Πήρα τηλέφωνο τον σπιτονοικοκύρη να έρθει. Μου χτυπάει λοιπόν το κουδούνι και ανοίγω. Ήταν σκυθρωπός. Μπαίνει μέσα χωρίς να τον προσκαλέσω για να δει σε τι κατάσταση βρίσκεται το σπίτι. Αλλά που να καταλάβει και ο δόλιος; Με τέτοιο χάλι, το μάτι έμεινε μόνο στην ακαταστασία.
Του έδωσε χωρίς πολλές κουβέντες δύο ενοίκια από αυτά που χρωστάω. Αμέσως μου έκανε νύξη για τα υπόλοιπα και του απάντησα πως όταν τα κερδίσω το τζόκερ θα του τα δώσω. Ντρέπομαι πολύ. Ντρέπομαι που απαρνιέμαι την γενιά μου.
Ντρέπομαι που αυτό το 400σάρι δεν έγινε ένα iphone. Ξέρετε η γενιά μου δεν έχει προσγειωθεί στην πραγματικότητα. Σαν γνήσιος 22χρονος θα έπρεπε να δίνω τα λεφτά μου κάπου αλλού. Σε πιο… lifestyle πράγματα.
Κανονικά θα έπρεπε να μου στέλνει ο μπαμπάς έναν ολόκληρο μισθό και ότι δουλεύω να το κάνω «μούρη». Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να συμβαδίζω με το κλίμα της εποχής.
Και για να μην παρεξηγούμε με «το κλίμα της εποχής», σίγουρα υπάρχουν νέοι που έμαθαν τι πάει να πει κρίσει και σίγουρα τη βιώνουν περισσότερο από μένα.
Υπάρχει όμως και μια μεγάλη μερίδα που αδιαφορεί. Και όσο αδιαφορεί η κατάσταση διονίζεται. Το ακριβό μπλουζάκι, το νέο μοντέλο της nike, οι διακοπές στη Μύκονο, το iphone είναι ίσως τα μεγαλύτερα θέματα για ορισμένους.
Ντρέπομαι λοιπόν που δεν είμαι σαν όλους τους υπόλοιπους. Αλλά τι να κάνω! Έτσι είναι η κατάσταση και θα την αποδεχτώ.