Ναι, η αλήθεια είναι ότι έχω ξαναγράψει παλιότερα για τους άστεγους. Οι περισσότεροι από εσάς θα το θυμούνται. Για εκείνους που έχασαν τις δουλειές τους και τα σπίτια τους. Μαζί με αυτά έχασαν την κοινωνικότητά τους, τον αυτοσεβασμό τους και την αυτοεκτίμησή τους. Οδηγήθηκαν στο περιθώριο της ζωής και πλέον πασχίζουν για λίγη ζεστασιά και για ελάχιστο φαγητό. Άνθρωποι θύματα σε μια κοινωνία που λειτουργεί με βάση κριτήρια προβολής και δημοσιότητας και όχι με βάση την αλληλεγγύη και το πραγματικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπό μας. Άνθρωποι που δεν διαφέρουν από τους υπόλοιπους, αν σκεφτούμε ότι ο καθένας από εμάς θα μπορούσε -υπό προϋποθέσεις- να βρεθεί στη δική τους θέση, είτε εξαιτίας εσφαλμένων επιλογών, είτε εξαιτίας γενικότερων δυσμενών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών συγκυριών. Άνθρωποι ολοφάνερα άστεγοι και τραγικά μόνοι. Άνθρωποι που μια κοινή μοίρα τους ενώνει.
Μπορεί να είναι το παγκάκι, η προεξοχή στο μεγάλο νεοκλασικό κτίριο, η χαρτόκουτα, το νάιλον, μια παλιά κουβέρτα, ένα παλιό εργοστάσιο, ή ένα αυτοσχέδιο παράπηγμα. Το διαπεραστικό κρύο, ο παγωμένος αέρας και η βροχή που τους νοτίζει. Ψυχές που μαζεύονται όλοι μαζί και κουρνιάζουν ομαδικά κόντρα στο ξεροβόρι προσπαθώντας να ζεσταίνει ο ένας τον άλλο με τα χνώτα του. Και πάνω από όλα εκείνο που τους παγώνει την ψυχή είναι η αδιαφορία των άλλων. Μικρών και μεγάλων. Συνηθισμένο το θέαμα πλέον. Δεν συγκινεί και δεν ξενίζει. Σε ελάχιστο βαθμό και πολύ λίγους αγγίζει. Υπάρχει όμως ως πρόβλημα και εφόσον υπάρχει θα πρέπει να λυθεί με οριστικό και μόνιμο τρόπο. Όχι επιφανειακά για τα μάτια του κόσμου, αλλά ουσιαστικά για να μπορούμε πειστικά να ισχυριζόμαστε ότι υπάρχουν ακόμα αξίες, αληθινή συμπαράσταση και πραγματική αγάπη στον τόπο μας.
Τετραψήφιος ο αριθμός του Κέντρου Στέγασης Αστέγων. 1960. Τις τελευταίες ημέρες δραστηριοποιήθηκαν όλοι εξαιτίας του χιονιά και της πτώσης της θερμοκρασίας. Θα τους δώσουν οι δήμοι και οι αρχές ένα χώρο για να μείνουν. Ένα δωματιάκι, ένα χώρο σε κάποιο θερμαινόμενο δημοτικό κτίριο, γήπεδο ή κάπου αλλού. Αν αρνηθούν θα τους δώσουν μια κουβέρτα και κάποια είδη πρώτης ανάγκης. Συνήθως, οι περισσότεροι αρνιούνται να μετακινηθούν. Θα χάσουν τη θέση τους, το στέκι τους, το «σπίτι» τους. Θα επιστρέψουν και θα βρουν κάποιον άλλο εκεί. Θα μείνουν για δεύτερη φορά «άστεγοι». Γιατί γνωρίζουν καλά πως οι αρχές λειτουργούν με βάση την επικαιρότητα, το δελτίο καιρού και την περίσταση και σπάνια δίνουν μόνιμες λύσεις. 
Είναι πολύ σκληρό κι απάνθρωπο να πεθάνει κάποιος από το κρύο. Εκτός των άλλων κάνει κακό και στη δημόσια εικόνα της χώρας. Πρέπει λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι να εξασφαλιστούν προσωρινά και μετά πάλι τους βγάζουμε εκεί έξω. Μόνους και αβοήθητους, παγωμένους και «πεταμένους» στα πόδια μας. Σκουπίδια και ανθρώπινα ράκη καταγής, που όταν τα συναντάμε βάζουμε το μανίκι μας μπροστά στα ρουθούνια μας για να μη νιώσουμε την οσμή τους, ενώ παράλληλα στρέφουμε το κεφάλι μας στην άλλη πλευρά γιατί μας ενοχλεί οπτικά η εικόνα τους. Τουλάχιστον εμείς έχουμε ακόμα ένα σπίτι για να μείνουμε, ακόμα κι αν κρυώνουμε γιατί δεν έχουμε χρήματα να αγοράσουμε πετρέλαιο θέρμανσης. Ακρίβυναν κι εκείνες οι σόμπες και που να ψάχνεις ξύλα τώρα. Κακή εποχή, πολύ κρύο και κακή ώρα. Θα σκεπαστούμε και θα ζεσταθούμε.
Η ανέχεια υποφέρεται, αλλά όταν συνδυάζεται με την υποκρισία καθίσταται ανυπόφορη. Οι Έλληνες κάποτε συμπαραστεκόμασταν ο ένας στον άλλο σε δύσκολες ώρες. Ας μην κάνουμε πως νοιαζόμαστε τάχα για εκείνους τώρα που πάγωσε ο καιρός για τα καλά, λες και μέχρι χτες που δεν χιόνιζε κι είχε τρεις βαθμούς θερμοκρασία, αυτοί έπαιζαν ρακέτες στις παραλίες. Τους άστεγους τους συνηθίσαμε αλλά δεν μπορούμε να ανεχθούμε τους «δήθεν». Ας ελπίσουμε στις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Καλό χειμώνα.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/