Γράφει ο Κώστας Π. Μανιάς
Το να είσαι ένας πιστός φίλος είναι ιερό πράγμα. Το να προδίδεις το φίλο σου, είναι ό, τι ποιο απαίσιο, ποιο βδελυρό συναίσθημα. Αυτό σε διαπροσωπικές σχέσεις. Και στις διακρατικές σχέσεις, έτσι έπρεπε να είναι. Δυστυχώς , όμως η πράξη έχει δείξει ακριβώς το αντίθετο.
Η χώρα μας, πολλές φορές έχει προδοθεί από τους λεγόμενους συμμάχους φίλους της. Και τούτο γιατί είναι λογικό, πως στις σχέσεις μεταξύ κρατών, πάντα μέτρα το συμφέρον. Δεν χωρούν, και δεν πρέπει να χωρούν, συναισθηματισμοί. Κανένας πολιτικός, δεν έχει – και δεν πρέπει να έχει – το δικαίωμα να λειτουργεί με το συναίσθημα. Εάν συγκυριακά μια χώρα ζημιωθεί, θα το δεχτεί μονάχα αν βλέπει, πως μακροπρόθεσμα, έχει να πάρει από τη ζημιά που συγκυριακά έπαθε.
Ας μου απαντήσει ένας Έλληνας, τι έχουμε κερδίσει από τις αλλεπάλληλες προδοσίες, που έχουμε υποστεί στα ογδόντα χρόνια του δόγματος, ανήκομεν στη δύση.
Κάποιος μπορεί να σπεύσει να μου πει, πως αν δεν βροντοφωνάζαμε όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε, πως ανήκουμε στη δύση, η δύση ίσως, να μας είχε κάνει πολλές φορές σκόνη. Α! αν αυτός είναι ο λόγος, τότε συγχαρητήρια και σ’ εμάς, μα πιο πολλή στη δύση.
Η δικαιολογία που στέκεται είναι, πως είμαστε μικρή χώρα, και πρέπει υποχρεωτικά, να ακουμπάμε σε κάποια ισχυρή πλάτη. Ναι, τότε όμως, εκείνα τα χρόνια, από τους πολέμους βγήκαν δυο υπερδυνάμεις, και η χώρα μας, δεν επέλεξε συμμάχους, δεν επέλεξε φίλους. Μας τους έδωσαν. Και δεν μας βγήκαν καθόλου καλοί, ούτε σαν σύμμαχοι, ούτε σαν φίλοι.
Ο καιρός, τα χρόνια που πέρασαν, έδηξαν περίτρανα πως μ’ αυτούς τους λαούς, δεν είχαμε τίποτα κοινό. Μονάχα γεωγραφικά θα μπορούσε να πει κανείς, πως ανήκουμε στη δύση. Κατά τα άλλα, οι λεγόμενοι φίλοι μας, το βλέπουν πως είναι βαθειά νυχτωμένοι, σε σχέση με την ιστορία μας. Αυτό – κατά την ταπεινή μου γνώμη, – τους δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις τους μαζί μας.
Σήμερα τα χρόνια έχουν αλλάξει. Στα χρόνια μας αναδύονται καινούριες υπερδυνάμεις. Η χώρα μας έπρεπε προ πολλού, να έχει αναπροσαρμόσει την εξωτερική της πολιτική. Σήμερα υπάρχουν δυνάμεις, που μας συνδέουν πολλά κοινά, πολιτιστικά, ιστορικά, από το απώτερο παρελθόν, μα πιότερο κοινά συμφέροντα. Με το σκεπτικό, πως ο γάμος των ογδόντα χρόνων, δεν είχε προκύψει ούτε από αίσθημα ούτε καν από προξενιό και σε συνδυασμό με τις αλλεπάλληλες προδοσίες, που έχουμε υποστεί, την εμφάνιση καινούριων δυνάμεων, η χώρα μας έπρεπε να το έβλεπε σαν ευκαιρία.
Για να γίνει όμως αυτό, για να αναπροσαρμόσουμε τις σχέσεις μας με τους λαούς, πρέπει στη χώρα μας, να προκύψει κάτι καινούριο. Άνθρωποι που έπρεπε προ πολλού, να βρίσκονται στη φυλακή, δεν μπορούν να δώσουν στη χώρα οράματα. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι, να κουβαλούν νερό, στο μύλο του φασισμού. Όσο ο λαός ολιγωρεί, τόσο οι τυχάρπαστοι οι νυχτόβιοι, οι φουσκωτοί, θα κερδίζουν έδαφος, ανίκανοι αυτοί που τους τροφοδοτούν με τις πολιτικές τους, να τους ανακόψουν το δρόμο.
Πολλοί ίσως αναρωτηθούν: Μα ποιοι ήμαστε που θα σηκώσουμε κεφάλι στους δυνατούς; Να η απάντηση: Αν επιτρέψεις στη χώρα, να εισάγει κινέζικα, και ρώσικα κεφάλαια, άσε τους άλλους να εισβάλουν σε μια χώρα, με συμφέροντα, άλλων μεγάλων δυνάμεων. Κάποτε η Αλβανία, υπήρξε ένα μικρό ψάρι για τη Σοβιετική ένωση, μα με τη σκέπη της Kίνας, είχε μεγάλα αγκάθια.
Η χώρα μας, κάθε μέρα που περνά, βουλιάζει περισσότερο. Υπάρχουν δυνάμεις που και για τα δικά τους συμφέροντα, θέλουν να μας βοηθήσουν και εμείς πεισματικά τους το αρνιόμαστε . Τους το αρνούμαστε, γιατί εκείνοι που μας κυβερνούν είναι πουλημένοι. Είναι για τη χώρα καμένα χαρτιά.
Και μπαίνει το ερώτημα: Ποιος έχει το δικαίωμα, όταν η χώρα μπορεί να σωθεί, να της στερήσει αυτή τη δυνατότητα;