Του Γιώργου Παπακωνσταντή
Εδώ και πολλά χρόνια έχει διαπιστωθεί ότι το σύστημα αξιολόγησης , κρίσεων και προαγωγών των στελεχών της Αστυνομίας, είναι εντελώς ανορθολογικό και μη λειτουργικό.
Πρόκειται για μια διαδικασία η οποία βασίζεται στην τύχη και στις συγκυριακές διασυνδέσεις των υποκειμένων σε κρίση.
Δύο είναι τα σοβαρότερα προβλήματα. Το ένα είναι ότι κάθε χρόνο η Αστυνομία κυριολεκτικά «ανακατεύεται» άνευ σοβαρού λόγου και αιτίας, μέσα από τις υποχρεωτικές ετήσιες κρίσεις, οι οποίες γίνονται γιατί «πρέπει» να γίνουν. Δεν υπάρχει κανείς άλλος λειτουργικός λόγος. Σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, αξιολογήσεις στελεχών γίνονται όταν δημιουργείται μια θέση κενή και υπάρχουν περισσότεροι του ενός υποψήφιοι. Στην αξιολόγηση λογικά επιλέγεται εκείνος που είναι καταλληλότερος για τη θέση.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι η παγιωμένη αντίληψη της επετηρίδας, κατά την οποία, ανεξαρτήτως προσόντων, επιτυχιών ή αποτυχιών στην καριέρα, οι αξιωματικοί κρίνονται με βάση τη σειρά εξόδου από τη Σχολή. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει αυτό. Σε όλα τα σύγχρονα κράτη, η θέση τους στην βαθμολογική ιεραρχία, είναι συνυφασμένη με τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα τους και τη θέση που κατέχουν. Υπάρχει δηλαδή πλήρης αντιστοιχία προσόντων, θέσης και βαθμού.
Όσο και αν ακούγεται παράξενο, η κατάσταση αυτή, βολεύει κυρίως εκείνους που φαίνεται ότι θίγει. Δηλαδή τη μεγάλη πλειοψηφία των αξιωματικών, οι οποίοι αποστρατεύονται σε πολύ μικρή ηλικία, πολύ συχνά κάτω των 50 και επειδή η διαδικασία δεν είναι αδιάβλητη, δικαιώνονται αργότερα σχεδόν όλοι στα διοικητικά δικαστήρια, με αποτέλεσμα να παίρνουν τις αποδοχές όλων των βαθμών που ενδεχομένως στερήθηκαν. Δεν βολεύει βεβαίως εκείνους οι οποίοι είναι άξιοι και έχουν τη φιλοδοξία να συνεχίσουν να προσφέρουν ως στελέχη της Αστυνομίας.
Προφανώς η διαδικασία αυτή υπονομεύει συνολικά τη λειτουργία της Αστυνομίας για τους παρακάτω λόγους:
1) Αποστρατεύονται συχνά για συγκυριακούς λόγους αξιόλογοι αστυνομικοί
2) Όσοι αξιόλογοι προάγονται –και είναι αρκετοί-είναι συχνά «υπονομευμένοι» από την κυρίαρχη αντίληψη ότι αυτό έγινε τυχαία στην καλύτερη περίπτωση ή κατόπιν των κατάλληλων γνωριμιών στη χειρότερη.
3) Συχνά η προαγωγή στο βαθμό δεν σημαίνει και προαγωγή σε θέση.
4) Δημιουργείται τεράστιο οικονομικό κόστος με το να αποστρατεύονται κάθε φορά νεότατα στην ηλικία στελέχη περισσότερα από 100 κάθε χρονιά και φυσικά να γίνονται αντίστοιχες προσλήψεις.
5) Γενική ανακατωσούρα της Αστυνομίας, αφού είναι ιδιαίτερα σπάνιο να παραμένει κάποιος σε θέση ευθύνης για περισσότερα από δύο χρόνια, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η εφαρμογή στρατηγικών αντεγκληματικής πολιτικής.
Είναι κρίμα που ακόμη και σε ιδιαίτερα κρίσιμες οικονομικές συνθήκες όπως οι σημερινές, οι οποίες απαιτούν σοβαρές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, η οποία εν τέλει επιβαρύνει τον πολίτη.
