Δεν είναι πρωτοφανίστικο οι χούλιγκαν ούτε και τα γκράφιτι που βλέπουμε να «στολίζουν» πλατείες και λαμπρά κτήρια στην πατρίδα μας και την ωραία και αγαπημένη πολιτεία μας, το Ρέθεμνος.
Ήδη στην εποχή της ακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το πασίγνωστο «άρτον και θεάματα» οι οπαδοί του κάθε άρματος ζητωκραύγαζαν τον νικητή της ομάδας των και οι πιο φανατικοί έγραφαν στην έξω μεριά των τοίχων του Circus Maximus τα ονόματα των νικητών και έσβηναν τα ονόματα των νικημένων που ήταν πριν νικητές. Πολύς κόσμος χάζευε και γελούσε. Πολλές φορές έγραφαν και επιγραφές άσχετες με τους αγώνες, για να πειράξουν γνωστά πρόσωπα π.χ. «Ο Κόιντος αγαπάει τη Σεπτιμίλλα» ή «Ο Μίλων είναι ωραίο παιδί».
Κυριαρχούσαν όμως τα ονόματα των νικητών. Τέλος οι λεβέντες οπαδοί άρχιζαν τους καυγάδες και γρήγορα κατέληγαν σε άγριο πετροπόλεμο. 
Αίμα όμως ποτέ. Μόλις αγρίευε και άρχιζε να γίνεται ο πετροπόλεμος επικίνδυνος οι λεγεωνάριοι (στρατιώτες) έμπαιναν στη μέση και τους χώριζαν. Τέλος, μια μέρα ένα λίγο ποιητής και καλαμπουρτζής γράφει την εξής επιγραφή:
«Τοίχε κακόμοιρε, που κουβαλάς πάνω σου τόση βλακεία, πως είσαι ακόμη όρθιος και δεν γκρεμίστηκες; Ιδού η απορία;»