Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
vlassiamich@yahoo.gr 
Ικανοποιητικότατη υπήρξε η συγκομιδή μεταλλίων στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο, προσφέροντας συγκίνηση κι ικανοποίηση στους απανταχού Έλληνες για τις επιδόσεις των αθλητών μας. Ο ελληνικός ύμνος παιάνισε κι η γαλανόλευκη κυμάτισε ψηλά, παρά τη μικρή συμμετοχή της ελληνικής αποστολής, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες, που προέβλεπαν πως η Ελλάδα θα γυρίσει με άδεια χέρια. Η Goldman Sachs στην εκτίμησή της για τις χώρες που θα κατακτήσουν μετάλλια δεν είχε συμπεριλάβει την Ελλάδα. Είναι αξιοσημείωτο ότι προέβλεπε δύο μετάλλια για την Ουγκάντα, εκ των οποίων το ένα χρυσό, και τελικά η χώρα αυτή δεν κέρδισε κανένα. Σε χειρότερη θέση κι από την Ουγκάντα μας έχει η Τράπεζα – κυβέρνηση που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία.
Η αλήθεια είναι πως στους χαλεπούς καιρούς που διάγουμε ο πρωταθλητισμός, πέρα από ψυχικές και σωματικές αντοχές απαιτεί και οικονομική υποστήριξη από ιδίους πόρους, αφού το κράτος απουσιάζει, όπως περίτρανα αποδείχτηκε και στην περίπτωση της γλυκύτατης Άννας Κορακάκη, η οποία κέρδισε το διπλό μετάλλιο στη σκοποβολή, προπονούμενη σε παράγκες, σε μία πρόχειρη κατασκευή έξω από τη Δράμα. Αναμφίβολα, οι αθλητές μας έχουν αποδείξει πως η αθάνατη ελληνική ψυχή εξακολουθεί να μεγαλουργεί κι αντιπαρέρχεται των αντιξοοτήτων, κάνοντάς μας υπερήφανους και στέλνοντας μήνυμα ελπίδας κι αισιοδοξίας. Ο συγκλονιστικός Σπ. Γιαννιώτης μάς χάρισε ένα ασημένιο μετάλλιο από χρυσάφι, αποδεικνύοντας το εξαίρετο ήθος του και θυμίζοντας σε όλο τον κόσμο το «ευ αγωνίζεσθαι» των αρχαίων Ελλήνων. Είναι κρίμα, όμως, στη θαλασσοφίλητη χώρα μας να πανηγυρίζουμε για μετάλλιο στην κολύμβηση, μετά από 120 χρόνια.
Πέρα, βέβαια, από τον πρωταθλητισμό, υπάρχει κι ο αθλητισμός που είναι απαραίτητος για όλους κι ιδιαίτερα τους νέους. Η καθημερινή φυσική δραστηριότητα βοηθά την πνευματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού κι ενισχύει τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική υγεία. Δεν υπάρχουν, όμως, οι απαραίτητες δομές, για τη συστηματική και απρόσκοπτη ενασχόληση των νέων με τον αθλητισμό.
Ανακοινώθηκε πρόσφατα από το Υπουργείο Παιδείας πως θα ενταχθούν μαθήματα κολύμβησης στο πρόγραμμα των Δημοτικών. Κι αναρωτιέμαι πώς θα πραγματοποιηθεί μία τόσο φιλόδοξη πρόθεση, όταν σε πολλές περιοχές, όπως κι η δική μας, ακόμα κι οι γονείς που πηγαίνουν επί πληρωμή τα παιδιά τους στο κολυμβητήριο ταλαιπωρούνται, για να ξεπλύνουν και να αλλάξουν τα παιδιά τους. Επίσης, όταν υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό πώς θα είναι επαρκής ο αριθμός των εκπαιδευτικών φυσικής αγωγής με ειδίκευση στην κολύμβηση, για να τηρηθεί η αναλογία 10:1; Πώς θα εξασφαλιστεί η μετάβαση των παιδιών στο κολυμβητήριο, όταν υπάρχουν μαθητές σε δυσπρόσιτες περιοχές, που δεν μπορούν ούτε στο κανονικό σχολείο να πάνε; Και τι θα γίνει με τους μαθητές ειδικής αγωγής, για τους οποίους οι δραστηριότητες του υγρού στίβου έχουν θεραπευτικό χαρακτήρα και συνιστούν το πλέον αποτελεσματικό μέσο γύμνασης για όλες σχεδόν τις αναπηρίες;
Η χώρα μας πάσχει από μεγάλα σχέδια, που συνοδεύονται από μικρούς σχεδιασμούς. Κατασκευάσαμε μεγάλα ολυμπιακά έργα και τα αφήσαμε να ρημάξουν, αφού ρήμαξαν πρώτα την εθνική μας οικονομία. Πληρώνουμε πρωινούς φύλακες στα σχολεία, αλλά τα παιδιά το απόγευμα πηδάνε τα κάγκελα των σχολειών, για να αθληθούν στο προαύλιο.
Κάποια στιγμή θα πρέπει οι εκάστοτε κυβερνώντες να έρθουν πιο κοντά στην καθημερινότητα των πολιτών, ώστε να μπορέσουν να προωθήσουν υλοποιήσιμες ιδέες, να προβούν σ΄ ένα σοβαρό προγραμματισμό, ώστε τα οράματα να μην γίνονται ονειρικές φαντασιώσεις.