Του Ανδρεά Ξανθού
υποψηφίου βουλευτη Ρεθύμνου του ΣΥΡΙΖΑ
Για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά οι πολίτες αυτής της χώρας καλούνται να εκφράσουν τη δημοκρατική τους βούληση έχοντας υποστεί μια ριζική ανατροπή των βασικών δεδομένων της καθημερινότητας τους. Από την εργασία μέχρι την υγειονομική περίθαλψη , τις σπουδές και το εργασιακό μέλλον των παιδιών , την κάλυψη ακόμα και στοιχειωδών αναγκών επιβίωσης .
Ο «θυμός» της κοινωνίας που τόσο φοβούνται , είναι σίγουρο ότι θα εκφραστεί και δεν υπάρχει περίπτωση το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό να είναι όπως παλιά. Το Θέμα είναι η διαφαινόμενη πολιτική ήττα του χρεωκοπημένου δικομματικού κατεστημένου, να γίνει αφετηρία εναλλακτικών πολιτικών επιλογών με προτεραιότητα τις ανάγκες των εργαζομένων, τα κοινωνικά αγαθά και το δημόσιο συμφέρον και όχι τα συμφέροντα των δανειστών και των τραπεζών.
Υπάρχει όμως αυτή η δυνατότητα ; Είναι ρεαλιστική η οικονομική και πολιτική διέξοδος που προτείνει η Ριζοσπαστική Αριστερά ή είναι «μονόδρομος» η ολοένα και αυστηρότερη υλοποίηση των μέτρων του Μνημονίου , που με μαθηματική πλέον ακρίβεια οδηγoύν στην κοινωνική εξαθλίωση ;
Κατ’ αρχήν , η επίκληση των υποτιθέμενων μονοδρόμων συνιστά ακύρωση της Δημοκρατίας. Η Δημοκρατία δεν υπονομεύεται από το δικαίωμα των πολιτών να επιλέξουν με βάση τις ανάγκες της ζωής τους, αλλά από την καταστρατήγηση του Συντάγματος και του Εργατικού Δικαίου , την εκποίηση των δημόσιων αγαθών, την προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους την ώρα που πληθαίνουν τα συσσίτια, οι άστεγοι, τα πεινασμένα παιδιά, οι αποκλεισμένοι από το Σύστημα Υγείας και Παιδείας , οι καταθλίψεις και οι αυτοκτονίες.
Για την Αριστερά , Δημοκρατία δεν είναι μόνο το τυπικό εκλογικό δικαίωμα αλλά η ουσιαστική ισοτιμία των πολιτών σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Πραγματική Δημοκρατία είναι η διασφάλιση του καθολικού δικαιώματος των ανθρώπων στην εργασία, στη μόρφωση, στην Υγεία, στη σύνταξη ,στη ζωή με αξιοπρέπεια, στη δυνατότητα συμμετοχής και επηρεασμού των αποφάσεων που τον αφορούν. Με άλλα λόγια , η Δημοκρατία συνεπάγεται δυνατότητα επιλογής μεταξύ εναλλακτικών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών σχεδίων.
Γι’ αυτό , σήμερα που αμφισβητείται ανοικτά το δικαίωμα του λαού να επιλέξει άλλο δρόμο , έχουμε στην πραγματικότητα να κάνουμε με μια «γενόσημη» Δημοκρατία , με ένα αντίγραφο της και μάλιστα πολύ κακής ποιότητας , που καθημερινά προκαλεί σοβαρές παρενέργειες στην «κοινωνική» και «πολιτική» μας υγεία.
Υπάρχει όμως αντικειμενικά η δυνατότητα εξόδου από το σημερινό τέλμα ;
Αυτό είναι το πολιτικό ερώτημα που κυριαρχεί στην προεκλογική συζήτηση.
Ας επιχειρήσουμε μια – συνοπτική αναγκαστικά- απάντηση :
1. Αυτό που προέχει για να υπάρξει μια αντιστροφή της πορείας οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης , είναι να αρνηθούμε ως πολίτες και ως χώρα τον εκβιασμό «ή το Μνημόνιο και τα μέτρα ή χρεωκοπία και έξοδος από την Ευρώπη».
Η πρώτη κίνηση μιας αριστερής κυβέρνησης θα ήταν η καταγγελία του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης και η αναστολή όλων των πληρωμών που αφορούν την εξυπηρέτηση του χρέους . Αν δεν γίνει αυτό, κάθε προσπάθεια καλύτερης διαχείρισης εντός του μνημονιακού πλαισίου , κάθε προσπάθεια αναζήτησης «άλλου μίγματος» όπως λέει ο Σαμαράς ή «ισοδύναμων» μέτρων όπως λέει η ΔΗΜΑΡ , θα είναι αδιέξοδη και καταστροφική. Την ώρα που ο κόσμος έχει πρόβλημα επιβίωσης δεν μπορείς να πληρώνεις 15 δισ. ευρώ το χρόνο για τόκους και χρεωλύσια.
Ναι, αλλά αυτό θα μας οδηγήσει εκτός Ευρώπης, μας λένε. Πρώτον, τι σχέση μπορεί να έχει με την Ευρώπη μια χώρα με μισθούς των 400 ευρώ , με διαλυμένα νοσοκομεία, σχολεία και Ασφαλιστικά Ταμεία, με ακραία φτώχεια και δυστυχία ; Δεύτερον , δεν υπάρχει η νομική δυνατότητα αποβολής μιας χώρας μέλους της Ευρωζώνης και τρίτον το οικονομικό κόστος για την ευρωπαϊκή τραπεζοκρατία θα είναι τεράστιο. Μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει αυτή τη στιγμή «εκτεθεί» με 177 δισ. ευρώ απέναντι στο ελληνικό Δημόσιο και τις ελληνικές τράπεζες.
Kai οι νέες δόσεις ; Tι θα γίνει αν δεν μας τις δώσουν ; Θα μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις ; Κατ’ αρχήν, οι δόσεις των δανείων χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά στην εξυπηρέτηση του χρέους και όχι για μισθούς και συντάξεις , που κοστίζουν 21 δισ. ευρώ το χρόνο , όταν τα συνολικά φορολογικά έσοδα του Κράτους είναι περίπου 50 δισ . Το πιο σημαντικό όμως είναι δεν μπορούμε να προεξοφλήσουμε την αντίδραση της τρόικας σε μια τέτοια εξέλιξη , που θα είναι ένα βήμα πολιτικής ανυπακοής τεράστιας σημασίας για όλη την Ευρώπη. Για να είναι όμως αποτελεσματικό ένα τέτοιο βήμα πρέπει να γίνει σε συντονισμό και όχι σε αντιπαράθεση με την Αριστερά, τα κινήματα και τους λαούς της υπόλοιπης Ευρώπης. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ σχηματικά είναι «εντός και εναντίον» του ευρώ και της ΕΕ. Είναι δηλαδή μια δυναμική και όχι στατική προσέγγιση των εξελίξεων στην Ευρώπη ανάλογα με τους πολιτικούς συσχετισμούς στις άλλες χώρες και πρωτίστως στα PIIGS. Χρειαζόμαστε ευρωπαϊκή ανυπακοή στην πολιτική της λιτότητας και των Μνημονίων και όχι εθνική αναδίπλωση , όχι εγκατάλειψη του αγώνα στο ευρωπαϊκό πεδίο, όχι επιστροφή στον -καπιταλιστικότατο – ανταγωνισμό των εθνικών νομισμάτων απέναντι σε μια κρίση με πανευρωπαϊκές και διεθνείς διαστάσεις. Για μας δεν είναι «κόκκινη γραμμή» η πάσει θυσία παραμονή στο ευρώ αλλά οι ζωτικές ανάγκες του ελληνικού λαού, η παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, η προστασία της εργασίας, του εισοδήματος, της δημόσιας περίθαλψης , των Ασφαλιστικών Ταμείων και των κοινωνικών υπηρεσιών. Αν αυτό δεν γίνει αποδεκτό, υπάρχει και ο δρόμος των μονομερών επιλογών . Ένας δύσκολος προφανώς δρόμος, αλλά εδώ που μας οδήγησαν οι επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της «συγκυβέρνησης Παπαδήμου, δεν υπάρχουν πια εύκολες λύσεις. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σ’ αυτό τον δρόμο δεν είμαστε μόνοι μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχουν οικοδομήσει εδώ και 2 χρόνια αυτό που δεν έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Την αλληλεγγύη των εργαζομένων και των λαών σε όλες τις χώρες απέναντι στον κοινό στόχο που δεν είναι απλώς η Μέρκελ αλλά το κεφάλαιο , οι τράπεζες και οι χρηματαγορές που θέλουν να πληρώσει την κρίση ο κόσμος της εργασίας.
2. Η δεύτερη κίνηση είναι η αντιστροφή της πολιτικής της λιτότητας και των περικοπών , η ανάκτηση των μισθολογικών απωλειών και των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων που κατακρεουργήθηκαν από τα μνημονιακά μέτρα. Μόνο έτσι μπορεί να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα , να αναθερμανθεί η αγορά και να ξεφύγουμε από τη μιζέρια και την πλήρη οικονομική καταστροφή.
Και που θα βρείτε τα λεφτά , μας ξαναλένε .Από το δημοσιονομικό όφελος που θα επιφέρει η αναστολή πληρωμών του χρέους ( 50δισ. σε βάθος τριετίας) , από το «πάγωμα» των εξοπλιστικών προγραμμάτων ( μόνο από την ακύρωση της παραγγελίας των «αμαρτωλών» υποβρυχίων του κ. Τσοχατζόπουλου εξοικονομείται 1 δισ. ευρώ ) και των αδιαφανών συμβάσεων με «εθνικούς εργολάβους» και κυρίως από την αναδιανομή του πλούτου. Αυτό είναι το κομβικό ζήτημα . Στη Ελλάδα παράγεται πλούτος . Το ΑΕΠ , παρά τη δραματική μείωση κατά 15% τα τελευταία 3 χρόνια, κυμαίνεται στα 210 δις. ευρώ. Μόνο που τα έσοδα του Κράτους από αυτό τον πλούτο υπολείπονται τραγικά σε σχέση με τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους. Υπάρχουν ακόμα γεμάτες τσέπες στη χώρας μας. Μόνο που το περιεχόμενο τους μετατρέπεται σε καταθέσεις στην Ελβετία και ακίνητα στο Λονδίνο. Και μη μας πουν ότι ο πλούτος δεν πιάνεται . Εργαλεία για ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα υπάρχουν. Πολιτική βούληση σύγκρουσης με το κεφάλαιο και τα μεγάλα συμφέροντα δεν υπήρξε ποτέ στη χώρα και γι’ αυτό φτάσαμε στο σημερινό χάλι και όχι κυρίως γιατί είχαμε ένα όντως σπάταλο, διεφθαρμένο , πελατειακό και αναποτελεσματικό κράτος. Ένα πρώτο μέτρο στοιχειώδους φορολογικής δικαιοσύνης είναι η δημιουργία περιουσιολόγιου με πλήρη καταγραφή όλων των κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων εντός και εκτός της χώρας. Ειδικά για τις off shore εταιρείες που είναι η «αιχμή του δόρατος» της απόκρυψης εισοδημάτων και της φοροδιαφυγής , υπάρχει η πρόταση για κοινή ευρωπαϊκή πολιτική στο θέμα αυτό που θα εμποδίζει τη λειτουργία φορολογικών παραδείσων εντός της ΕΕ. Κομβικής σημασίας επιλογή είναι η ταυτόχρονη εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, χωρίς την οποία δεν μπορεί να διασφαλιστεί η ουσιαστική στήριξη της μικρομεσαίας επιχείρησης και των φτωχών νοικοκυριών.
3. Και με την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας τι θα γίνει ; Υπάρχει πρόταση από την Αριστερά ; Βεβαίως υπάρχει . Έχουν παρουσιαστεί συγκεκριμένες ιδέες για μια εναλλακτική και βιώσιμη οικονομικά κοινωνική ανάπτυξη , για την βιολογική γεωργία-κτηνοτροφία, τη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων ποιότητας , για τον οικοτουρισμό και τη σύζευξη του με το πολιτιστικό, περιβαλλοντικό και διατροφικό πλεονέκτημα της χώρας, για την έρευνα στις νέες τεχνολογίες , στο φάρμακο, για την ανάπτυξη των ΑΠΕ με βάση την αρχή της «τοπικής αυτάρκειας» , για την ανάκαμψη στον κατασκευαστικό τομέα μέσω αστικών αναπλάσεων, σωστής χωροταξίας και πολεοδόμησης, αναμόρφωσης των ξεπερασμένων τουριστικών υποδομών και τόσα άλλα , που βέβαια προϋποθέτουν ως αναπτυξιακό μοχλό μια σοβαρή ενίσχυση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Βασική προϋπόθεση τέλος μια ριζική αλλαγή σε όλα τα επίπεδα , στη λειτουργία του Κράτους και του πολιτικού συστήματος , με αναδιοργάνωση και κοινωνικό έλεγχο όλων των υπηρεσιών , με οριστική απαλλαγή από το «καρκίνωμα» της διαπλοκής, της κομματοκρατίας και της ημετεροκρατίας, με προστασία της δημόσιας περιουσίας , διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος , με νέες μορφές αυτοοργάνωσης των πολιτών, ιεράρχησης των κοινωνικών αναγκών «από τα κάτω» με ενεργό συμμετοχή και συλλογική λήψης των αποφάσεων κλπ. Με άλλα λόγια , με Δημοκρατία.
Προτάσεις λοιπόν υπάρχουν , αρκεί να υπάρξει μετά τις εκλογές μια νέα λαϊκή πλειοψηφία , ένα νέος συνασπισμός εξουσίας που θα αναλάβει – χωρίς λογική «σωτήρων» και «φωτεινών παντογνωστών» αλλά με στήριξη στους λαϊκούς αγώνες και στην αυτενέργεια των ανθρώπων – να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων και της χώρας. Μια κυβέρνηση που θα έχει ως προμετωπίδα της « ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη» , αυτό το ουμανιστικό και ταυτόχρονα βαθύτατα αντικαπιταλιστικό σύνθημα της εποχή μας.
