Το δικό τους Γολγοθά ανεβαίνουν καθημερινά οι εναπομείναντες επαγγελματίες αλιείς του Ρεθύμνου, που σε αριθμό δεν ξεπερνούν τους 20. Ο Αντώνης Κυριακάκης -που ανήκει στη γενιά των τριαντάρηδων- είναι ένας από αυτούς. Πριν από περίπου τρία χρόνια ήταν ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα, όμως όταν οι δουλειές στην ξηρά σταμάτησαν, τότε στράφηκε προς τη θάλασσα για να καταφέρει να εξασφαλίζει τα βασικά αγαθά στη σύζυγο και τα παιδιά του. Τα προβλήματα, που αντιμετωπίζει καθημερινά είναι πολλά, όπως μας λέει, ενώ συνεχώς μπροστά του ορθώνονται ανυπέρβλητα εμπόδια.
Στα τρία αυτά χρόνια που ο Αντώνης βγάζει το ψωμί του από τη θάλασσα, οι τράτες και τα γρι – γρι που “αλωνίζουν” ανεξέλεγκτα στη θαλάσσια περιοχή του Ρεθύμνου, έχουν γίνει ο μόνιμος εφιάλτης του, αφού προκαλούν τεράστια καταστροφή στη θαλάσσια ζωή και στο βυθό του κόλπου.
Οι επαγγελματίες αλιείς δηλώνουν επίσης εγκλωβισμένοι στα “δίκτυα” της πολιτείας και χαρακτηρίζουν ως “παγίδα” τη νέα κοινή ευρωπαϊκή πολιτική για την αλιεία. Το πρόβλημα επικεντρώνεται στην υποδύναμη των μηχανών τους, καθώς άλλα λένε οι άδειες τους και άλλα ισχύουν στην πραγματικότητα με τις “ευλογίες” της πολιτείας. 
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά αρκετά συχνά προστίθεται ένας ακόμα “πονοκέφαλος”, που ονομάζεται δελφίνια, φώκιες και χελώνες που καταστρέφουν κυριολεκτικά τα δίκτυα των ψαράδων βγάζοντας τους συνεχώς από έξοδα. Εκείνο που ζητούν οι αλιείς από την πολιτεία είναι το αυτονόητο, όμως δυστυχώς μέχρι σήμερα αποζημίωση δεν τους έχει δοθεί ποτέ.