Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com
Πασίγνωστο το σύνθημα. Καραμέλα στο στόμα πολλών δήθεν προοδευτικών και αριστερόστροφων πολιτών και πολιτικών. Αναφέρεται στην «επάρατο» δεξιά που κατά τη γνώμη τους ήταν υπεύθυνη για ότι κακό συνέβαινε σε αυτόν τον τόπο. Στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου η ιαχή «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» δονούσε το πλήθος και συνέπαιρνε τις μάζες. Τελικά όμως τα συνθήματα -πάσης μορφής και περιεχομένου- δεν μαρτυρούν πάντα την αλήθεια, ούτε είναι αδιαπραγμάτευτα δόγματα. Αλλάζουν έννοιες και περιεχόμενο όταν εξετάζονται μετά την παρέλευση του χρόνου και δεν είναι πια «ζεστά» από τη φόρτιση της στιγμής.
Και όσον αφορά το συγκεκριμένο «σύνθημα – καραμέλα» υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα που του αφαιρούν την ομπρέλα της αυθεντίας. Tα συνθήματα τις περισσότερες φορές απλοποιούν σύνθετα γεγονότα και μικραίνουν το πεδίο της πολιτικής ανάλυσης. Γιατί -κατά κανόνα- όσοι μιλάνε με συνθήματα συνήθως δεν έχουν επιχειρήματα.
Η Δεξιά στην Ελλάδα είχε συνδεθεί με το «Λαϊκό Κόμμα» που ίδρυσε ο Δημήτριος Γούναρης το 1920. Ο Γούναρης πίστευε στον κοινοβουλευτισμό, αλλά η Μικρασιατική Καταστροφή τον οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Γουδί μαζί με άλλους πέντε, στη «Δίκη των Έξι». Η ανασύσταση του Λαϊκού Κόμματος μετά την εκτέλεση του Γούναρη αφέθηκε στον Παναγή Τσαλδάρη. Η δικτατορία της «4ης Αυγούστου» και τα πολιτικά γεγονότα της εποχής φέρνουν το Λαϊκό Κόμμα στην εξουσία το 1933. Ο πόλεμος και οι αποχωρήσεις από τη ζωή των Τσαλδάρη, Κονδύλη και Βενιζέλου, συνθέτουν μια άλλη πολιτική πραγματικότητα. Από το 1936 και μετά στη χώρα δεν διεξάγονται εκλογές. Στις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές του 1946 ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης βγαίνειi πανίσχυρος νικητής με το Λαϊκό Κόμμα. Ακολουθεί η εποχή του Παπάγου με τον Ελληνικό Συναγερμό. Μεγάλες εκλογικές μάζες της Ελληνικής Δεξιάς ακολουθούν το Στρατάρχη. Ο κόσμος αρχίζει να ταυτίζει το Στέμμα με τη Δεξιά, παρότι εκείνη την περίοδο ο Βασιλιάς Παύλος και η Φρειδερίκη στήριζαν φανερά το κέντρο και απεύχονταν την προοπτική αυτοδυναμίας του. Το 1952 ο Ελληνικός Συναγερμός λαμβάνει 240 έδρες επί συνόλου 300. Το 1954 μεσολαβεί η παραίτηση Μαρκεζίνη και ο Παπάγος αποχωρεί από τη ζωή. Παρότι φυσικοί διάδοχοι του ήταν οι Στέφανος Στεφανόπουλος και Παναγιώτης Κανελλόπουλος, η εύνοια των Ανακτόρων φέρνει τον Καραμανλή στην εξουσία τον Φεβρουάριο του 1956. Η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση που ίδρυσε το 1956 κερδίζει και τις εκλογές του 1958 με 171 έδρες, αλλά κι εκείνες του 1961. Η νέα ηγετική φυσιογνωμία στο χώρο της Δεξιάς αναδεικνύεται πλέον στο πρόσωπο του χαρισματικού Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Λίγοι ίσως γνωρίζουν και περισσότεροι ηθελημένα αγνοούν ότι, ο Καραμανλής στην επταετία 1956-1963 ανέδειξε την Ελλάδα, από φτωχό συγγενή σε μια ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία, με τεράστιες παραγωγικές ξένες, κρατικές και ιδιωτικές επενδύσεις. Ο εξηλεκτρισμός ολόκληρης της χώρας, οι μεγάλοι εθνικοί δρόμοι, τα διυλιστήρια πετρελαίου, τα εργοστάσια ζάχαρης και λιπασμάτων, τα μεγάλα ναυπηγεία, τα μεγάλα αθλητικά στάδια, τα ξενοδοχεία «Ξενία», οι μαρίνες, τα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, η αποκάλυψη των θησαυρών της Βεργίνας και άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων, το εργοστάσιο αλουμινίου, τα περισσότερα υδροηλεκτρικά και αρδευτικά έργα, η βιομηχανική εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, οι βιομηχανικές ζώνες, η συνταξιοδότηση των αγροτών, η γενίκευση της κοινωνικής ασφάλισης, η τάξη και ευνομία, όλα αυτά και πολλά άλλα φέρουν ανεξίτηλη τη σφραγίδα του μετεμφυλιακού πρωθυπουργού Καραμανλή. Κλειδί της επιτυχίας αυτής υπήρξε η νομισματική σταθερότητα και η συνετή διαχείριση των πενιχρών δημόσιων πόρων, χωρίς καμία ξένη οικονομική βοήθεια, αφού η αμερικανική είχε τερματιστεί και η κοινοτική δεν είχε ακόμη αρχίσει. Χρήσιμα διδάγματα για σήμερα μακριά από συνθήματα. Ναι, τελικά ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Και μακάρι ποτέ να μην ξεχνούσε.