Γράφει ο Νίκος Πολιουδάκης
Κατανάλωσε σκέψεις. Το είχαμε γράψει εδώ, αφού το είχε πρώτα προτείνει περίτρανα το ξύλινο περίβλημα του κάδου, που τον κάνει λιγότερο αποκρουστικό σε ντόπιους και ξένους, στον όμορφο παραλιακό δρόμο της πόλης μας. Αυτό σου έχει μείνει εξάλλου να κάνεις στην κατάσταση που σε έφεραν, αλλά και για την οποία φέρεις μερίδιο ευθύνης, και μόνο που δε σταμάτησες να θέλεις κι άλλα, και κι άλλα, και κι άλλα… 
Ωστόσο, για να μπορέσεις να καταναλώσεις σκέψεις και να κάνεις επιτέλους πιο «ασφαλή», λιγότερο επιπόλαια και διόλου κατευθυνόμενα βήματα θα πρέπει να προηγηθεί μια άλλη διεργασία στον εγκέφαλό σου. «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΠΡΩΤΑ» έρχεται να προτείνει πάλι το πράσινο ξύλινο περίβλημα κάδου στην παραλία. Ακούμε για «επανάσταση» προκειμένου να δούμε καλύτερες μέρες. Η επανάσταση αυτή, είτε με την έννοια της οξείας αντίδρασης είτε με την έννοια κάποιας ιδεολογικής επίθεσης και της αναθεώρησης πεπραγμένων, θα πρέπει να προέλθει μέσα από προσωπική επανάσταση στο μυαλό του καθενός, η οποία θα συνυπολογίζει τη συλλογικότητα, της οποίας μέρος και μέλος αποτελεί το άτομο. Επιτέλους η μάζα ας λειτουργήσει, όχι ως μάζα ατόμων/ατομιστών, αλλά ως μάζα συνόλου ατόμων, που το ένα δρα για το άλλο, χωρίς να το εποφθαλμιά ή χειρότερα να αδιαφορεί για αυτό…
Ένα σύνθημα της «πολιτικής τέχνης» που επιβεβαιώνει το ότι «ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία» και που σίγουρα μας έμεινε ανεξίτηλο, ήταν το εξής γραμμένο στην πλατεία Μικρασιατών, το οποίο σβήστηκε αρχικά και έπειτα «αντικαταστάθηκε» από τις κλασικές ακαλαίσθητες μουτζούρες: «ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΙΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ». Ένα σύνθημα, αναρχικό και συνάμα, τόσο ρομαντικό. Στον αστικό πολιτισμό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, οι πολυκατοικίες και τα διαμερίσματά τους αποτέλεσαν και αποτελούν το «κλουβί» του απομονωτισμού, της εσωστρέφειας και του ατομικισμού που αναφέραμε και παραπάνω, όπου μοναδικό διέξοδο αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί το χαζοκούτι της τηλεόρασης, που μόνο «χαζό» δεν είναι. Η αγνότητα άλλων εποχών χάθηκε, οι γειτονιές επίσης έχασαν το χαρακτήρα τους, η έγνοια για το γείτονα και το συνάνθρωπο στις λεγόμενες κλειστές κοινωνίες έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις ότι ενεργοποιείται όταν πρόκειται για κουτσομπολιό, για αρνητικά και κατόπιν εορτής σχόλια. Οι νεότερες γενιές γαλουχούνται στο άγχος, τη φαινομενική ελευθεριότητα της εποχής και την εξοικείωση με τις νέες τεχνολογίες. Το «ηλιοβασίλεμα» πλέον για όσους έχουν παγιδευτεί στο «σύγχρονο» τρόπο ζωής αποτελεί ένα άγνωστο θέαμα…
Τέλος, στην Παλιά Πόλη, που αναμφισβήτητα έχει τα πρωτεία σε ό, τι αφορά τα ευρηματικά πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα σε τοίχους, κοντά στο 3ο δημοτικό και την Πατρ. Γρηγορίου, θα παρατηρήσει κανείς το εξής γραμμένο: «ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ». Είναι χαρακιές και στα σώματα των ανθρώπων. Πρόκειται για ένα σύνθημα, μία τραγική αλήθεια, που επιβεβαιώνεται όσο ποτέ άλλοτε και στην ελληνική πραγματικότητα την περίοδο που διανύουμε. Νισάφι πια με το διαχωρισμό των ανθρώπων. Φτάνει πια η απόδοση ευθυνών για τα κακά της μοίρας μας, σε ανθρώπους που η δικιά τους κακή μοίρα τους έφερε εδώ, άλλους να εγκληματούν και άλλους να φυτοζωούν στο περιθώριο. Νισάφι πια με το εύκολο πέσιμο όλων μας στην παγίδα των «ολίγων». Ας καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι άνθρωποι του πλανήτη Γη και ότι τα σύνορα υπάρχουν μόνο για να οριοθετούν εκτάσεις χωρών και όχι για να διαχωρίζουν ανθρώπους. Επιτέλους, ας μας γίνει αντιληπτό πως «σε ένα καζάνι βράζουμε»…