Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΟΥΔΑΚΗΣ
Η καθιερωμένη περιήγησή μας στα μηνύματα των τοίχων της πόλης δεν άργησε να ξαναγίνει. Συναντήσαμε σε σημεία ξανά τα ίδια συνθήματα, ενώ σε άλλους τοίχους γραμμένα νέα. Η «παραγωγή» δε σταματάει ποτέ και ιδιαίτερα στην καρδιά της Παλιάς Πόλης του Ρεθύμνου. Φυσικά, οι «παραφωνίες» δε λείπουν, που μιλούν ενάντια στον άνθρωπο, όπως και οι βωμολοχίες. Βρήκαμε πάντως και πάλι λέξεις και φράσεις που, λακωνικά, λένε πολλά, εκφράζουν πολλές αλήθειες και απαιτούν τα αυτονόητα για μια «κανονική» κοινωνία…
*Επαναλαμβάνουμε ότι δεν επικροτούμε το λέρωμα των τοίχων, παρά μόνο το περιεχόμενο των μηνυμάτων τους… 
«Υγεία, παιδεία για όλο το λαό, για κάθε μετανάστη και ανασφάλιστο», γράφει σύνθημα με την υπογραφή «ΣΕΚ» στην οδό Γοβατζιδάκη στην Π. Πόλη. Υπάρχει αλήθεια τίποτα πιο αυτονόητο; Υπάρχει το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος» χωρίς αυτά; Υπάρχει αξιοπρεπής ζωή χωρίς αυτά; Απαντάμε με ερωτήματα, διότι δυστυχώς η υπάρχουσα κατάσταση δείχνει ότι όλα αυτά αμφισβητούνται ή απλώς παραμερίζονται στο βωμό των «θυσιών» για την έξοδο από την κρίση. Κοινωνικές δομές βρίσκονται υπό διάλυση ή σε κρίση και ένα βήμα πριν από αυτήν, ενώ δυστυχώς υπάρχουν και οι φωνές που βλέπουν τον εχθρό στο πρόσωπο του ξένου, που προσπαθεί να επιβιώσει εδώ κι ενώ συντοπίτες μας τείνουν να φτάσουν ή έχουν φτάσει σε αντίστοιχο επίπεδο ζωής…
Λίγο πιο πάνω, στην οδό Μελχισεδέκ ένα αναρχικό σύνθημα εμμέσως παροτρύνει για αγώνες, παρά τις δυσκολίες της εποχής. «Δύσκολες εποχές να ζεις, καλές εποχές να αγωνίζεσαι», λέει λοιπόν ο τοίχος στη συγκεκριμένη οδό, ο κόσμος, ωστόσο, αντ’ αυτού, αδρανής σχεδόν δέχεται τα όποια δεινά, ενώ παράλληλα του έχει εμφυσηθεί η αίσθηση της συνενοχής για όσα συμβαίνουν. Ως όμηρος, λοιπόν, της «συνευθύνης» που νιώθει, αλλά και της υπέρτατης ανασφάλειάς του στο εργασιακό περιβάλλον –για όσους έχουν ακόμη δουλειά- δεν αντιδρά σχεδόν καθόλου και σιωπά απέναντι στα χειρότερα…
«Η ζωή δεν έχει πρόβες, μόνο παραστάσεις», συνεχίζουν στην πολυλογία τους οι τοίχοι της Π. Πόλης. Μεγάλη αλήθεια λέει κι ο τοίχος της οδού Χατζηγρηγοράκη λοιπόν, λίγο πιο κάτω από το «αγαπημένο», «Ζήσε όπως θέλεις και θα είναι ανεπανάληπτο», που «φιλοξενείται κάτω από την χαρακτηριστοκότατη ξύλινη καμαρούλα και το σπίτι από πάνω. Παραστάσεις ατελείωτες έχει η ζωή, στις οποίες δε συγχωρούνται λάθη, που θα μπορούσαν να διορθώνονταν στις πρόβες και από τις οποίες μόνο να μάθεις μπορείς, ώστε να γίνεις καλύτερος για τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Απαραίτητη προϋπόθεση για αυτό; Να ζεις πραγματικά…
«Να ζεις πραγματικά» και με αυτό θα κλείσουμε. Φεύγοντας από την Παλιά Πόλη και ανεβαίνοντας την οδό Δημητρακάκη, το τοιχίο του πάρκινγκ των 4ων Μαρτύρων απαιτεί περίτρανα: «Ζωή όχι επιβίωση». Υπάρχει κανείς που διαφωνεί; Κι αν στην αρχή του κειμένου αυτού μιλούσαμε για τα αυτονόητα, το πλέον αυτονόητο εκφράζεται στο προαναφερθέν σύνθημα στο κέντρο της πόλης. Στο χέρι μας είναι να το επιδιώξουμε και να το πετύχουμε…
