Κάθε νέα Κυβέρνηση δημιουργεί νόμους που της επιτρέπουν να κατευθύνει την γενική πολιτική της Χώρας σύμφωνα με τα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Η Κυβέρνηση λοιπόν κατευθύνει την πολιτική της Χώρας, ποιος όμως κατευθύνει την Κυβέρνηση; Μα φυσικά ο Πρωθυπουργός. Η παρ.2 του Άρθρου 82 ορίζει ότι «Ο Πρωθυπουργός εξασφαλίζει την ενότητα της Κυβέρνησης και κατευθύνει τις ενέργειές της, καθώς και των δημόσιων γενικά υπηρεσιών για την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής μέσα στο πλαίσιο των νόμων». Κι εφόσον η πρόταση νόμων γίνεται ως επί το πλείστον από την Κυβέρνηση, τότε ανήκει κι αυτή στις ενέργειες της Κυβέρνησης που κατευθύνονται από τον Πρωθυπουργό. Θα λέγαμε λοιπόν ότι όπως κάθε ενέργεια της Κυβέρνησης έτσι και η άσκηση της νομοθετικής εξουσίας, κατευθύνεται από τον Πρωθυπουργό της Χώρας. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι ο Πρωθυπουργός, ελέγχοντας την σύσταση της Κυβέρνησης, ελέγχει σε μεγάλο βαθμό και την νομοθετική εξουσία που ασκούν τα μέλη της. Η Κυβέρνηση λοιπόν ασκεί την νομοθετική εξουσία κι ο Πρωθυπουργός εφόσον ελέγχει την σύσταση της Κυβέρνησης ελέγχει και το νομοθετικό της έργο. Με τον ίδιο τρόπο που ο Πρωθυπουργός ελέγχει τα μέλη της Κυβέρνησης διορίζοντας και αντικαθιστώντας τους κατά βούληση, ελέγχει και την ψήφιση των νόμων της Κυβέρνησης του από την πλειοψηφία της βουλής. Όταν η εξασφάλιση της πλειοψηφίας στην ψήφιση ενός νόμου τίθεται σε κίνδυνο, ο Πρωθυπουργός επισύρει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας για να συνετίσει τους Βουλευτές του. Με τον κίνδυνο της διαγραφής από το κόμμα να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι τους και φοβούμενοι το απροσδόκητο τέλος σε μια πολλά υποσχόμενη πολιτική καριέρα, οι βουλευτές στις περισσότερες περιπτώσεις «πειθαρχούν» στον Πρωθυπουργό ακόμα κι αν η συνείδησή τους επιβάλλει το αντίθετο. Αν ωστόσο ο έλεγχος που έχει ο Πρωθυπουργός στην άσκηση της νομοθετικής εξουσίας δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρος, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την εκτελεστική εξουσία. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται σύμφωνα με το Σύνταγμα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Κυβέρνηση, ωστόσο η ουσιαστική εξουσία ανήκει στην Κυβέρνηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να υπογράφει απλώς και να δημοσιεύει τις αποφάσεις της.
Όμως και η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας τίθεται εν αμφιβόλω από την στιγμή που το υπουργικό συμβούλιο αποφασίζει για το ποιοι δικαστικοί λειτουργοί θα προαχθούν στις ανώτερες θέσεις, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης επιβάλλει τον πειθαρχικό έλεγχο. Συγκεκριμένα το Άρθρο 90, παρ. 5 του Συντάγματος ορίζει ότι: «Οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συμβουλίου ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου, με επιλογή μεταξύ των μελών του αντίστοιχου ανώτατου δικαστηρίου, όπως νόμος ορίζει. Η προαγωγή στη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ενεργείται με όμοιο διάταγμα, με επιλογή μεταξύ των του Αρείου Πάγου και των Αντιεισαγγελέων του, όπως νόμος ορίζει. Η προαγωγή στη θέση του γενικού επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου ενεργείται με όμοιο διάταγμα με επιλογή μεταξύ των μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου και της αντίστοιχης Γενικής Επιτροπείας, όπως νόμος ορίζει. Η προαγωγή στις θέσεις του γενικού επιτρόπου των διοικητικών δικαστηρίων ενεργείται με όμοιο επίσης διάταγμα με επιλογή μεταξύ των μελών της αντίστοιχης Γενικής Επιτροπείας και των προέδρων εφετών των διοικητικών δικαστηρίων, όπως νόμος ορίζει.
