ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Πολλές φορές. Για τους περισσότερους από εμάς δεν ήταν εύκολα τα πράγματα κι ούτε θα γίνουν το επόμενο διάστημα. Μια ζωή παλεύεις και ελπίζεις. Για πνευματική ανάταση, για λογοδοσία, για απόδοση ευθυνών, για δικαιοσύνη, για αξιοπρέπεια και για μια καλύτερη μέρα. Βαυκάλιζες τον εαυτό σου, τις φαντασιώσεις σου, τη ματαιοδοξία σου και τα αυτιά των άλλων. Άγγιζες εκείνο τον ηλίθιο κύκλο της ασήμαντης ζωής σου μέχρι που μεγάλωσε και έγινε φαύλος. Πολλές φορές σε έπνιξε η αγανάκτηση και την κατάπιες αμάσητη. Επειδή δεν είχες την πυγμή σαν άνθρωπος, επειδή η αλήθεια θα πονούσε εκείνους που την κακοποιούσαν βάναυσα, επειδή δεν ήθελες να γίνεις κακός με τους άλλους κι επέλεξες να τσακωθείς με τη δική μας συνείδηση. Έτσι απλά, αθόρυβα, σχεδόν κρυφά, μάλλον συνειδητά, σίγουρα εγνωσμένα -αλλά και απεγνωσμένα- βρέθηκες στο χείλος του γκρεμού που σε περίμενε. Σε τρόμαζε το χάος και το ύψος. Ζαλίστηκες. Με ένα δισταγμό μπροστά και με δυο βήματα πίσω βρέθηκες στο μεταίχμιο αποφάσεων ζωής και θανάτου. Και δεν είσαι σίγουρος ακόμα για την επιλογή σου. Όποια κι αν είναι αυτή, δεν έχει ιδιαίτερη αξία, δεν δηλώθηκε ως παρουσία στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα και τελικά δεν έλαβε γνώση κανείς.
Φεύγει κι ο Αύγουστος φίλες και φίλοι. Σιγά-σιγά απλώνεται γύρω μας η όμορφη εκείνη μελαγχολία του φθινοπώρου. Καιρός για αυτοκριτική, για ενσυναίσθηση, για μάλωμα του παιδιού που κρύβουμε μέσα μας και κάνει συνέχεια λάθη. Ωραία λάθη όμως, από εκείνα που θα ξανάκανε με πλήρη συνείδηση των συνεπειών τους. Γεμίσαμε πολλές φορές το στόμα μας με λέξεις που δεν ξέραμε το «γιατί» τους. Δαπανήσαμε πολύτιμο χρόνο για να προσβάλλουμε τους άλλους, νομίζοντας πως θα εξυψωνόμασταν εμείς. Πιστέψαμε πως επειδή είμαστε καλοί ομιλητές έπρεπε να μιλάμε μόνο, να μη μάθουμε ποτέ να ακούμε και να αφουγκραζόμαστε τους άλλους. Ξεφτιλίσαμε λέξεις για φήμες, κουράσαμε λόγια για διαδόσεις, αρνηθήκαμε συγγνώμες για λάθη και στεναχωρήσαμε δικούς μας ανθρώπους για πάθη. Έτσι βουτηγμένοι στη μισαλλοδοξία νομίσαμε πως πάμε μπροστά ενώ πηγαίναμε με όπισθεν και με σβηστά τα φώτα. Ναι, δυστυχώς η ζωή τιμωρεί, διδάσκει, καλύπτει κενά, αλλά συνεχίζεται. Και συνήθως -χρόνια τώρα-φλυαρούν αυτοί που δεν ξέρουν τίποτα και σωπαίνουν εκείνοι που ξέρουν έστω και ένα.
Δεν έχεις να πεις κάτι τώρα; Ε και; Σώπα καλύτερα. Μη μιλάς, εκτίθεσαι. Μην ξεστομίζεις λέξεις σε μια τυχαία σειρά τσίτσιδες, αταίριαστες, γυμνές στα αναιδή βλέμματα των περαστικών. Μην πληγώνεις με κουβέντες ενώ μπορείς να αποδείξεις με επιχειρήματα. Μη σκάβεις λάκκους άλλων, ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα πέσει μέσα σε αυτούς. Μην ξοδεύεις τα βράδια σου για να κοιμάσαι μόνο. Μάθε να πολεμάς, να στριμώχνεις τον εγωισμό σου, να νικάς τον κακό εαυτό σου, να παραδέχεσαι τον καλύτερό σου, να πονάς, να καίγεσαι, να γίνεσαι λαμπάδα. Όλα θα γίνουν καλύτερα έτσι. Δεν πρόκειται να σου χαρίσουν τίποτα και βέβαια δεν πρόκειται να σου χαριστεί κανείς.
Σαν βομβιστής αυτοκτονίας θα ζεις. Έτσι σαν ερασιτέχνης καμικάζι, που από τη φύση της η δουλειά σου δεν σε άφησε ποτέ να αποκτήσεις εμπειρία, να γίνεις επαγγελματίας βρε παιδί μου..!!. Κι αυτό που πάντα θα ανέχεσαι θα θεριεύει, κι ότι αγαπάς θα απομακρύνεται κι όσα επιτρέπεις θα συνεχίζονται. Έτσι είναι η ζωή, τέτοιους κανόνες έχει. Σ’ αρέσουν δε σ’ αρέσουν αυτοί είναι. Ή τους ακολουθείς ή χαλιέσαι και καταστρέφεσαι. Ευτυχώς που πρόλαβες και το έσωσες. Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι ακόμα, όπως σου είπε κάποτε μια ψυχή κι εσύ βούρκωσες, γιατί ενώ το γνώριζες, δεν περίμενες ότι θα το διέκριναν κι οι άνθρωποι που αγαπάς. Ήμασταν στο χείλος του γκρεμού, αλλά μετά κάναμε ένα βήμα μπροστά. Ευτυχώς..!!