ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Θυμάμαι εκείνο το πρωινό της 10ης Μαρτίου 2004. Η Νέα Δημοκρατία του κ. Κώστα Καραμανλή είχε κερδίσει τις εκλογές της 7ης Μαρτίου με διαφορά πέντε περίπου ποσοστιαίων μονάδων από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα των κ.κ. Κώστα Σημίτη και Γεωργίου Παπανδρέου. Ο νέος πρωθυπουργός ανέβαινε τα σκαλιά και ο απερχόμενος πρωθυπουργός τον καλωσόριζε στην είσοδο του Μεγάρου Μαξίμου. Μετά την παράδοση-παραλαβή και την ενημέρωση στο εσωτερικό της πρωθυπουργικής κατοικίας, ο κ. Σημίτης ξεκινάει να φύγει. Την ώρα που κατεβαίνει τα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου ο νέος πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής καταθέτει ένα δείγμα πρωτόγνωρου πολιτικού πολιτισμού και σπάνιας ευγένειας. Στέκεται όρθιος, σχεδόν ευλαβικά και με σεβασμό και τον κοιτάζει χωρίς να του γυρίσει την πλάτη, μέχρι που ο απερχόμενος πρωθυπουργός μπαίνει στο αυτοκίνητό του και αποχωρεί.
Συγκρίνω αυτή την εικόνα με το σκηνικό της περασμένης Δευτέρας, όπου ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας απορεί για την εκκωφαντική απουσία του απερχόμενου πρωθυπουργού από την είσοδο του Μεγάρου Μαξίμου. Ο επικεφαλής της προηγούμενης κυβέρνησης απουσίαζε επιδεικτικά και περιφρονητικά, όχι τόσο προς τον διάδοχό του, όσο προς τους κανόνες της στοιχειώδους πολιτικής ευπρέπειας. Μικρόψυχη απουσία, αδυναμία παραδοχής ήττας και ένα πολιτικό ατόπημα άνευ προηγουμένου. Οι δικαιολογίες περί μη ενημέρωσής για την ώρα της τελετής παράδοσης-παραλαβής, μόνο θυμηδία προκαλούν. Γιατί πάντα τα πρόσωπα δίνουν αξία στο θεσμό που εκπροσωπούν και ποτέ ένας θεσμός δεν έδωσε αξία σε κάποιο πρόσωπο που δεν την άξιζε ή δεν την είχε εμφυτευμένη στον αξιακό του κώδικα.
Αυτή η κουλτούρα της πολιτικής αγένειας διαμορφώνει πέρα από κάθε αμφιβολία και την υστεροφημία των δημόσιων προσώπων. Είναι η κατίσχυση του εγωισμού ενάντια στη συλλογικότητα, είναι η υπερίσχυση του «εγώ» έναντι του «άλλου», είναι ο ορισμός της μικροψυχίας ενός ασήμαντου προσώπου απέναντι στη μεγαλοψυχία που πρέπει να διακρίνει έναν σημαντικό ηγέτη που κυβέρνησε για δυόμισι και πλέον χρόνια τη χώρα. Είναι ίσως η τελευταία πράξη του κατά κράτος ηττημένου, του οποίου ο αποχαιρετισμός θα έδινε δόξα στο νικητή. Κι όμως η απουσία του κ. Αντώνη Σαμαρά από το Μέγαρο Μαξίμου το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας δεν στέρησε από νέο πρωθυπουργό απολύτως τίποτα. Αντίθετα κατέδειξε πόσο «μικροί και λίγοι» μπορούν να γίνουν κάποιοι άνθρωποι όταν απεκδυθούν του μανδύα της εξουσίας.
Λυπάμαι ειλικρινά για το κόμμα της χτεσινής κυβέρνησης και της σημερινής μείζονος αντιπολίτευσης. Θλίβομαι που η γελοία ρητορεία της «θεωρίας των δύο άκρων» έγινε από κάποιους απόλυτα πιστευτή. Ντρέπομαι για τον πολιτικό που απευθύνθηκε προεκλογικά στους σκοταδιστές ρασοφόρους, οι οποίοι όλως τυχαίως εξαιρέθηκαν από τη φορολογία και το μερίδιο τους το επωμιστήκαμε εμείς. Θλίβομαι για εκείνη τη μακράν χειρότερη όλων προεκλογική καμπάνια που έκανε ποτέ πολιτικός οργανισμός, η οποία ξεπέρασε σε αισχρότητα και τρομολαγνεία ακόμα κι εκείνες της δεκαετίας του ’90, μιας εποχής που τα μίση και τα πάθη δίχαζαν τον κόσμο. Τρομάζω με εκείνον τον αρρωστημένο, τον ακραίο, το λαϊκίστικο, το συκοφαντικό και προσβλητικό τρόμο που διέσπειραν, με την παντελή έλλειψη σεβασμού προς τον πολίτη, με την επόμενη μέρα όπου τα ATM των τραπεζών είναι κλειστά, εξοργίζομαι με τις εικόνες των ηλικιωμένων χωρίς συντάξεις και με τους τίτλους «βενζίνη τέλος». Ας το παραδεχτούμε όμως: η εκλογική ήττα της περασμένης Κυριακής -είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι- είναι δομική, είναι μεγάλη, είναι εν τέλει συντριπτική με την έννοια της απόλυτης καταδίκης μιας πολιτικής που διέρρηξε βίαια τον κοινωνικό ιστό μιας χώρας. Και δεν είναι δυο μονάδες κάτω σε σχέση με το 2012. Είναι οκτώμισι ποσοστιαίες μονάδες. Καλή ξεκούραση λοιπόν σε όσους έφταιξαν.