Του Μιχάλη Ρομπογιαννάκη
Αυτό που παρατηρούμε τις τελευταίες ημέρες στην πολιτική σκηνή είναι οι συνεργασίες μεταξύ των κομμάτων. Κυρίως των αντιμνημονιακών. Αρχικά το “ασκί” άνοιξε με τη συνεργασία του καθηγητή στο Ρέθυμνο Νότη Μαριά με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του κ. Καμμένου. Έπειτα είδαμε τη συνεργασία του κ. Καμμένου με τον Γ. Δημαρά και το Άρμα Πολιτών. Ύστερα τη συνεργασία του ΕΠΑΜ με την Δημοκρατική Αναγέννηση του Στέλιου Παπαθεμελή. Ισως δούμε και άλλες. 
Θεωρώ πως οι συνεργασίες αυτές ή ακόμα μια πιθανή συνεργασία όλων των παραπάνω μπορούν να φέρουν τόσο θετικά όσο και αρνητικά αποτελέσματα. Όμως αυτό που ζητούσε ο ελληνικός λαός, δηλαδή τη συνεργασία των αντιμνημονιακών κομμάτων έχει επιτευχθεί ως ένα σημείο. Τόσο καιρό κατηγορούσαμε τους αντιμνημονιακούς για μεγαλομανία και εξουσιολαγνία που αρνούνταν να συνεργαστούν ενώ ο λαος το απαιτούσε.Η επιμονή με την οποία επεξεργάζονταν τις προτάσεις συνεργασίας οι ηγεσίες των αντιμνημονιακών κομμάτων ήταν αργή και”βασανιστική” για τη χώρα, λες και υπήρχε ο άπλετος χρόνος για συζήτηση. Μάλιστα πολλοί έλεγαν πως η άρνηση της ενότητας ισοδυναμούσε με εθνική προδοσία. Τώρα κάθε μέρα βλέπουμε και μια νέα συνεργασία. Μια ένωση. Ένωση όμως η συγχώνευση; Διότι αυτές οι δύο λέξεις έχουν διαφορετικές έννοιες. Με τη λέξη συγχώνευση ουσιαστικά τίποτα δεν αλλάζει και καλύτερα κάποιες απο αυτές τις συνεργασίες να τις αποφεύγανε τα κόμματα. Τι εννοώ; Η λέξη συγχώνευση για μένα δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω απο την κοινοβουλευτική εκλογή, δηλαδή ακόμα μια φορά θέση εξουσίας για κάποιους. Η ενότητα όλων των παραπάνω θα σημάνει ένα πιο ευοίωνο μέλλον για αυτό τον τόπο. Κάτι καλύτερο απαλλαγμένο απο την κοινοβουλευτική διαφθορά κατά μεγάλο ποσοστό.
Πόσο μπορούν ν’ αντέξουν μέσα στο χρόνο όμως αυτές οι συνεργασίες; Είναι το μεγάλο ερώτημα που τίθεται. Αν δεν ξεπεραστούν οι όποιες διαφορετικές ιδεολογικές – πολιτικές αντιλήψεις που σίγουρα υπάρχουν και τώρα, μετά τις συνεργασίες μέσα στα κόμματα και δεν βρεθεί εύκολα και σε σύντομο χρονικό διάστημα κοινό μέτωπο δεν μπορούμε να μιλάμε για σωτηρία της χώρας. Καιρός είναι, βέβαια και κάποιες άλλες ηγεσίες αντιμνημονιακών κομμάτων που ακόμα αρνούνται τη συνεργασία να βάλουν νερό στο κρασί τους και να το κάνουν για να μη βρεθούν σε δύσκολη θέση αργότερα μπροστά στον ελληνικό λαό. Γι αυτό μεγάλη μερίδα του κόσμου (όπως κι εγώ) αναρωτιούνται αν αυτές οι συνεργασίες μπορούν πράγματι να επιτύχουν κάτι καλό. Ας μην γκρεμίσουν ότι έχτισαν.