Το σύνταγμα κάποτε ήταν «κοινωνικό συμβόλαιο». Σήμερα είναι απλά το «συμβόλαιο» που επικυρώνει νομικά την υποταγή του λαού στο Κράτος του. Η φωνή του λαού δεν ακούγεται, φιμώνεται. Το κατ’ εξοχήν μέσον έκφρασης της λαϊκής βούλησης, η διενέργεια δημοψηφίσματος, αποφασίζεται αποκλειστικά από την κυβέρνηση ή την Βουλή. Ο λαός δεν αποφασίζει για τίποτα. Δεν έχει λόγο σε τίποτα. Το μόνο που επιτρέπεται στο λαό, είναι να επιλέγει με την ψήφο του, τους εξουσιαστές του. Λίγοι ωστόσο, έχουν κατανοήσει την αληθινή σημασία της ψήφου στην λειτουργία της κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» μας. Με την ψήφο του λαού, η εκάστοτε κομματική ολιγαρχία που εκλέγεται στην εξουσία, νομιμοποιεί την τυραννία της πάνω του.
Το Σύνταγμα περιβάλλει τους πολιτικούς με ένα πέπλο προστασίας. Έτσι οι πολιτικοί δεν ευθύνονται για τίποτα και δεν λογοδοτούν σε κανέναν. Οι πράξεις και οι αποφάσεις τους, όσο επιζήμιες ή καταδικαστικές μπορεί να είναι για τον λαό και το έθνος, μένουν ατιμώρητες. Ο πολιτικός έχει την εξουσία να κάνει ότι θέλει, δεν έχει όμως την ευθύνη για ότι κάνει. Η ευθύνη για ότι κάνει ένας πολιτικός βαραίνει εκείνους που τον επέλεξαν.
Τόση η θεσμοθετημένη πολιτική ανευθυνότητα που επιφέρει η ασυλία των πολιτικών, όσο και ο αποκλεισμός των πολιτών από κάθε ουσιαστική πολιτική συμμετοχή όπως αναφέραμε παραπάνω, είναι οι παράγοντες τυο πολιτικού μας συστήματος που συμβάλλουν περισσότερο από όλους στην κατάλυση της πολιτικής ελευθερίας της κοινωνίας μας. Ως αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα έχει διαμορφώσει ένα Κράτος το οποίο επιδρά ως δύναμη επιβολής στους πολίτες, υποτάσσοντας την κοινωνία στα κόμματα και τους πολιτικούς και μέσω αυτών στην πλουτοκρατία, τους τραπεζίτες και τους διεθνείς οργανισμούς. Εκεί οδηγεί το πολιτικό μας σύστημα. 
Το πολιτικό σύστημα, με πρόφαση την «σωτηρία» της χώρας από το εξωτερικό χρέος που η πολιτική τάξη δημιούργησε, έχει επιτρέψει στα κόμματα να εκχωρήσουν την εθνική κυριαρχία στα διευθυντήρια του ΔΝΤ και της ΕΕ υποδουλώνοντας τον ελληνικό λαό και ξεπουλώντας την ίδια μας την πατρίδα σε τραπεζίτες και πολυεθνικές εταιρείες. Έτσι σε λίγο τίποτα στην Ελλάδα δεν θα ανήκει στους Έλληνες. Οι Έλληνες θα είναι ένας λαός χωρίς πατρίδα μέσα στην ίδια τους την χώρα. Ένας λαός όμως που η πατρίδα του δεν του ανήκει, είναι ένας λαός υποδουλωμένος. Ένας λαός χωρίς πατρίδα ελεύθερη παύει να είναι ο ίδιος ελεύθερος.
Η ελληνική πολιτεία, το ελληνικό Κράτος και οι ελληνικές κυβερνήσεις απέτυχαν στον βασικό τους σκοπό, να αποτελέσουν δηλαδή παράγοντες για την ανάπτυξη και την ευημερία της ελληνικής κοινωνίας και των Ελλήνων πολιτών. Αντί αυτού πέτυχαν να εξαθλιώσουν την κοινωνία και να σπείρουν γύρω τους φτώχεια και δυστυχία.
Μανώλης Σκαρσούλης