Της Εύας Πλεύρη
Με τον όρο φτώχεια αναφερόμαστε στην οικονομική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έλλειψη επαρκών πόρων για την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων αναγκών. Η φτώχεια ως κοινωνικό πρόβλημα είναι μια βαθιά ενσωματωμένη πληγή που διαπερνά κάθε διάσταση του πολιτισμού και της κοινωνίας. Περιλαμβάνει τα συνεχή χαμηλά επίπεδα εισοδήματος για τα μέλη μιας κοινότητας, καθώς και μια έλλειψη πρόσβασης στις υπηρεσίες, όπως στην εκπαίδευση, στις αγορές, στην υγειονομική περίθαλψη, στην έλλειψη ικανότητας λήψης απόφασης και στην έλλειψη κοινοτικών εγκαταστάσεων, όπως του νερού, της υγιεινής, των μεταφορικών μέσων και των επικοινωνιών. Επιπλέον προκαλεί την υποβάθμιση της πνευματικής ζωής και την ταυτόχρονη αύξηση του αναλφαβητισμού καθώς η έλλειψη χρημάτων σε μια οικογένεια μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στη διακοπή του σχολείου και της μόρφωσης των μικρότερων μελών για να συμβάλουν στον αγώνα επιβίωσης, καταλήγοντας στην ολοκληρωτική υποβάθμιση των ηθικών αξιών, αλλά και του ίδιου του ανθρώπου ως αξία. 
Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων πλέον έχει χάσει την ελπίδα του για μια καλύτερη ζωή. Άνθρωποι μεγάλης ηλικίας ακόμα και παιδιά καθημερινά αναζητούν τροφή ή άχρηστα αντικείμενα μέσα στους κάδους απορριμμάτων προκειμένου να επιβιώσουν μέσα σε ένα κόσμο που οι υπόλοιποι αδιαφορούν για την κατάστασή τους. Άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, που κοιμούνται σε χαρτόκουτες, σε παγκάκια, που περιτριγυρνάνε αναζητώντας ένα πιάτο φαί, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι δίπλα μας και αναζητούν μια ευκαιρία για να ζήσουν. Όλα αυτά βέβαια οφείλονται στην οικονομική κρίση με τις ευθύνες να βαραίνουν κυβερνήσεις, ισχυρούς ανθρώπους, με σκοπό την αλόγιστη κερδοσκοπία, τον ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων και κυρίως την απουσία ελέγχου, προγραμματισμού και πολιτικής βούλησης.
Μπαίνοντας για τα καλά μέσα στον τυφώνα της ανεργίας και της φτώχειας, καραδοκούν τώρα και οι συνέπειες τους που κυριολεκτικά οδηγούν στην παρακμή των κρατών και των κοινωνικών θεσμών. Η αδυναμία επιβίωσης που αντιμετωπίζουν οι άνεργοι και οι φτωχοί άνθρωποι και η πτώση του βιοτικού επιπέδου οδηγεί στον κοινωνικό αποκλεισμό, στην περιθωριοποίηση που κάποιοι άλλοι ουσιαστικά έχουν επιβάλλει. Γι’ αυτό λοιπόν είναι αναγκαίος ένας νέος διαφωτισμός, επαναπροσδιορισμός αξιών, στόχων, προτεραιοτήτων με κέντρο τον άνθρωπο, με στόχο να ξεπεράσουμε το νέο μεσαίωνα στον οποίο έχουμε εισέλθει και βιώνουμε, για ένα καλύτερο μέλλον, για το οποίο αξίζει να ζει κανείς.