Του Μιχάλη Κόκκινου
Κι ενώ ο Αύγουστος έχει σχεδόν ερημώσει την Αθήνα. Οι μόνοι που απέμειναν να κινούνται νευρικά και αγχωμένα στους δρόμους της πόλης είναι οι απεσταλμένοι της Τρόικα. Εγκλωβισμένοι κι αυτοί στον “καύσωνα” της ελληνικής πραγματικότητας με απέριττο καθηγητικό στυλ φέρονται να επιπλήττουν τις απέλπιδες προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης για λίγο οίκτο…
Από τότε που ανέλαβε η νέα κυβέρνηση τις τύχες της χώρας ένα μόνιμο αίσθημα αμηχανίας πλανάται στον αέρα. Οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί συνήθως είναι σιωπηλοί σχετικά με την Τρόικα σαν άτακτα σχολιαρόπαιδα που πιάστηκαν να καπνίζουν στις τουαλέτες του σχολείου. Κάποιοι μπορεί να μουρμουρίζουν δικαιολογίες, κάποιοι μπορεί να είναι δύσπιστοι απέναντι στους “εταίρους” μας. Ενώ από την άλλη οι τροϊκανοί σαν το δάσκαλο φέρονται να επιπλήτουν τους “απείθαρχους” μαθητές τους…
Κι η παραπάνω εικόνα δεν φαντάζει μακριά από την πραγματικότητα. Μήνες τώρα δεν είναι λίγοι εκείνοι στην Ευρώπη, οι οποίοι με δημόσιες τοποθετήσεις χαρακτήρισαν ανώριμους τους Έλληνες πολιτικούς. Γιατί όμως θυμίζουν τόσο πολύ ομάδα νεαρών που πρέπει να υπομένουν την τιμωρία μετά το σχολείο οι συγκυβερνούντες πολιτικοί αρχηγοί; Γιατί δεν ανέφεραν ποτέ ξεκάθαρα τις πολιτικές τους απαιτήσεις; Γιατί δεν κατηγορούν την τρόικα για τη συνταγή του προγράμματος λιτότητας που έχει γεμίσει θυμό και απελπισία όλους τους Έλληνες;
Η απάντηση ήρθε σχεδόν αυτόματα στο μυαλό. Η αντίδραση των πολιτικών μας δεν είναι παρά αντίδραση ανεύθυνων ατόμων! Κανείς τους δεν είναι έτοιμος να επωμιστεί το βάρος των ευθυνών του, γιατί κανείς τους δεν νιώθει υπεύθυνος για το ελληνικό αδιέξοδο.
Η συμπεριφορά όλων των πολιτικών “ηγετών” της χώρας μας διαχρονικά ήταν ανώριμη και παιδαριώδης κι αυτό ακριβώς αναμενόταν από εκείνους. Οι εταίροι μας και η τρόικα στο ξεκίνημα της Κρίσης είχαν αρνηθεί να αναθέσουν στους εγχώριους πολιτικούς ηγέτες την πραγματική ευθύνη της διαχείρισης της χώρας, λέγοντας τους, αντιθέτως, ότι τόσο εκείνοι, όσο και η χώρα τους δεν ήταν προετοιμασμένοι για τα βάρη της διάσωσης.
Και κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκεται κι η δική μας τύχη. Οι ταραχές και η γενικότερη στάση της κοινωνίας μας τα τελευταία 2-3 χρόνια απέδειξε χαρακτηριστικά ότι όσο λιγότερο ελέγχουν οι άνθρωποι στα ζητήματα που τους αφορούν, κι όσο λιγότερο έλεγχο αισθάνονται ότι έχουν στο μέλλον τους, τόσο περισσότερο τείνουν να κατεβαίνουν στους δρόμους. Ο τρόπος που πολιτευόμαστε, ο τρόπος που σκεφτόμαστε όντως για την πολιτική, πρέπει να αλλάξει από την παθητικότητα στη δράση, ανακτώντας την ικανότητά μας του ελέγχου στα πράγματα.
Αυτό που χρειαζόμαστε όμως είναι κάτι περισσότερο από απατηλές υποσχέσεις, κάτι πέρα από νέες θεωρίες ερμηνείας, κάτι που μπορεί ίσως να μας κάνει να νιώσουμε επιτέλους πως έχουμε τα μέσα να τα καταφέρουμε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα Πολιτική!
Συνέχεια στο Hellenic Nexus που κυκλοφορεί από σήμερα στα περίπτερα, “Το Ανθρώπινο Κύμα” του Μιχάλη Κόκκινου
Πως η νέα πολιτική δράση θα είναι Χωρίς Ηγέτες !!!
