Υπήρχε μια εποχή που το λιομάζωμα στην Κρήτη αποτελούσε γιορτή. Όπως βεβαίως και ο τρύγος, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Κάποτε το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής γινόταν από τις χοντρολιές που βρίσκονταν σε συχνά δύσβατα μέρη στα χωριά μας, με τους αγρότες, στην πλειονότητά τους κατοίκους, να στρώνουν τα πανιά και τις γυναίκες να σπεύδουν με τα καλάθια να τις μαζέψουν από τη γη.
Οι περισσότεροι έχουμε ακόμα μνήμες από τα παιδικά μας χρόνια εικόνων σαν κι αυτή, που πια μπορεί να τις δει κανείς μόνο μέσα από αρχειακές φωτογραφίες σαν τη συγκεκριμένη που “αλιεύσαμε” από το αρχείο μας.
Από μια Κρήτη που χάθηκε στα βάθη των αιώνων, από εποχές που το λάδι αποτελούσε ένα χρυσοφόρο προϊόν, θεμελιώδες για την οικονομία του νησιού μας. 