Γράφει ο Βάιος Ντάφος
Τι γίνεται άραγε όταν θες να θίξεις ένα σοβαρό θέμα; Το παρουσιάζεις ως παραμύθι για να αγγίξει; Θέτεις τα γεγονότα σε μορφή παραπόνου για να προκαλέσεις εντυπώσεις; Η απλά λες τα πράγματα με το όνομα τους, και ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα;
Ένα καλοκαιρινό βράδυ, λοιπόν, ένας άνθρωπος επικοινώνησε μαζί μου, και με απόγνωση αλλά και την επιθυμία αυτό που μου μετέφερε να δημοσιευτεί προς τα έξω, που μίλησε για την επίσκεψη του στο γενικό νοσοκομείο Ρεθύμνης.
Σας μεταφέρω τον διάλογο ως εξής: «Την προηγούμενη εβδομάδα, μου είχε διαγνώσει ο γιατρός οξεία προστατίτιδα, μου έδωσε φάρμακα αλλά δεν με έπιαναν και μου είπε να οπωσδήποτε να νοσηλευτώ στο νοσοκομείο. Πάω την Παρασκευή καθώς όλη την εβδομάδα είχα 38 πυρετό, και την Παρασκευή έφτασα στο 39.5. Με έδιωξαν, δεν μπήκαν καν στον κόπο να μου δώσουν κάτι να πέσει ο πυρετός. “Να πας στα Χανιά ή στο Ηράκλειο γιατί εμείς δεν έχουμε ουρολόγο μου είπαν”. Τους εξήγησα πως ζαλίζομαι πολύ και δεν βλέπω στο ένα μέτρο. Μου είπαν πως δεν μπορούσα να μείνω εδώ. Τους ζήτησα ονόματα, αλλά δεν μου έδωσαν, εγώ όμως έψαξα και τα βρήκα. Τελικά πήγα στο νοσοκομείο Χανίων οπού με εξυπηρέτησαν άψογα. Σε παρακαλώ ,Βάϊε, βγάλτε το αν μπορείς στην δημοσιότητα»
Δεν σας κρύβω, πως αρχικά έπαθα σοκ. Δεν αποκαλύπτω -ακόμη τουλάχιστον- τα στοιχεία του ανθρώπου αυτού, αν και δεν έχει πρόβλημα να τα αποκαλύψει. Θα αναφέρω το μικρό του όνομα. Βαγγέλης.
Πρόκειται λοιπόν για μια δυσλειτουργική κατάσταση που έχει την ρίζα της πιο βαθιά. Τόσες περικοπές κονδυλίων, απολύσεις προσωπικού, άσχημες συνθήκες εργασίας για τους εργαζομένους, που καταλήγουν να μην σέβονται τον ίδιο τον άνθρωπο. Δεν είναι ο σκοπός μου απλά να ρίξω κατηγορίες, αλλά εμένα προσωπικά με προβλημάτισε πολύ αυτό το περιστατικό του Βαγγέλη. Είτε πρόκειται για μια κατευθυνόμενη δράση υπέρ της ιδιωτικοποίησης, είτε απλά ανευθυνότητα υπαλλήλων το θέμα είναι πως στην περίπτωση του Βαγγέλη, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
Φυσικά δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά για μια γενικευμένη κατάσταση. Θα κλείσω με το ερώτημα: Η υγεία τελικά είναι πάνω από όλα;