ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Σήμερα σκέφτηκα -αντί σιωπής- να αποτυπώσω στο χαρτί σκέψεις και προβληματισμούς. Να εκφράσω τη γνώμη μου για τα τεκταινόμενα. Να διαχωρίσω τα σημαίνοντα από τα σημαινόμενα. Να διαχωρίσω τις πραγματικές καταστάσεις από τα φαινόμενα. Να ανοίξω ακόμα περισσότερο τις χαραμάδες της ζωής μας, όχι για να πληγώσω αλλά για να φωτίσω τις μύχιες επιθυμίες μας, που ποτέ δεν εκδηλώθηκαν. Να προσπαθήσω να βάλω ερωτήματα, ακόμα κι αν αυτά δεν τύχουν ποτέ απάντησης. Να επιχειρήσω να δημιουργήσω ακροατήριο, ακόμα κι αν δεν τύχω ποτέ ακρόασης. Και να κατανοήσω κι εγώ, αν τελικά σε αυτή τη ζωή, αξίζει κανείς να δίνει παραπάνω από όσα έχει, να υπομένει περισσότερα από όσα αντέχει και να εισπράττει λιγότερα από όσα αξίζει. Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι είδους θόρυβος είναι αυτός που διαπερνά τη μόνωση του εγώ μας και τρυπάει τα τύμπανα των αυτιών μας. Ένας κυκλικός, επαναλαμβανόμενος και διαρκώς αυξανομένης εντάσεως ήχος. Και τελικά διαπιστώνω ότι δεν είναι άλλος από εκείνον που κάνει ο τροχός της ζωής που γυρίζει. Αντί σιωπής θόρυβος, αντί μετάνοιας πρόκληση, αντί δώρου αντίδωρο, αντί βάρους απόβαρο και αντί ζωής μαρτύριο. Μικρές οι δόσεις, αλλά το δηλητήριο, δηλητήριο. Και εν τέλει μέσα από την αυτογνωσία μας γινόμαστε αυτοσαρκαστικοί και κυνικοί συνάμα. Ακριβό και με μεγάλη καθυστέρηση το δικό μας το τάμα. Μάθαμε πλέον να βαδίζουμε με τη δυστυχία αγκαλιά και με τον πόνο αντάμα. Κι ας ξεκινήσαμε τη ζωή μας με κλάμα, κι ας γελάσαμε πολύ στη διάρκεια της αριστοφανικής της περιόδου. Μάλλον θα πρέπει να κλάψουμε ξανά, γιατί η κωμωδία κατέληξε σε τραγωδία. Κρίμα που είναι αλήθεια και όχι όνειρο.
«Ψάχνω μια χαραμάδα να τρυπώσω στη ζωή σου», μου είπε μια καλή φίλη. Κι εγώ προβληματίστηκα γιατί συνειδητοποίησα ότι, για πολύ καιρό, κρατούσα πολλά πράγματα για μένα. Δεν έδινα «χώρο» σε άλλους να τρυπώσουν στη σκέψη μου, στην ψυχή μου, στη ζωή μου. Νόμιζα ότι η δυστυχία δε μοιράζεται. Πίστευα ότι ο πόνος δεν τεμαχίζεται. Θεωρούσα ότι η οδύνη δεν μεταβιβάζεται. Ένιωθα ότι η πίκρα που σου προσφέρουν οι άλλοι, είναι μόνο δική σου. Προσπαθούσα να πιω σε δόσεις όλο το δηλητήριο που έχυναν. Τελικά έδινα πολλή σημασία σε ανθρώπους που δεν την άξιζαν. Όταν ο ήλιος έλαμπε ήταν όλοι καλοί μαζί μου, μαζί σας, μαζί τους. Στην καταιγίδα κατάλαβα ότι ελάχιστοι νοιάζονταν πραγματικά για μένα, για εσάς, για αυτούς. Βρεθήκαμε, όπως θα έλεγε κι η Κική Δημουλά: «με σπασμένα τριφύλλια στο πέτο, με σκαμμένο στο στήθος το μενταγιόν της συντριβής και στα αυτιά μας κρεμάσαμε -συλλογίσου- (τη λύπη μας, τη ντροπή τους), τη σιωπή σου».
Αγαπήσαμε κάποιους παραπάνω από όσο άξιζαν και καταλήξαμε να πονάμε περισσότερο από όσο μας άξιζε. Την εσωτερική μας αιμορραγία την κάναμε κρυμμένα δάκρυα. Σταθήκαμε όρθιοι στη μπόρα για εκείνους που μας χρειάζονται και όχι για τον εαυτό μας. Χαρίσαμε πικρά χαμόγελα στους εχθρούς μας. Μιλάγαμε γλυκά σε αυτούς που μας πίκραναν και βλέπαμε ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους την αμηχανία τους. Μάθαμε να ζούμε με τη φασαρία γύρω μας κι ο μόνος θόρυβος που ξεχωρίσαμε, ήταν εκείνος από το γκρέμισμα των ονείρων μας. Να χαίρονται εκείνοι που μας πλήγωσαν. Να συνεχίσουν να μιλάνε πίσω από την πλάτη μας. Μπορούν με ευκολία να το κάνουν γιατί απλά είμαστε πιο μπροστά από αυτούς…