Του Μιχάλη Ρομπογιαννάκη
Το δίλημμα που τίθεται εδώ και δύο χρόνια στον ελληνικό λαό ειναι ευρώ ή χρεοκοπία. Το ζητούμενο δεν νομίζω όμως ότι είναι το συγκεκριμένο. Δεν πιστεύω κανένας απο εμάς να θέλει να έρθει η πτώχευση και πιθανόν η καταστροφή (όπως πολλοί θέλουν να λένε). Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι εκβιάζεται η χώρα μας απο τοκογλύφους και δανειστές να πουλήσει την εθνική του κυριαρχία και αξιοπρέπεια με συνένοχη την πολιτική ηγεσία της χώρας. Υπό τον φόβο λοιπόν της χρεοκοπίας η πολιτική ηγεσία προσπαθεί να δικαιολογήσει τη δειλία της οδηγόντας τον λαό σε χειρότερες συνθήκες. Πολλοί λένε ποιά η διαφορά μεταξύ πείνας εντός ευρώ και ποιά με δραχμή. Η διαφορά είναι μεγάλη! Πλέον αποτελεί το μέγιστο εθνικό θέμα. Θέμα αξιοπρέπειας. Οπως ανέφερε και ο οικονομικός αναλυτής Μ. Φάμπερ: “Η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει την νομισματική ένωση και να κηρύξει χρεοκοπία ώστε να επιτρέψει στους πολίτες της να φύγουν αξιοπρεπώς, ακόμη και εάν οι Ευρωπαίοι πιστωτές θα υποφέρουν». Όταν υπάρχει αξιοπρέπεια υπάρχει και κοινωνική συνοχή. Χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει. Δίχως συνοχή υπάρχει κοινωνική χρεοκοπία. Και δυστυχώς αυτή την χρεοκοπία και οργή την πληρώνει ο άπλός πολίτης βλέποντας το μαγαζί του είτε την περιουσία του, ή ακόμα και το σπίτι του να καίγεται από ανεγκέφαλους. 
Η συνταγή του πρώτου μνημονίου απέτυχε παταγωδώς. Κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί, ότι το δεύτερο μνημόνιο δεν θα αποτύχει με τον ίδιο τρόπο. Η λιτότητα δεν είναι το γιατρικό της κρίσης. Και ιδιαιτέρως για τον λαό αυτής της χώρας που δεν αντέχει πλεόν άλλα μέτρα. Θέλετε μισθό 400 ευρώ; Ναι κύριοι αλλά και η θέρμανση να κυμανθεί στα 40 ευρώ, το ενοίκιο 20 ευρώ, η μπλούζα 10 ευρώ το παντελόνι 5 ευρώ και πάει λέγοντας. Τελικά προτιμάμε πείνα χωρίς αξιοπρέπεια ή πείνα με αξιοπρέπεια; Να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Διότι δυστυχώς αυτή ειναι η κατάσταση. Ας αναρωτηθούμε όλοι. Ακόμα και αυτοί που μέχρι και σήμερα μένουν αδιάλλακτοι στη στάση τους. Το εθνικό συμφέρον και η εθνική αξιοπρέπεια ενός περήφανου λαού δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, όταν ο κόσμος δεν έχει να φάει, όταν οι νέοι δεν έχουν δουλειά, όταν 1 στους 2 νέους είναι άνεργοι και όταν 2 στους 10 συνολικά και όταν οι ηλικιωμένοι δεν έχουν φάρμακα. Και δε νομίζω ότι κινδυνολογώ. Πολύ απλά για μένα, η λύση είναι αυτή, όπως θέλετε πείτε τη. Χρεοκοπιά; Πτώχευση; Επιστροφή στη δραχμή; Ναι αλλά με αξιοπρέπεια και το κεφάλι ψηλά…
