Είναι γνωστό ότι τα διαζύγια στις μέρες μας έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Είναι πλέον «επιδημία» και απορεί πια κανείς όταν κάποιος καταφέρει να ζήσει ως τα γεράματα του με τον ίδιο σύντροφο και ζήσει με αυτόν, αυτά που ονειρευτήκαν όταν ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας και όλοι τους εύχονταν «να ζήσετε μαζί ευτυχισμένοι».
Τα προηγούμενα χρόνια, τα ζευγάρια ενώνονταν είτε από προξενιό είτε με κρυφή απαγορευμένη αγάπη, αλλά έτσι και αλλιώς έμεναν μαζί ως τα «στερνά τους». Κι αν ακόμη είχαν αντιπαραθέσεις μεταξύ τους έδειχναν κατανόηση ή συμπόνια ή έκαναν υποχωρήσεις. Δεν είχαν το δικαίωμα να διαλύσουν την οικογένεια. Ήξεραν πολύ καλά τις επιπτώσεις της κοινωνίας και τα επακόλουθα. Υπέμεναν δεν ρίσκαραν. Ωστόσο ερχόταν και η συνήθεια και όλα καλά…
Σε μεγάλη αντίθεση από ό, τι συμβαίνει στις μέρες μας. Τα ζευγάρια δεν μπορούν να συμβιώσουν. Επέρχονται καυγάδες, προβλήματα, δυσαρέσκεια. Τους επηρεάζει ο εγωισμός, οι εξωτερικοί παράγοντες. Δε δείχνουν την παραμικρή κατανόηση. Λείπει η ανεκτικότητα και πολύ εύκολα καταφεύγουν στην οριστική ρήξη του γάμου και στο να πάρουν διαζύγιο. Πάει ο διάλογος, η συνεννόηση, η συζήτηση, η ανεκτικότητα, η καλή διάθεση, η μετάνοια… 
Τραβούν το δρόμο τους που φυσικά δεν είναι σε κανέναν απ’ τους δύο εύκολος. Πάει η δομημένη ζωή, η ηρεμία. Πρέπει να ορθοποδήσουν ξανά, να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις ψυχολογικές και οικονομικές και φυσικά να βρούν τη δύναμη να ξεκινήσουν απ’ το μηδέν σε όλους τους τομείς.
Αλλά αυτοί εντάξει, έκαναν τα λάθη τους και λογικό είναι να επωμιστούν τις συνέπειες. Όμως, οι άλλοι τι φταίνε; Όταν λέω οι άλλοι, εννοώ τις οικογένειες τους και φυσικά τα παιδιά κυρίως. Σε τι φταίει αυτή η έρμη η μάνα να ανεμίζει το γιό της ή την κόρη μόνη και μες στα επιπλέον προβλήματα;
Γιατί τα παιδιά να ’ναι τα θύματα των συγκρούσεων τους και των διαφωνιών τους;
Γιατί να πρέπει αυτά να μοιράζονται ψύχη και σώμα;
Γιατί να ζουν αλλοπρόσαλλες καταστάσεις;
Γιατί να μελαγχολούν στα καλύτερα τους χρόνια;
Γιατί να μην βλέπουν μαζί τους γονείς τους σε σπουδαίες προσωπικές τους στιγμές;
Γιατί να μην νιώθουν τη φροντίδα, τη ζεστασιά, τη σιγουριά του Πατέρα και της Μάνας μαζί αλλά ξεχωριστά και μέσα από αντιπαραθέσεις συνήθως;
Γιατί να πρέπει να περνούν γιορτές και άλλα σημαντικά στη ζωή τους, κάτω από την έννοια του χωρισμού;
Χιλιάδες γιατί;
Όχι βέβαια, πως δεν υπάρχουν ζευγάρια που καταφέρνουν να κρατούν την σχέση τους σε πολύ καλό επίπεδο αν και χώρια. Όμως λίγο σπάνιο. Είναι υποχρεωμένα όλα τα ζευγάρια να σκεφτούν καλά πριν φτάσουν στα σκαλιά της εκκλησίας και πολύ περισσότερο να σκεφτούν όταν πάνε για τα σκαλοπάτια των δικαστηρίων. Αλλάζει πραγματικά!!! Να σκεφτούν πολύ καλά πριν φτάσουν στα πρόθυρα διαζυγίου και χωρίς κύριο σύμβολο τους τον εγωισμό.
ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗ