Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε για το σχολείο και όπως συνηθίζεται στην Αγγλία, κοιτάζουμε πρώτα έξω από το παράθυρο. Καλά το είχα φανταστεί. Δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. Φοράμε τα αδιάβροχα, παίρνουμε τις ομπρέλες και κατόπιν, το μακρινό δρόμο. Είναι άλλη μια καλοκαιρινή μέρα στη πόλη που ζώ.
Στο δρόμο συναντάμε και άλλες οικογένειες που αψήφησαν τη πρωινή νεροποντή.
‘Σιγά τη παγκόσμια υπερθέρμανση!’ αστειεύομαι μόλις βλέπω τη φίλη μου.
‘Όλο υποσχέσεις είναι αυτοί οι επιστήμονες!’ απαντά η Loraine.
Είναι τέλη Ιουνίου και το κοκαλάκι μας δε λέει να ζεσταθεί κάτω από το μουντό Βρετανικό ουρανό. Φέτος μάλιστα, ζήσαμε την πιο κρύα άνοιξη στην ιστορία.
Ποτισμένοι μέχρι το κόκκαλο από τη βροχή αλλά και από την εγχώρια κουλτούρα της προστασίας του περιβάλλοντος και του επικείμενου ‘κλιματολογικού Αρμαγεδδώνα’, εγώ, η Loraine και οι περισσότεροι σ’ αυτή την ξένη γη, περπατάμε αντί να παίρνουμε το αμάξι, ανακυκλώνουμε, προτιμάμε εγχώρια προϊόντα κτλ., κτλ.
Βλέπεις, είναι καλύτερα να κρατήσουμε το χιούμορ για προσωπική μας χρήση και να ανακυκλώνουμε, παρά να μας πουν οι επιστήμονες και οι εργάτες του Δήμου ότι δεν κάνουμε ότι μπορούμε. Ιδιαίτερα οι εργάτες του Δήμου είναι πολύ πειστικοί γιατί, αν δουν μπουκάλι ή χαρτόνι στο κάδο απορριμμάτων, μας μένουν αμανάτι τα απορρίμματα για άλλη μια εβδομάδα. Αν την επόμενη εβδομάδα δεν έχει γίνει η σωστή ανακύκλωση, τότε μας αφήνουν ξανά τα απορρίμματα και ένα γερό πρόστιμο μαζί. Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν, τα αστειάκια είναι αστειάκια, και η ανακύκλωση είναι ανακύκλωση.
Τις τελευταίες μέρες μάλιστα, την απειλή του ‘οικολογικού Αρμαγεδδώνα’ ήρθε να συνοδεύσει και η απειλή μιας από τις μεγαλύτερες εξαφανίσεις στο ζωικό βασίλειο, ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων. Η απειλή αυτή δεν είναι καινούρια. Οκτώ μήνες πριν, η Guardian συνόδευε ένα παρόμοιο άρθρο με ποσοστά. Παγκοσμίως, απειλείται το 41% των αμφιβίων, το 13% των πτηνών και το 22% των ανθοφόρων φυτών.
Είναι πραγματικά τρομακτικό.
Καθώς όμως ανακυκλώνω και προσέχω να μην παραμεγαλώσει το προσωπικό μου ανθρακικό αποτύπωμα, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ.
Μήπως πήραν τα ανθρώπινα μυαλά μας πολύ αέρα και νομίζουμε ότι έχουμε τόσο μεγάλη επιρροή στη φύση, η οποία υπήρξε εκατομμύρια χρόνια πριν να σκάσει μύτη το αυτοκαταστροφικό ανθρώπινο γένος;
Πόσους φυσικούς νόμους έχουμε υπό έλεγχο;
Πόσες φορές έχει παγώσει και ξεπαγώσει αυτός ο πλανήτης, τέλος πάντων;
Το μεγαλύτερο ποσοστό των καθημερινών ειδήσεων αναφέρεται σε πολέμους, δολοφονίες, τρομοκρατία, κοινωνικό-οικονομική ανισότητα, άδικους θανάτους λόγω ελλείψεως φαρμάκων και οικονομικούς πολέμους που συνεπάγονται την χειρότερη μορφή βίας: τη φτώχεια.
Ότι μπορεί κάνει ο σύγχρονος άνθρωπος για να προλάβει την εξαφάνιση του…
Μη τυχόν και προφτάσει ο ‘κλιματολογικός Αρμαγεδδώνας’!