Σκεφτόμουν από καιρό να ασχοληθώ με το ανησυχητικό αυτό ζήτημα, της Αυτονομίας – Ανεξαρτησίας της Κρήτης, αλλά με πρόλαβε ο κ. Λουλούδης. Και καλύτερα έτσι, γιατί έχει και πιο συγκροτημένη γραφή.
Ωστόσο, ας μου επιτραπεί να αναφερθώ σε κάποια στοιχεία που παραθέτει, έως και να συμπληρώσω κάποια άλλα.
Είναι δυστυχώς γεγονός ότι, σε αραιά διαστήματα στην αρχή, που εν καιρώ πληθαίνουν, παρουσιάζονται στη διεθνή σκηνή ακόμα και σε επίσημες Διακρατικές εκδηλώσεις, πολύ ανησυχητικά γεγονότα, αν και φαινομενικά προσπαθούν να τα παρουσιάσουν σαν ‘τυχαία’ και ‘αθώα’. Είναι μια πονηρή μέθοδος ενός παιχνιδιού Στρατηγικής, που εφεύρε και χρησιμοποιεί συνήθως όλος αυτός «ο κακής πρόθεσης συρφετός» για «να μας τη φέρει μαλακά», όπως λέμε . Άλλωστε με παρόμοιες μεθόδους κατάφεραν μια χαρά, ώστε ο κόσμος να μην είναι υποψιασμένος μονίμως μαζί τους σε ο,τιδήποτε πλέον κι αν του προσφέρεται απ’ αυτούς (κακό ή καλό), ούτε να θέλει να πολιτικοποιείται χωρίς απολαβές, ούτε να μελετά και να σκέφτεται ώστε να διαθέτει κριτικό νου, ο οποίος και θα του επιτρέψει να στρέψει και την σκέψη και την τόσο μεγάλη δύναμη που διαθέτει προς τα εκεί που πρέπει.
Όλα αυτά βέβαια τα κάνουν επειδή τους απασχολεί πάρα πολύ αυτή η δύναμη του κόσμου, που αν το αντιληφθεί αυτό ο καθένας μας, θ’ ακολουθήσει ευθύς την παρακαταθήκη που του άφησε ο Αρ. Βαλαωρίτης «Πάρε ένα σβώλο Μήτρο και διώξε εκείνα τα σκυλιά που μας χαλούν το φύτρο» Για να επανέλθω, αναφερόμενη πρώτα στο άρθρο του κ. Λουλούδη
1. Για την εμφάνιση των Τούρκων νομικών που ψάχνουν τοπικά αρχεία, προς διεκδίκηση περιουσιών. Θέλω να συμπληρώσω κάποια στοιχεία, σχετικά με το ότι οι Τούρκοι νομικοί βρίσκονται πλήρως ενημερωμένοι ως προς τη θέση των ακινήτων.
Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίζω ότι έχω διαχωρίσει μέσα μου, όπως και όλοι μας λίγο πολύ, ότι άλλο πράγμα είναι ο Τούρκικος πληθυσμός, κι άλλο πράγμα πρεσβεύουν οι Κυβερνήσεις του κι όσοι την εξυπηρετούν Το ίδιο όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε κράτος άλλωστε.
Τον κόσμο της Τουρκίας, τον έφεραν εδώ η αστική Πολιτική με όπλο την Θρησκεία τους.
Αυτοί δεν είναι οι επεκτατικοί θεσμοί που «λαλούν» τον κόσμο και τον «διαφεντεύουν»τόσους αιώνες;
Στο φεύγα τους οι Τούρκοι, πατρική γή θεωρούσαν πλέον την Κρήτη. Εδώ είχαν γεννηθεί τόσες γενιές, εδώ
είχαν τους δεσμούς, τις κουμπαριές, τους νεκρούς και τις μνήμες. Αυτά τα δεσμά είναι που συγκροτούν την
έννοια της «Πατρίδας». Άσχετα αν τους έβαζε φτυλιές και τους φανάτιζε η θρησκεία τους, στρέφοντας
τους απέναντι σε αλλόθρησκους. Κι εμείς το ίδιο λειτουργούσαμε τότε.
Όπως λοιπόν διαβάζω κι εγώ, ο Τούρκικος πληθυσμός αισθανόταν ξένο τον τόπο και τους ανθρώπους που θα συναντούσαν στα άγνωστα γι αυτούς μέρη που τους πήγαιναν. Μέρη που «έπρεπε» να γίνουν «πατρίδα» τους στο εξής. Αυτή η ανάγκη να γίνουν αποδεκτοί ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν, τους ώθησε να αγοράσουν από τα καταστήματα του Ρεθύμνου όλο το κόκκινο πανί (μπουγασι) για να ντυθούν. Λένε ότι τα καράβια κοκκίνιζαν από μακρά. Έτσι, ελπίζανε να δηλώσουν τουλάχιστον την εθνότητα-θρησκεία τους μήπως και γίνουν αποδεκτοί στο νέο τόπο. (άλλη έννοια έχει το έθνος και άλλη η πατρίδα). Λένε επίσης, πως αρκετοί απ’ αυτούς έκλαιγαν και κρυβόταν, ώστε να μπορέσουν να παραμείνουν στην Κρήτη. Αλλά η αστυνόμευση τους ξετρύπωνε και τους φόρτωνε στα καράβια βίαια. Ειδικά σε ό,τι αφορά τους Τουρκοκρήτες, αυτοί ως γνωστό, είχαν ακολουθήσει τους Τούρκους στο φεύγα τους, επειδή στην Κρήτη ήταν ανεπιθύμητοι πλέον. Αλλά σαν ανεπιθύμητοι και από τους ίδιους τους Τούρκους, βρέθηκαν σπαρμένοι και παραπεταμένοι εδώ κι εκεί στην Μουσουλμανική επικράτεια. Όπου κι αν τους συνάντησα, (Μοσχονήσια, Χαμιντιέ Συρίας κ.α) είχαν κρατήσει ως μητρική γλώσσα την Κρητική, ως θρησκεία την Μουσουλμανική, και ως επώνυμο το τοπωνύμιο των πατρογονικών τους πχ Αρισβανάκης από Ρισβάν Μετόχι. Γι αυτό και γνωρίζουν το ακριβή τόπο καταγωγής τους. Ο άλλος στο Μοσχονήσι, μου έλεγε ότι καταγόταν από τις Βολεώνες, γνώριζε από ποιο σόι ήταν, καθώς και που «είναι» τα πατρογονικά του τα οποία δεν είχαν πουληθεί, ούτε ανταλλαγεί. Και ονειρευόταν να επιστρέψει κάποτε που θα είχε ξεχαστεί η προδοσία τους ν’ αλλαξοπιστήσουν….
Αυτό βέβαια, πιθανόν να το συντήρησαν σκόπιμα οι κυβερνώντες τους, βάσει κάποιου σχεδίου, και με κάποιους τρόπους που βρίσκουν όλοι οι Κυβερνώντες σαν θέλουν να επιτύχουν κάτι κακό για τον κοσμάκη. Επίσης, όπως έλεγαν οι ίδιοι, τους κρατούσαν σε μεγάλη υποβάθμιση επειδή ήταν ξένοι, ενώ τους προκαλούσαν με το ότι «αν δεν τους άρεσε ας φύγουν από εκεί και ας πάνε στα πατρογονικά τους εδάφη». Ειδικά στο Χαμιντιέ, η κατάσταση θύμιζε «γυφτομαχαλά» ή μάλλον «Οθωμανο-Κρητο-γυφτο μαχαλά». Οι ίδιοι οι άνθρωποι εγκλωβισμένοι. Μουσουλμάνοι, που εν αντιθέσει με τη θρησκεία τους εξακολουθούν να σταυρώνουν το ψωμί, να φτιάξουν και να πίνουν ρακί. Εν αντιθέσει και με την νέα τους εθνότητα, εξακολουθούν να μιλούν την βαριά κρητική διάλεκτο, να επιμένουν ότι είναι Κρήτες και να νοσταλγούν την Κρήτη. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη χώρα, εδώ οι δρόμοι ήταν με χώμα, οι κατοικίες χαμόσπιτα, δεν υπήρχε καμιά υποδομή από το κράτος και πιθανόν καμιά μέριμνα, ο τουρισμός ανύπαρκτος σαν κατευθυνόμενος, μύρια παιδιά κουρελιασμένα που ορμούσαν για ζητιανιά, κ.α
Αυτά, το αναφέρω, μονάχα σαν απόδειξη στο γεγονός ότι οι μπουνταλάδες λαοί έχουν βαθειά μεσάνυκτα για το πόσο τους χρησιμοποιούν, και για τα όσα γίνονται ή ετοιμάζονται εναντίον τους. Και αυτό θα γίνεται, όσο εξακολουθούν να ζουν μέσα στην άγνοια, την ευπιστία, τον ρομαντισμό, την βαρεμάρα ή άλλα δεινά. Δηλαδή, μια δεκαριά μεγαλοαστοί που τους λέμε «Ολιγαρχία» μαζί τα τσιράκια τους (κυβερνήσεις, ΜΜΕ, κλπ), που συνεργάζονται άριστα μέσα από την κοινή τους πεποίθηση ότι «ο κάθε σκοπός αγιάζει τα όποια μέσα» και φροντίζοντας μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον, άνθρωποι άπατρεις, χωρίς ηθικές αρχές και κοινωνικά οράματα, θα καταφέρνουν εσαεί να λαλούν εκατομμύρια ανθρώπους, σαν τα ζώα. Επιπλέον θα τους οδηγούν και στους πολέμους εναντίον άλλων χωρών και λαών που δεν τους έφταιξαν σε τίποτα, ούτε και έχουν κανένα έντιμο συμφέρον απ’ αυτούς..
2. Για τις μεγάλες προσδοκίες των Τούρκικων αρχών ως προς την επικράτεια τους, οι οποίες προπαγανδίστηκαν στα Σχολεία μέσα από το χάρτη του cd, το θεωρούμε όλοι απαράδεκτο. Όμως, θυμίζει λίγο από «Τρωικό Πόλεμο» ή και από εκείνη τη «Μεγάλη Ιδέα του γένους των Ελλήνων» και την πανωλεθρία που ακολούθησε την Μικρασιατική εκστρατεία που τάχα έγινε σ’ αυτά τα πλαίσια αλλά δεν δίστασε να οδηγηθεί επεκτατικά μέχρι την Άγκυρα για να εξυπηρετήσει Βρετανικά συμφέροντα. Τα παιδιά μας όμως, που αυτά έχυσαν εκεί το αίμα τους, δεν γνώριζαν την κρυμμένη αλήθεια. Αν την γνώριζαν, προφανώς και δεν θα πήγαιναν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Δεν διαπιστώνουμε άραγε, πώς, παντού και πάντα, κάθε άδικος και επεκτατικός Ιμπεριαλιστικός πόλεμος θέλει και την Ελένη του! Ώστε να φανατίζονται οι εύπιστοι και ρομαντικοί λαοί… και παραπλανημένοι να σύρονται ευκολότερα στη σφαγή.
…Ας προχωρήσω και στα υπόλοιπα, και θα τοποθετηθώ όπως αισθάνομαι και πιστεύω. Για το ζήτημα της «Αυτόνομης και Ανεξάρτητης Κρήτης».
Οι πληροφορίες που συλλέγονται, συμφωνούν ότι υποκινείται, προπαγανδίζεται και χρηματοδοτείται απ’ τα Υπουργεία Εξωτερικών Γερμανίας και Δανίας. Αυτό είναι μέρος του ίδιου σκηνικού για τον πολυτεμαχισμό όλης της Ελλάδας. Και βοηθούν όλοι τους, με όποιο τρόπο και ρόλο μπορεί καθένας. Το μεγάλο όμως θέμα που συσσωρευμένο έφτασε σε δύσκολο κόμπο, είναι το τι κάνουμε εμείς σήμερα. Δυστυχώς σε αρκετούς νέους Κρήτες έχει ξεσηκωθεί το «Εγώ», για να αξιώσουν Δημοψήφισμα στο 2013, έτος που όπως λένε, λήγει η 100ετής συμφωνία της Ένωσης της με την Ελλάδα.
Η γνώση, η εμπειρία αλλά και η συνειδητότητα των ανθρώπων έχει αναπτυχθεί από το 1913, και εμείς οι μεγάλοι, εύκολα πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά που εφαρμόζουν οι ισχυροί στα πλαίσια του τεμαχισμού των κρατών με στόχο την ευκολότερη χειραγώγηση και εκμετάλλευση τους, από τα Ιμπεριαλιστικά κέντρα, μοιραία θα προσπαθούσαν κάποια στιγμή να τα εφαρμόσουν και στην Ελλάδα. Γνωρίζουμε επίσης, ότι αυτά τα σχέδια θα τα εφαρμόσουν μόνο αν εμείς τους αφήσουμε. Γνωρίζουμε ότι αυτούς δεν θα τους εμποδίσει το γεγονός ότι η χώρα μας σαν «μικρός Ιμπεριαλιστής» υπήρξε σύμμαχος τους, εναντίον των άλλων κρατών και λαών.
Γνωρίζουμε ότι ακριβώς γι’ αυτό το λόγο και η Ελλάδα, εκείνη ακριβώς την στιγμή που θα χρειάζεται βοήθεια και συμπαράσταση άλλων λαών, θα βρεθεί χωρίς συμμάχους.
Τα γνωρίζουμε όλα αυτά, κι αντιλαμβανόμαστε το πόσο πιο βαρείες έγιναν οι ευθύνες μας, και επιπλέον ανησυχούμε για τα παιδιά.
Και αναρωτιόμαστε ποιοι να είναι οι συνένοχοι-εχθροί μας, που φταίξαμε εμείς, και τι κάνουμε τώρα.
– Ας θυμηθούμε πρώτιστα πως αντιδράσαμε, όταν
1. Στα 1973, που τέθηκε για πρώτη φορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας από την Τουρκία, όταν η τούρκικη κυβέρνηση δημοσίευσε απόφαση και χάρτη όπου εκχωρούσε το μισό περίπου βόρειο Αιγαίο (περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας) στην τούρκικη κρατική εταιρεία πετρελαίων για έρευνα και εκμετάλλευση.
2. Στη δεκαετία του 1980, που έγινε παρουσίαση του κράτους των Σκοπίων ως ‘Μακεδονία’, τόσο στην επίσημη ιστοσελίδα του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών, όσο και στους επίσημους χάρτες του Φόρειν Οφις. Το τι θα ακολουθούσε δεν το υποψιαστήκαμε, δεν το ψάξαμε, και γι αυτό το γνωρίσαμε στα επόμενα χρόνια… Ή μήπως, θεωρήσαμε άσχετα και ασύνδετα, τους Βρετανικούς αστικούς κύκλους, και τα «τυχαία» γεγονότα που ξετυλίγουν κατά καιρούς, με τις απαιτήσεις που ανακινεί η κυβέρνηση της Τουρκίας για την Ελλάδα;
3. Στη δεκαετία του 1990, που αποστάλησαν ευχητήριες κάρτες από επίδοξους αυτονομιστές, και οι οποίες απεικόνιζαν την Ελλάδα, ως τέρας να απλώνει το χέρι της και να στραγγαλίζει την Κρήτη.
4. Στο 2007, που παραλίγο να συμβεί «τάχα» διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, όταν, τον Μάη, σε Αγώνες των Ευρωπαϊκών Νήσων, οι Κορσικανοί διοργανωτές εμφάνισαν την συμμετοχή της Κρήτης με την σημαία της ‘Κρητικής Πολιτείας”.
5. Άσχετο, αλλά και σχετικό, γιατί όλα είναι σε συνάρτηση, σ’ αυτό το παιχνίδι.
Ο Γερμανός Κων/νος Γκλύξμπουργκ, που πέρασε από την Ελλάδα σαν Βασιλιάς και εκδιώχθηκε, όμως επί σειρά ετών, εκπροσωπεί την Ελλάδα στους «Διεθνείς Ολυμπιακούς αγώνες» και όχι μόνο.
Και οι συμμετέχουσες ομάδες και εμείς, ανεχτήκαμε το γεγονός. Ανεχτήκαμε να αποφασίζουν άλλοι για εμάς. Ανεχτήκαμε αποφάσεις που δεν θέλαμε.. Εν ολίγοις, ανεχτήκαμε να μας λαλούν .
– Ας αναλογιστούμε πώς αισθανόμαστε, με το γεγονός ότι
1. Αυτά τα διασπαστικά σχέδια ευνοούνται, λόγω του ότι, οι σημερινοί Κρήτες, και ειδικά οι νεώτεροι, δεν γνωρίζουν την Ιστορία τους, και ως εκ τούτου δεν έχουν οράματα, υψηλά ιδανικά και αξίες, πράγματα που σμιλεύουν χαρακτήρες και προσωπικότητες..
Θα μπορούσε κανείς να ρίξει την μεγάλη ευθύνη για την Ανιστόρητη Ελλάδα, μόνο στις αστικές κυβερνήσεις της, όμως αυτό θα ήταν βολικό. Γιατί ο Έλληνας, βαθειά μέσα του γνωρίζει την αλήθεια. Γιατί πάντα του, είχε και έχει την αίσθηση αλλά και τις αποδείξεις, ότι αυτές οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο του, ήταν εχθρικές απέναντι του. Και όμως συνέχιζε να εμπιστεύεται σ’ αυτές την γνώση των παιδιών του. Δεν υποψιάστηκε, δεν αντίδρασε, δεν επέβαλλε ό,τι συνέφερε τα παιδιά να μάθουν. Και το χειρότερο, συνέχισε να χειροκροτά!. Για ποιο λόγο;
Υπήρξε μια μερίδα χειροκροτητών που παρακινήθηκε από ευπιστία και ρομαντισμό; Είναι αυτοί που περιμένουν πάντα ένα Μεσσία-προστάτη να υπηρετήσουν ώστε αυτός να τους προστατέψει, να τους λύσει τα προβλήματα τους, και χωρίς να κουνήσουν οι ίδιοι το δακτυλάκι τους; Υπήρξε και μια μεγάλη μερίδα χειροκροτητών που παρακινήθηκαν μόνο για το προσωπικό τους όφελος, ενώ το κοινό καλό δεν τους ενδιέφερε; Όπως και να ’χει, ο κόσμος είχε λησμονήσει πως όποιος παραμερίζει τις Αρχές για τα Οφέλη, σύντομα χάνει και τα δύο. Οπότε, η ευθύνη βαραίνει ακόμα περισσότερο εμάς τους ίδιους, γιατί εμείς επιτρέψαμε … Ή μπάς και κάνω λάθος; Τι καταφέραμε λοιπόν;
Στην καταλυτική πλειονότητα τους οι νέοι, κυρίως στα αστικά κέντρα, ανατράφηκαν και διαπαιδαγωγήθηκαν απ’ το όλο κύκλωμα του Ιμπεριαλιστικού συστήματος, γονείς, κοινωνία, σχολεία, στρατός, υπηρεσίες, TV, κλπ. Έτσι, κατάληξαν να μιμηθούν πρότυπα «Εγωκεντρικά»,«Αμερικανό Βρετανό Γερμανικά», της «Νέας Τάξης πραγμάτων», αγνοώντας τον δικό τους Κρητικό και Δωρικό νόμο, που άλλωστε δεν διδάχτηκαν ποτέ από κανέναν..
Ένας λαός ολόκληρος, ξεπούλησε τις δικές του ρίζες, για να μιμηθεί δουλικά κάποιες άλλες. Ένας λαός ολόκληρος, δεν σεβάστηκε πρώτα τις δικές του ρίζες, ως να γίνει γερό δέντρο και μετά να επεκταθεί για να γνωρίσει τις ρίζες του κόσμου, και κατάφερε να αισθάνεται μετέωρος στον δυνατό ανεμοστρόβιλο του σήμερα.
Γι αυτό και οι ολέθριες επιπτώσεις στην υγεία και την ψυχολογία μικρών και μεγάλων. Οικογένειες, σχέσεις και κοινωνίες διαλυμένες, με ανθρώπους φοβικούς, ανίκανους, άβουλους, άκαπνους, απογοητευμένα ερείπια και δουλικά έρμαια των ισχυρών. Και οι σημερνοί νέοι παρ’ ότι το «παίζουν πολύξεροι και ντίβες», όμως κατάντησαν να μην γνωρίζουν ακριβώς αυτά που θα έπρεπε να γνωρίζουν και θα τους ωφελούσαν ουσιαστικά, σαν αξιόλογα και
δοκιμασμένα κομμάτια του πατρογονικού οπλοστασίου.. Επί του συγκεκριμένου,
Δεν γνωρίζουν την έννοια «Ή ισχύς εν τη ενώσει».
Δεν γνωρίζουν για τις βαθιές καταβολές Ελληνικότητας των Κρητών.
Δεν γνωρίζουν, για τις ανάγκες αυτές των προγόνων τους (ανάγκες που δεν έχουν εκλείψει) οι οποίες και τους ώθησαν σε επίμονους, πολυετείς, αιματηρούς και πολύνεκρους αγώνες, για την πολυπόθητη Ένωση με την Ελλάδα..
Δεν γνωρίζουν πως αυτοί οι πρόγονοι, για να εξοικονομήσουν χρήμα για τις ανάγκες του αγώνα, διέθεσαν όχι μόνο τα χρήματα, τα σπίτια και τις περιουσίες τους αλλά σαν δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν κατέθεσαν όχι μόνο τα άρματα απ’ τα ζωνάρια τους, αλλά και την ίδια τη ζωή τους Δεν γνωρίζουν πως στους αγώνες του 1821 πάλεψαν με λύσσα για την λευτεριά, και στο κατόπιν επέβαλαν οι ίδιοι την Ένωση.
Δεν γνωρίζουν πως όχι μόνο ο λαός της Ελλάδας, αλλά και όλοι αυτοί που ήταν σπαρμένοι ανά την υφήλιο, αυθόρμητα, με ενθουσιασμό, στερήσεις και μεγάλη επιμονή, υποστήριξαν τον αγώνα των Κρητών με ποικίλους τρόπους. Μάζευαν χρήμα, ναύλωναν και εξόπλιζαν καράβια που τα έριχναν στον αγώνα. Με αυτά, εφοδίαζαν το νησί με οπλισμό και εθελοντές, και στην επιστροφή φόρτωναν τις νέες σοδιές παιδιών για να ανατραφούν στην Ελλάδα, ως να έλθει και η δική τους ώρα να ριχτούν στον αγώνα.. Οι γυναίκες της Ελλάδας ζύμωναν νύχτες ατέλειωτες για το ψωμί που έστελναν μαζί με τα τρόφιμα και τον ρουχισμό, τα οποία στερούσαν από το φτωχό σπιτικό τους.
Κι αυτά όλα, παρά το γεγονός ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεσμευόταν λόγω απειλών πολέμου που δεχόταν από τους Τούρκους με τις πλάτες των Μεγάλων Δυνάμεων.
Δεν γνωρίζουν ότι ο Αγώνας των Κρητών, συγκίνησε βαθειά τους προοδευτικούς λαούς, ώθησε αρκετούς Φιλέλληνες να συμπαρασταθούν με τα όπλα τους και ενέπνευσε τους συγγραφείς.(Β. Ουγκώ κ.α). Επειδή ο Αγώνας αυτός, δεν ήταν ένας πόλεμος άδικος επεκτατικός, αλλά απελευθερωτικός. Επειδή η απόφαση για «λευτεριά ή θάνατο», ξεπήδησε από τα σπλάχνα του κόσμου, χωρίς να τους υποχρεώσει κανείς.. Μόνοι αποφάσισαν να δοθούν στο βωμό της θυσίας, για να κατακτήσουν αυτή την πολύτιμη Ελευθερία για τις επόμενες γενιές.
Και αυτού του είδους ο μαζικός λαϊκός αγώνας για λευτεριά, που ξεπηδά από την ελεύθερη βούληση, είναι αυτός που συγκινεί και βρίσκει συμπαραστάτες, επειδή δείχνει μια μεγάλη ανάγκη του λαού για αξιοπρέπεια.. Γι αυτό και ανάγεται σε υψηλό επίπεδο πολιτισμού. Χωρίς λευτεριά τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει, να στεριώσει και να αναπτυχθεί. Δεν γνωρίζουν τα παιδιά, τελικά, ότι κάθε κίνηση αυτών των αγωνιστών, αποσκοπούσε στην Ελεύθερη Συνείδηση του Ανθρώπου.
Δεν γνωρίζουν ακόμα, ότι το 1897 οι Κρήτες μεταλαμπάδευσαν την ορμή τους στην κουρασμένη παλαιά Ελλάδα… Και επειδή ακριβώς αυτό το «Κρητικό πνεύμα» βρέθηκε πολλές φορές όχι μόνο αλληλέγγυο αλλά και στην πρωτοπορία του Ελληνισμού, γι αυτό ακριβώς και γίνεται Κεντρικός Στόχος υποταγής και υποδούλωσης του κάθε Φασισμού ο οποίος το χρειάζεται «μόνο» για να είναι και πιο «αδύναμο». Δεν γνωρίζουν επίσης οι νέοι, σε ποιο σημείο σταμάτησαν γενικότερα οι αγώνες και οι διεκδικήσεις σε κάθε δικαίωμα, το τι κερδήθηκε και τι απόμεινε να κατακτηθεί, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν. Δεν γνωρίζουν ούτε τα Ιστορικά λάθη που έγιναν, ώστε να αποφύγουν να τα επαναλάβουν. Επιπλέον, αιτία αυτή η Ιστορική άγνοια, αλλά και η μοντέρνα διαπαιδαγώγηση, τα παιδιά έγιναν ευάλωτος στόχος , για να αναπτυχθεί ο Σωβινισμός και ο Ρατσισμός προς το απρόσκλητο πλήθος των μεταναστών, και ως εκ τούτου αναπτύσσεται τάχιστα και ο Εθνικισμός.
Δεν γνωρίζουν όμως τα παιδιά, ότι αυτά υπάγονται στα «φοβικά αισθήματα» τα οποία και είναι ξένα προς το Ελεύθερο και Αδούλωτο Πνεύμα των αρχαίων Κρητών και Ελλήνων, διότι δεν συνάδουν με την έννοια της Αξιοπρέπειας.
Αυτοί είναι μάλλον οι βασικοί λόγοι που τα παιδιά, πιθανόν, παραπλανημένα να πέσουν θύματα στον ματωμένο βωμό του Ιμπεριαλισμού και για τα δικά του συμφέροντα όπως πάντα. Και αυτό οφείλουμε επιτέλους να το λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν και να δράσουμε.
Θα πρότεινα για αφύπνιση, και αυτών των παιδιών, αλλά και όλων μας, να καταφύγουμε ξανά, όχι μόνο
στα μηνύματα της «σημαίας του Καγιαλέ» όπως αναφέρει ο κ. Λουλούδης, αλλά ας αφεθούμε να βιώσουμε
όσα περιγράφονται στο μικρό αλλά συγκλονιστικό βιβλίο «Παντέρμη Κρήτη» του Πρεβελάκη.
-Ποιοι είναι οι συνένοχοι – εχθροί που έχουμε να αντιμετωπίσουμε;
1) Συνεργός στο διασπαστικό αυτό παιχνίδι, και το επίσημο κράτος της Τουρκίας
Στο 1994 κωδικοποιήθηκε το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, κι επικυρώθηκε από την Ελλάδα στα 1995.
Σύμφωνα με αυτό, τα νησιά έχουν πλήρη Υφαλοκρηπίδα που σημαίνει Σύνορο, και ως εκ τούτου, η Ελληνική Υφαλοκρηπίδα ορίστηκε καταλαμβάνοντας σχεδόν όλο το Αιγαίο.
Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει αυτή την Διεθνή Σύμβαση, αλλά στηρίζει την διμερή διαπραγμάτευση για
επιλεκτική επέκταση κατά περιοχή, ενώ αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο για συνεκμετάλλευση των
αμφισβητούμενων απ’ αυτήν περιοχών (γκρίζες ζώνες), δηλαδή όλων εκείνων των περιοχών όπου υπάρχουν
νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, τα οποία δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες αυτές που
συντάχθηκαν και υπογράφηκαν μετά το 1821, και σύμφωνα με τις οποίες αυτά μεταβιβάστηκαν στην
Ελλάδα. Αυτές λοιπόν οι Συνθήκες με τα «αδιευκρίνιστα σκοτεινά σημεία», επιτρέπουν σήμερα να
αμφισβητούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. Πιθανόν να μην ήταν τυχαία η διατύπωση των
Συνθηκών αυτών…, αλλά ούτε και αυτοί που τις υπέγραφαν ήταν τυχαίοι….
Έτσι η Τουρκία, από το 1973, ανακινεί ξανά στο 2010, το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, εκδηλώνοντας την απειλή «κάζους μπέλυ» (αιτία πολέμου), αν ασκηθεί το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από τα 6 στα 12 μίλια . Ζητά και μείωση των εξοπλισμών, και κοινούς επιχειρηματικούς στόχους. Ζητά επίσης, η οριοθέτηση στο Αιγαίο να γίνει με βάση τη μέση γραμμή από βορρά προς νότο, μεταξύ τούρκικων παραλίων και απέναντι παραλίων της ηπειρωτικής Ελλάδας. Εννοεί, την γραμμή του 25ου Μεσημβρινού (σύνορο Ρεθύμνου Ηρακλείου), ο οποίος και διχοτομεί το Αιγαίο, εγκλωβίζοντας όλα τα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και αποκόπτοντας τα από την Ηπειρωτική Ελλάδα. Με ό,τι όλα αυτά συνεπάγονται για την ασφάλεια και την άμυνα της Ελλάδας σε συνδυασμό με τις άλλες διεκδικήσεις (χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, αποστρατιωτικοποίηση νησιών.)
2) Συνεπίκουρος το NATO πίσω απ’ αυτά, επιδιώκει την ολοκληρωτική ΝΑΤΟποίηση του Αιγαίου, τη
λειτουργία του ενιαίου επιχειρησιακού χώρου σε θάλασσα και αέρα, αλλά και τη συνεργασία NATO και
Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας.
Παράπλευρες πιέσεις ασκούνται και στο πλαίσιο των ανταγωνισμών για τους αγωγούς Ενέργειας, αλλά και για την εκμετάλλευση τυχόν κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Το Αιγαίο αποτελεί έναν κρίσιμο κρίκο της αλυσίδας Βαλκάνια -Ανατολική Μεσόγειος- Μέση Ανατολή.
3) Οι ως τώρα Αστικές Ελληνικές Κυβερνήσεις με τη σειρά τους, συμμετέχουν στο παιχνίδι.
Πιθανόν το όλο σκηνικό να το εξυπηρετήσει και το πονηρό σχέδιο «Καλλικράτης»
Όμως οι κυβερνώντες δεν είναι ανίκανοι για να τους δίνουμε άλλοθι. Έχουν πρόθεση δολερή. Διαπιστώσαμε ότι παίζουν πολύ καλά το παιχνίδι που τους έχουν καθορίσει. Και το παίζουν καλά γιατί επωφελούνται αυτοί οι ίδιοι. Δεν παύει όμως να εκπροσωπούν τη χώρα μας.
Παρουσιάζεται λοιπόν το πρόσωπο μιας Ελλάδας που διατηρεί το Σύνδρομο της Τούρκικης φοβίας, εφ’ όσον σε ό,τι αφορά την χώρα και την ασφάλεια της οι ηγέτες του τόπου δεν θέλουν να χειριστούν το ζήτημα με σκληρή πολιτική, δυναμισμό, διπλωματία και εμμονή στο χρέος τους για τα εθνικά θέματα. Ενώ παραμένουν να κρατούν υποχωρητική δουλοπρεπή στάση και απέναντι στην Τουρκία, αλλά και σε αυτή τη Γερμανία σαν τροφοδότη άχρηστων αλλά πολυδάπανων εξοπλισμών, ώσπου εξάντλησαν τα ελληνικά ταμεία. Με αποτέλεσμα η Γερμανία να αυξάνει τα κέρδη της, η Ελλάδα να μην έχει δυνατή και επαρκή ολοκληρωμένη πολεμική προετοιμασία, και η πάνοπλη Τουρκία να προβαίνει συνεχώς σε λεονταρισμούς.
4) Συνεργός και προς την ίδια κατεύθυνση, κινείται και η επίσημη Εκκλησία, εγείροντας το ζήτημα της
απόκτησης της Τούρκικης Υπηκοότητας από Μητροπολίτες των νήσων και της Κρήτης (βλέπε
λεπτομέρειες στο άρθρο κ. Λουλούδη στο ‘Ρέθεμνος’ 26.6.2010)
Με το προηγούμενο δεδομένο, ότι σύμφωνα με όλες αυτές τις ίδιες Συμβάσεις που είχαν υπογραφεί από το 1821 και μετά, κάποια νησιά όπως και η Κρήτη, Εκκλησιαστικά περιήλθαν στο Πατριαρχείο της
Κων/πολης και όχι στην Ελλάδα. Προφανώς, όχι τυχαία …., ούτε από τυχαίους
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς μας, γιατί έγινε αυτή η διάσπαση και τι μπορεί να κρύβει; Αφεθήκαμε χειροκροτώντας σε ό,τι μας πλάσαραν. Ίσως και με κάποια δόση ενθουσιασμού. Τελικά, ένα Βασικό λάθος μας είναι, το ότι επιτρέπουμε στην Εκκλησία να παίζει τέτοιους ρόλους. Έχουμε φτάσει στο 2010 μΧ, μας λαλούν με το καλάμι άλλα τόσα χρόνια, και δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσο σημαντικό και ωφέλιμο είναι για εμάς, όχι μόνο να απαιτήσουμε δημοψήφισμα ώστε αποκοπεί πλήρως η Εκκλησία από το Κράτος, αλλά επίσης να δημευτούν όλες οι περιουσίες που κατέχει και να επιστραφούν στον κόσμο αυτόν που θέλει να πληρώσει τους γιατρούς του, να ταΐσει και να σπουδάσει τα παιδιά του. Επιπλέον, οι λειτουργοί της να είναι ακριβώς αυτό! Χωρίς μισθούς, περιουσίες και αποταμιεύσεις. Μακριά από ΜΜΕ, από αποφάσεις που αφορούν τον κόσμο της δουλειάς, μακριά από μπίζνες, προκλήσεις και σκάνδαλα κάθε είδους, δολοπλοκίες και φανφάρες.
Αντί αυτών, ανεχόμαστε μια Εκκλησία η οποία ζει και συντηρείται από το υστέρημα του λαού, ενώ ποτέ δεν στήριξε τα δικαιώματα του επί της γης. (Οι ελεημοσύνες και τα φιλόπτωχα, δεν συμπεριλαμβάνονται στα «δικαιώματα των ανθρώπων», ούτε και βοηθούν για την αξιοπρεπή διεκδίκηση και απόκτηση των). Ανεχόμαστε μια Εκκλησία που πάντα επιλέγει να την «βολεύει πλουσιοπάροχα», μέσα από τις αισχρές συμμαχίες της με την κάθε Εξουσία και με τον κάθε Κατακτητή της πατρίδας, και πάντα εις βάρος μας. Γι αυτό και οι ελάχιστες εξαιρέσεις από το μικρό κλήρο, έγιναν άξιες περίσσιου θαυμασμού. Ανεχόμαστε το ρόλο που έχει αναλάβει, το να μας κρατά σε καταστολή, φτώχια και μοιρολατρία, υποθηκεύοντας την αξιοπρέπεια μας, ώστε η ίδια να εξασφαλίζει το μέλλον της. Άλλωστε χωρίς αυτά, δεν υφίσταται και ο ρόλος που η ίδια έχει αναλάβει τώρα τόσα χρόνια, ρόλος εκ διαμέτρου αντίθετος από την Πνευματικότητα που επικαλείται.
Αυτός ο ρόλος ανήκει σ’ ένα παιχνίδι Στρατηγικής (σαν το σκάκι), που έχουν εφεύρει. Το έπαιζε και το παίζει η Εκκλησία με πιόνια που ονομάζει «οπαδούς». Το έπαιζαν και το παίζουν και οι Κυβερνήσεις με πιόνια που ονομάζουν « ψηφοφόρους». Παίζεται για αρκετούς αιώνες από τους ίδιους παίχτες, με βασικό στόχο το βραβείο, που δεν είναι από δαφνόφυλλα αλλά από όλο και μεγαλύτερα μερίδια εξουσίας και χρήματος. Το παιχνίδι διέθετε και εξοπλισμό, τον οποίο και μοιράστηκαν μεταξύ τους ακριβοδίκαια, ενώ τους αρέσει και να συχναλλάζουν τα κομμάτια του. Και είχαν πολλά απ’ αυτά, το φόβο, το φανατισμό, την επιβολή, τον πόλεμο, την διχόνοια, την ανάγκη, την φτώχια, τη στέρηση υψηλής παιδείας και υγείας, την προπαγάνδα, την παραπλάνηση κλπ. Το παιχνίδι υπήρξε ανταγωνιστικό και βρώμικο, αλλά και άκρως αποδοτικό. Όμως κάποια στιγμή, αυτό έγινε μονότονο. Και αυτή η ανάγκη, επέβαλλε κάποιες επιλεκτικές συνεργασίες.. Εστί, το δίδαξαν στις Τράπεζες για να το παίζουν με τους δανειολήπτες τους.
Όλοι αυτοί οι νταβατζήδες του κόσμου της δουλειάς, έχουν βέβαια την ίδια ακλόνητη πεποίθηση σαν δεδομένο. Ότι λαλούν ζώα και μάλιστα χωρίς λέρια. Και συχνά τους δικαιώναμε.
Ευτυχώς όμως που όλοι αυτοί δεν είχαν ποτέ το ενδιαφέρον να γνωρίσουν το δικό μας κόσμο, τα βάσανα, τον πόνο, τα αδιέξοδα και τις ελπίδες μας. Γι’ αυτό και δεν γνωρίζουν ούτε για τα δικά μας κρυμμένα όπλα. Ευτυχώς που κατάφεραν κατά καιρούς να ξεπηδήσουν μέσα από τα σπλάχνα μας, φωτεινά πνεύματα που μας άφησαν παρακαταθήκες με γερές ρίζες. Ένα ολόκληρο οπλοστάσιο!. Αυτά, θαρρώ πως ήλθε η ώρα να τα ανασύρουμε από τη λησμονιά, να τα ξαραχνιάσουμε, να θυμηθούμε το πώς λειτουργούν, να τα ξεσκουριάσουμε, να τα φροντίσουμε, και να ποτίσουμε τις ρίζες τους. Στο κατόπιν να τα δώσουμε στα παιδιά μας με περισσή υπερηφάνεια, και να τα διδάξουμε εντατικά και για το πώς λειτουργούν αυτά τα όπλα.
Γιατί, δεν μπορεί, σίγουρα θα έλθει η στιγμή που θα πάρουμε την απόφαση να τα χρησιμοποιήσουμε, και «σαν ξυπνήσει ο μπουνταλάς, θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»
— Συνοψίζοντας, με αιτίες λοιπόν όλα αυτά τα δεδομένα, τις συνεπικουρίες, και τις δικές μας ανοχές και λάθη, καταφέραμε να ζημιωθούμε μόνο εμείς με τα παιδιά μας και μάλιστα πολλών λογιών.. Όσο για το ζήτημα της Κρήτης, αυτό που απορρέει από τις πληροφορίες που έχουμε ως τώρα, είναι το ότι πιθανότατα έχει σχεδιαστεί και μεθοδεύεται από διάφορες μπάντες τόσα χρόνια, το να περιέλθει στην Τουρκία, και Διοικητικά εκτός από Εκκλησιαστικά. Η πιθανόν και το να διχοτομηθεί πάνω στον 25° παράλληλο ή και το να Αυτονομηθεί, ώστε να μετατραπεί ευκολότερα σε κρατιδιάκι-προτεκτοράτο των Καπιταλιστών. Όλα παίζονται σ’ αυτό το παιχνίδι. Αλλά αυτά θα γίνουν, μόνο αν εμείς τα επιτρέψουμε!
Όχι να τα βάλουμε ο ένας με τον άλλο μας, ή με τον κοσμάκη του κάθε κράτους που πιθανόν να είναι τα ίδια ή και πιο στραβά κουλούκια από εμάς. Αλλά να ωριμάσουμε, να σηκωθούμε από την πολυθρόνα, να παραμερίσουμε την προσωπική βόλεψη, τον χαβαλέ και την ανοχή, να πάρουμε την ευθύνη μας στα δικά μας χέρια, και να στραφούμε στο να ελέγχουμε σοβαρά, αυστηρά και εξονυχιστικά το τί πράττουν οι δικές μας Κυβερνήσεις τις οποίες ψηφίζουμε, πληρώνουμε και εξουσιοδοτούμε να μας εξυπηρετούν. Αυτά, και χωρίς χειροκροτήματα πλέον !
Το ζήτημα της Κρήτης σαν φλέγον, χρειάζεται αρκετό ψάξιμο παραπάνω, το οποίο δεν έχω τα μέσα και τις προσβάσεις για να κάνω.
Προτείνω να βοηθήσουμε όλοι σε συνεργασία, προς αυτή την κατεύθυνση.
Για να μην φτάσει η στιγμή που θα κλαιγόμαστε σαν άλλη Κύπρος, Γιουγκοσλαβία, κ.α
Για να μην φτάσει η στιγμή που τα παιδιά μας θα διεκδικούν τα δίκια τους, και θα έρχεται το «συμμαχικό ΝΑΤΟ» να τα βομβαρδίζει
Μαρία Σοφία Κουτσουράκη Ιούνης 2010
