Από τον Μανώλη Σκαρσούλη
Θυμάμαι τις πρώτες δεκαετίες της ζωής μου, μετά την κατοχή, περιόδους μεγάλης ανέχειας και έντονου αγώνα επιβίωσης. Άκουσα από τον πατέρα μου για περιόδους πολέμων, σφαγών, εμφυλίου σπαραγμού, αλλά δεν είδα και δεν άκουσα ποτέ για περιόδους τόσου πολιτικού αριβισμού, τέτοιας ψευδολογίας και τελικά τέτοιας απελπισίας γι αυτό που ζούμε και πιο πολύ γι αυτό που έρχεται μετά από εμάς, όσο κι αν το απευχόμαστε, αλλά το μαντεύουμε. Τι έγινε στ’ αλήθεια η φύση που μαντεύουμε αλλά δεν την βλέπουμε; ο αέρας που ακούμε αλλά δεν τον εισπνέουμε; Που πήγε η όποια ποιότητα στην σκέψη, η οποία ποιότητα στην έκφραση που μας ακολουθούσαν στα νεανικά μας χρόνια; Σαν να μην είμαστε μείς που πάνω τους στηρίξαμε το σταθερό βάθρο της κάθε δυνατότητας, σύνθεσης, ανάλυσης και κρίσης, όλων των φάσεων της ζωής μας. Πενήντα χρόνια χρειαστήκανε να διαμορφωθεί το νέο ήθος μιας νέας πολιτείας που διαμορφώθηκε χωρίς να το καταλαβαίνουν οι πολλά καθοδηγούμενοι έντεχνα από τους λίγους, που μόνο αυτοί ήξεραν τι ζητούσαν. Ανεπαρκείς ηγεσίες, θεσμοθετημένη αναξιοκρατία, ιδιοτέλεια και καταρράκωση της ποιότητας, σε αέναους κύκλους αναπαραγωγικής διαιώνισης, είναι τα δομικά στοιχεία της σύγχρονης κοινωνίας. Φυσικό συνεπακόλουθο η απομάκρυνση των ικανών από τα κοινά, η στροφή στον ατομικισμό, η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, η καχυποψία για τις προθέσεις των άλλων και γενικά η βαρβαρότητα στα ήθη και στην συμπεριφορά. Σήμερα βιώνουμε από το δίλημμα του Γεωργίου Παπανδρέου μόνο το δεύτερο, την βαρβαρότητα.
Ο σοσιαλισμός μας εκδικείται αφού τον πιστέψαμε. Ποτέ ο λαός δεν βάζει μυαλό. Τ’αρέσουνε τα λόγια τα ωραία και μεγάλα κι όχι μόνο τ αρέσουνε αλλά τα κάνει και φλάμπουρο. Η εποχή του «εκσυγχρονισμού» και της «επανίδρυσης του κράτους» αποτέλεσαν την ενδιάμεση βαθμίδα για να οδηγηθούμε στην νέα πολιτική της «μακάριας αδιαφορίας» με την πλήρη απορρύθμιση του ανθρώπου ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και την μετατροπή του σε μια καταναλωτική μονάδα καθοδηγούμενης από τις ανάγκες του και το ένστικτο επιβίωσης. 
Πενήντα χρόνια φτάσανε πραγματικά για την μετάλλαξη που χρειαζότανε ολόκληρη η κοινωνία για να φτάσουμε στην ιδεολογία της εξουσιολαγνείας, του καριερισμού, της εκφύλισης της ποιότητας και της απόλυτης ιδιοτέλειας. Η εξουσία σαν αυτοσκοπός, ακόμα και με δέκα τρόικες από πάνω, σαν εργαλείο κοινωνικής ανόδου και επικυριαρχίας, είναι η μοναδική αλήθεια στην οποία εδράζονται
οι ιδεολογίες και οι πολιτικές πλατφόρμες των κομμάτων εξουσίας. Το πρόσωπό της πάντα είναι βρωμερό κι επαίσχυντο, όσο κι αν ρετουσάρεται, με συνέδρια στα νησιά, με μαγιό και κανό, για να φαίνεται ανθρωπινό. Ούτε οι βερμούδες και τα βατραχοπέδιλα, ανατρέχουν στα μπάνια του λαού, όταν φοριούνται εν τάχει στα διαλείμματα των περιφερομένων στα νησιά «συμποσίων». Ποια αίσθηση έχετε εσείς όταν βλέπετε τον πρωθυπουργό μας να κωπηλατεί (ευτυχώς κόψανε τις φωτογραφίες), ότι δουλεύει ή μας δουλεύει;