Είδηση: Έσπασε τον κουμπαρά για
την αποπληρωμή του Δημοσίου χρέους ο πρόεδρος της Βουλής κ. Πετσάλνικος. Πρόκειται για το γνωστό ταμείο που είχε ιδρύσει με πολλές φανφάρες και καλούσε επιφανείς και απλούς πολίτες να συνεισφέρουν για να πληρωθεί το χρέος των 300 δις ευρώ. Το ταμείο ετέθη υπό την αιγίδα του κ. Παπούλια και συγκέντρωσε τελικώς 3.5 εκατ. ευρώ, ποσόν που τελικά αντιστοιχεί στο χρέος που εξοφλείται ή συνάπτεται στο 1/5 της ωριαίας κάλυψης στη συνολική ετήσια οφειλή των 36-40 δις ευρώ. Ο ρυθμός δανεισμού ανά εργάσιμη ώρα εξάγεται από την διαίρεση της συνολικής ετήσιας οφειλής και των συνολικών εργάσιμων ωρών, περίπου 2000.
Κάθε εργάσιμη ώρα λοιπόν το κράτος χρειάζεται 17.500.000 ευρώ, 300.000 το λεπτό, 85 το δευτερόλεπτο.
Επαλήθευση: (ανάποδα). Το κράτος ζητά δανεικά 85 ευρώ το δευτερόλεπτο, 300.000 ευρώ το λεπτό, 17.500.000 την ώρα, 140.000.000 ευρώ την μέρα (εργάσιμη), 36.400.000.000 το χρόνο (εργάσιμες μέρες). Να μας ζήσει και να το χαιρό-
μαστε.
Αν αρκεστούμε στο Ταμείο της Βουλής θα χρειαστούμε 50.000 χρόνια να εξοφλήσουμε
το χρέος. Πολλοί πέρασαν κι έκαναν το κομμάτι τους. Μέχρι που συγκινηθήκαμε με τις μελούρες των κουμπαράδων. Αν μετατρέψουμε τα ποσά αποπληρωμής σε δραχμές στις μονάδες του χρόνου, στην περίπτωση που εκπέσουμε από τον παράδεισο του Ευρώ, που καλύτερα να μην είχαμε μπει ποτέ, τα νούμερα παίρνουν ιλιγγιώδεις διαστάσεις και μας οδηγούν ευθέως στο καθαρτήριο των ψυχών. Μέσα σε δέκα χρόνια γίναμε η ακριβότερη χώρα της Ε.Ε. και η φτωχότερη.
Μετατροπή
Ευρώ Δρχ.
Δευτερόλεπτο 85 29 χιλ.
Λεπτό 300 χιλ. 102 εκατ.
Ώρα 17,5 εκατ. 59 δις
Μέρα 140 εκατ. 47,7 δις
Χρόνος 36 δις 12,3 τρις.
Ασφαλιστικό
Προ καιρού είχα προτείνει από την ίδια στήλη, να καταργηθούν οι εισφορές σύνταξης σε ασφαλιστικά ταμεία αφού δεν έχουν καμιά τύχη και το κράτος ουσιαστικά δεν τις εγγυάται ή δεσμεύεται μόνο στην χορήγηση μιας αξιοπρεπούς ένταξης, αν και φυσικά έχει λεφτά. Δηλαδή οι εισφορές μιας ολόκληρης ζωής πάνε αμόντες. Αντί λοιπόν να βαυκαλιζόμαστε για παχυλή σύνταξη αφού ασφαλιζόμαστε στην ανώτατη κλάση του ασφαλιστικού φορέα, θα κάνει καθένας το κουμάντο του, δημιουργώντας ο ίδιος την δική του συνταξιοδοτική εξασφάλιση μ’ ένα ποσοστό από το μισθό
του. Στην περίπτωση αυτή θα δίνεται από το κράτος για όλους τους
εργαζόμενους μια χαμηλή σύνταξη π.χ. 700 ευρώ, μέσω του προϋπολογισμού, για την κοινωνική προστασία των ευαίσθητων ατόμων της τρίτης ηλικίας. Με τον τρόπο αυτό, η συνολική δαπάνη θα είναι πολύ μικρότερη από τις σημερινές επιχορηγήσεις και θα πάψει επιτέλους τ’ ασφαλιστικό να δημιουργεί συνεχείς τριβές και να σωρεύει αποθεματικά προς τέρψη των τρωκτικών που έχουν διοριστεί για την φύλαξη και την επαύξησή τους.
Την ίδια πρόταση διετύπωσε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ο Στέφανος Μάνος κι ασφαλώς δικαιούμαι να τον επικαλεστώ, αφού και ο ΓΑΠ τον θεώρησε χρήσιμο για την διεμβόληση του Φιλελεύθερου χώρου. Δεν αποκλείεται ο Μάνος κι ο Ανδριανόπουλος να μπόλιασαν τον ΓΑΠ με τα πιστεύω τους και ν’ απαρνήθηκε το βαθύ ΠΑΣΟΚ.
Μανώλης Σκαρσουλής