Η Λίμνη του Πρέβελη, ένας μοναδικός βιότοπος
του τόπου μου, με παγκόσμια ανα- γνώριση (και αναγνωρισιμότητα ), έρχεται ξανά στην επικαιρότητα. Τούτη τη φορά, όμως, δυστυχώς, για τελείως διαφορετικούς λόγους: την πρωτοφανή ομορφιά της έχει πλέον διαδεχθεί μια κατάμαυρη ασχήμια, το γκρίζο κάλυψε το πράσινο, κυρίαρχος ο θάνατος εκεί που κάποτε ανθοβολούσε η ζωή. Η Λίμνη κείτεται πλέ- ον νεκρή! Στα ήρεμα νερά της, οι ανταύγειες μένουν παγωμένα ακίνητες, φύλλωμα δεν υπάρχει να λικνίζεται στο πέρασμα του ανέμου.
Λίγα μόλις χιλιόμετρα απόσταση από το χωριό μού. Και σημείο αναφοράς, για την καθοδήγηση κάθε τουριστικού επισκέπτη μας. Όταν ρωτούσαν που βρίσκεται τα Κεραμέ, η απάντηση ήταν άμεση και πανεύκολή: δίπλα στη Λίμνη του Πρέβελη! 
Την προηγούμενη ημέρα της καταστροφής βρισκόμουν εκεί. Ένα φυσικό μνημείο ανεκτίμητης βιολογικής και αισθητικής αξίας, στενά συνδεδεμένο με το παρακείμενο ιστορικό Μοναστήρι του Πρέβελη και με τις μύριες όσες ιστορίες και παραδόσεις να συνδέονται μ’ αυτό: ιστορίες της Τουρκοκρατίας, της Γερμανικής Κατοχής, θρησκευτικές παραδόσεις και βιωτικές ανάγκες των κατοίκων. Εν περιλήψει, ένας ολόκληρος μύθος πλεγμένος γύρω απ’ αυτό το θαύμα της φύσης και συνάμα Θείο δώρο για την περιοχή.
Την δεκαετία το ’70, όταν οι Χίπις εκδιώχθηκαν από τα Μάταλα, βρήκαν εκεί καταφύγιο. Και μένα μου άρεσε να ακολουθώ το μονοπάτι, κατά μήκος της όχθης της Λίμνης, να παρατηρώ τα αυτοσχέδια στέγαστρα, απόλυτα εναρμονισμένα με τη φύση και το φύλλωμα των φοινικόδεντρων. Κι ύστερα να καταλήγω στο εσωτερικότερο βραχώδες σημείο του φαραγγιού και να απολαμβάνω τους φυσικούς θορύβους του τρεχούμενου νερού, πλαισιωμένου από τις φωνές των πτηνών και των άλλων ζωντανών που είχαν επιλέξει ως καταφύγιό τους αυτόν τον παράδεισο.
Ο συγκεκριμένος βιότοπος με είχε απασχολήσει πολλές φορές στο παρελθόν (από το 1987), για την πρόληψη μιας πιθανολογούμενης τότε ιδιωτικοποίησης του χώρου ή κάποιας άλλης αλόγιστης εκμετάλλεύσης του. Σε διαδοχικά άρθρα (σε έντυπα κυρίως της Αγροτικής Τράπεζας), είχα προτείνει μέτρα οικολογικής και αισθητικής αξιοποίησης του χώρου. Ο πόνος μου, επομένως είναι σήμερα δυσβάσταχτος. Η πυρκαγιά του Πρέβελη ήλθε να ολοκληρώσει την καταστροφή που προκάλεσαν οι περσινές φωτιές στα χωριά Δρύμισκος-Κεραμέ.
Δυστυχώς, τέτοια φυσικά τοπία δεν αποκαθίστανται όσα χρόνια και αν περάσουν. Αντί άλλου «θρήνου» λοιπόν , παραθέτω ένα δικό μου ποίημα, γραμμένο το 1994, το οποίον- αν μη τι άλλο- θα το χαρακτήριζα και ως «προφητικό». Διαβάστε το και θρηνήστε και σεις μαζί μου!!!
Η λίμνη του Πρέβελη
Ένας μικρός παράδεισος επιμελώς κρυμμένος.
Από ψηλά όταν τον θωρείς, σου φαίνεται σαν ξένος.
Μα όταν κατέβεις κι ήρεμα αγκαλιαστείς μαζί του
θαρρείς δικός σου γίνεται, ζωή απ’ τη ζωή σου,
και να ξεφύγεις δε μπορείς.
Κι αν τύχει και μισέψεις,
η ανάμνησή του σα δεντρί ριζώνει μες στη σκέψη
και σ’ ακλουθάει μια ζωή.
Τόπος σπαρμένος φοινικιές και καλαμιές και βούρλα.
Καταμεσής ο ποταμός. Και τα πρανή βραχώδη,
απόκρημνα σα θάνατος.
Αν τύχει και περάσεις,
θυμήσου ένα μικρό κερί στον τόπο μου ν’ ανάψεις.
Και μια μικρούλα προσευχή.
Γιάννης Ε. Μιχελακάκης (Από την ποιητική συλλογή «Μεταξύ του Όντος και του Φαινομένου», που εκδόθηκε το 1994)
Γιάννης Ε. Μιχελακάκης