Όλοι γνωρίζουμε τη φράση που αναφώνησε η Βούλα Πατουλίδου μόλις κέρδισε το χρυσό μετάλλιο
στα 100 μ. μετ’ εμποδίων στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1992. αυτή η φράση λοιπόν μοιάζει να ’ναι πιο επίκαιρη από ποτέ. 
18 χρόνια αργότερα φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά, αλλά μάλλον προς το χειρότερο παρά προς το καλύτερο. Τότε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ασπάζονταν κάποια πολιτική ιδεολογία, άλλοι μια σοσιαλιστική, άλλοι μια φιλελεύθερη, άλλοι μια αριστερή. Σήμερα φθάσαμε στην απόλυτη αδιαφορία για τους πολιτικούς μας θεσμούς, πράγμα απαράδεκτο καθώς χωρίς λαϊκό έλεγχο οι πολιτικοί μας έριξαν ή πιο σωστά μας παρέδωσαν αμαχητί στα δίχτυα του ΔΝΤ!
Στα 20 τελευταία, κυρίως χρόνια ακολουθήθηκαν πολιτικές που ως κοινό αποτέλεσμα, είχαν τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και την υπανάπτυξη. Ακόμα και όταν κληθήκαμε να διοργανώσουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 είναι ευνόητο πως διόλου δεν συζητήθηκε ο σχετικός προϋπολογισμός. Καταφέραμε να κάνουμε την πιο ιστορική χώρα του πλανήτη, που κάποτε έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα, να ’ναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης.
Σ’ αυτήν την κατάσταση είμαστε συνένοχοι όλοι μας, πολιτικοί και λαός. Οι πολιτικοί επειδή εκμεταλλεύτηκαν προς ίδιον όφελος την εξουσία που τους δόθηκε και ο λαός που δεν αναγνώρισε τους «δυνάστες» του και τους υπερψήφιζε συνέχεια ώσπου οι ισορροπίες διαταράχτηκαν πλήρως κι έχουμε φτάσει στο σημείο μηδέν.
Αγνοήθηκαν επιμελώς(;) άξιοι επιστήμονες και καλλιτέχνες που διαπρέπουν κυρίως στο εξωτερικό και μας κάνουν περήφανους με τα επιτεύγματα τους. Γιατί δεν έκαναν κάτι να τους κρατήσουν εδώ όπου ανήκαν; Αγνοήθηκε και διαστρεβλώθηκε η μακραίωνη ιστορία μας με συνέπεια την υποβάθμιση του πολιτισμού. Γιατί δεν φρόντισαν για την ύπαρξη χώρων πολιτισμού (μουσεία, μουσικές σκηνές, χώροι άσκησης και γενικότερα ψυχαγωγίας); Γιατί δεν έκαναν κάτι να διασώσουν την Παιδεία μας αλλά αντίθετα κάνουν ό,τι μπορούν για να την καταστρέψουν;
Αγνοήθηκαν επίσης κερδοφόροι τομείς της εγχώριας οικονομίας όπως είναι ο τουρισμός. Γιατί υποχρηματοδοτούν το βασικότερο «πνεύμονα» της ανάπτυξης μας; Αγνοήθηκε το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, η νεολαία. Γιατί δεν έδωσαν φωνή και λόγο στα νέα παιδιά, που έχουμε όνειρα και φιλοδοξίες, αλλά μας ανάγκασαν να τρέχουμε για την επιβίωση ζώντας με 650 ευρώ το μήνα; Ρητά ερωτήματα στα οποία ως φαίνεται όποιος και να τα θέσει δεν θα λάβει καμιά ικανοποιητική απάντηση.
Κι όλα αυτά για μια… χούφτα δολάρια! Όλα αυτά για το χρήμα; Σκάνδαλα, μίζες, διορισμοί χωρίς αξιοκρατία, ισχνό βιοτικό επίπεδο, φτώχεια, τσιμεντουπόλεις.
Συγγνώμη αλλά αυτή δεν είναι η Ελλάδα που εγώ ονειρεύομαι. Εγώ ονειρεύομαι μια Ελλάδα υπερήφανη για τον πολιτισμό της, τους ανθρώπους της (άλλωστε η λέξη φιλότιμο υπάρχει μόνο στην ελληνική γλώσσα), για την ισχυρή θέση της στον παγκόσμιο χάρτη (αυτό που εξ ορισμού οφείλει να κάνει), για την ομορφιά της και για άλλα πολλά ακόμη.
Μια είναι η λύση λοιπόν. Να εμπιστευτούμε ανθρώπους ικανούς να ανοικοδομήσουν την χώρα. Να εμπιστευτούμε τη νεολαία γιατί είναι η σειράτης να φωνάξει «εδώ» και να διαδραματίσει το ρόλο της, με σκοπό την πραγματική αλλαγή, να εμπιστευτούμε τον ορυκτό πλούτο μας. Να εμπιστευτούμε εμάς!
Όχι ότι είμαστε πιο έξυπνοι ή πιο εργατικοί από τον ιταλικό ή πορτογαλικό λαό, αλλά επειδή μπορούμε.
Για την Ελλάδα ρε γαμώτο! Προλαβαίνουμε ακόμη…
Μια αγανακτισμένη φωνή ανάμεσα σε χιλιάδες
Σωτήρης Χαραλαμπόπουλος – φοιτητής