Αν είναι οι ρίζες του δεντρού 
καλά θεμελιωμένες
μ’ αέρα δεν κλονίζεται
γιατί είναι γαντζωμένες.
Να το χτυπά ο άνεμος
μόνο θα το λυγίσει
έχει γερά κρατήματα
κάτω δεν θα το ρίξει.
Μπορεί και αντιστέκεται
κι αυξάνεται κι απλώνει
δεν το φοβίζει τίποτα
κι ο κεραυνός ακόμη.
Κι αν ο κορμός του θα καεί
η ρίζα του θ’ αντέξει
θα βάλει κι άλλη δύναμη
όπου μπορεί θα πλέξει.
Η πρώτη αφορμή στο να θέλω να αναφερθώ σ’ αυτό το θέμα, μου δόθηκε από την γενική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας τις τελευταίες μέρες. Ένα θέμα που σηκώνει πολύ ανάλυση και που σίγουρα θα με αναγκάσει να μακρηγορήσω και να αναγκαστεί ο φίλος μου ο Νίκος (ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας) να μου πει ότι δεν θα το χωρέσει η στήλη μου! Θα προσπαθήσω όσο μπορώ να γίνω σύντομη.
Αναμφισβήτητα όλοι ξέρουμε τι σημαίνει να είμαστε Έλληνες. Ξέρουμε την βαριά κληρονομιά μας, την υπέροχη ιστορία μας, τα ιδανικά μας. Σίγουρα επίσης ξέρουμε πως αυτήν την συγκεκριμένη στιγμή περνάμε φοβερή κρίση. Έχουμε μπει σε ένα δύσκολο «λούκι» στο οποίο καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε, να σταθούμε δυνατοί και να το περάσουμε όσο γίνεται πιο ανώδυνα. Δύσκολο; Ακατόρθωτο; Μακάρι όχι! Θα δείξει. Το κακό είναι ότι κι ενώ έχουμε γερά θεμελιωμένες ρίζες, ίσως κι αυτές να μην αντέξουν για πολύ. Το μόνο που μας μένει είναι να έχουμε αισιοδοξία ότι κάτι θα γίνει και θα βρεθεί κάτι σαν «από μηχανής θεός» ώστε να μας βγάλει απ’ αυτό το αδιέξοδο και να μας βοηθήσει να συνεχίσουμε την βαριά κληρονομιά που μας βαραίνει.
Αυτή είναι η γενική πλευρά του θέματος μου. Υπάρχει όμως και η πιο ειδική του πλευρά. Είναι οι πιο κοντινές ρίζες απ’ τις οποίες καταγόμαστε. Είναι οι γονείς μας, τα αδέλφια μας, το οικογενειακό μας δέντρο.
Η δεύτερη λοιπόν αφορμή στο να θέλω να σταθώ σ’ αυτό το θέμα, μου δόθηκε από τα έντονα συναισθήματα που έχω νιώσει ειδικά τελευταία, όταν έχω να αντιμετωπίσω ανθρώπους οι οποίοι τυχαίνει να γνωρίζουν την οικογένειά μου.
Ένιωσα έντονο γέμισμα της ψυχής όταν κατάλαβα το πόσο γνωστός ήταν ο πατέρας μου και ειδικά όταν άκουσα καλά σχόλια για κείνον. Το γέμισμα της ψυχής ολοκληρώθηκε όταν κατάλαβα πως οι συνεχιστές του ονόματος του, τραβάνε την ίδια σωστή γραμμή. Για κάποια στιγμή όμως ένιωσα λίγο φόβο. Συνειδητοποίησα ότι κι εγώ πρέπει να συνεχίσω την σωστή πορεία του ονόματός μου. Δεν έχω δικαίωμα να θολώσω την φήμη του, αντιθέτως πρέπει να δώσω να καταλάβουν οι γύρω μου ότι έχω κληρονομήσει αρκετά γονίδια του κληρονομικού μου δέντρου. Και όχι μόνο αυτό!
Ακολουθώντας μια σωστή δημιουργική πορεία, θα είμαι το πρότυπο για τα ίδιο μου τα παιδιά που και αυτά καλούνται να συνεχίσουν τη δική μας ιστορία. Βασικό είναι να καταλάβουν κι αυτά το χρέος τους και όχι μόνο να νιώθουν τη δύναμη και τη σιγουριά που έχουν κληρονομήσει.
Επίσης πρέπει να προσπαθούν να έχουν για πάντα ανοιχτές τις πόρτες που τους έχουν δοθεί. Εκεί είναι, που πάλι εμείς θα κριθούμε, για το πόσο σωστά τα μεγαλώσαμε! Αν λοιπόν συνεχίζουμε να τροφοδοτούμε τις ρίζες του δέντρου μας με το σωστό λίπασμα, τότε να είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα συνεχίζει να απλώνει κλώνους και να προσφέρει δροσιά και σκιανιό σε όποιον χρειαστεί.
Στεφανία Καλαϊτζάκη