Πολλοί λέμε ,και αυτή είναι η αλήθεια, ότι στον τόπο μας υπάρχει ένα ευρύτατο και επαρκέστατο νομικό πλαίσιο
, που καλύπτει την επιδίωξη της καλής και οργανωμένης λειτουργίας της κοινωνίας μας. 
Εκεί που χωλαίνουμε είναι το «διά ταύτα», στο οποίο προβάλλονται και επιβάλλονται πληθώρα ,(ποιοτικά και ποσοτικά), εμποδίων ,από την μια απλή «θολούρα» μέχρι την αυστηρή και ηχηρή απροκάλυπτη παρέμβαση!
Εχουμε καταντήσει να μεταφέρουμε και στο θέμα της νομοθέτησης, την γνωστή ελληνική μεθοδολογία του «κάνε μια επιτροπή, για να «κλείσει» το πρόβλημα», εννοώντας να κάνουμε ένα νόμο για να … τελειώνουμε τις όποιες διαμαρτυρίες και αιτήματα για αντιμετώπιση του οποιουδήποτε θέματος.
Είναι … βέβαιο ,αλλά δεν το αξιολογούμε ,( εμείς οι … αποδέκτες!), κάθε φορά, ότι και ο νόμος αυτός θα έχει την … καθιερωμένη «αξιοποίηση» του, δηλαδή δεν θάχει πρακτικά αποτελέσματα.
Κάποιοι ,οι «γνωστοί άγνωστοι» της περίπτωσης, φροντίζουν να θεωρείται «μαγκιά» η παραβίαση όλων όσα νομοθετούνται, εννοώντας να ανταλλάσσουν αυτήν την ανοχή τους προς τους παραβάτες, με την ανοχή των παραβατών προς την κατοχή των καρεκλών εξουσίας από αυτούς!
Για να βάλουμε τα πράγματα στην σωστή βάση τους, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποιες παραμέτρους του προβλήματος.
Ο κάτοχος της εξουσίας έχει το νόμιμο δικαίωμα να νομοθετεί.
Ως εδώ δεν τίθεται καμιά αμφισβήτηση!
Η «κουβέντα» μπαίνει , και «ανοίγεται»,όταν υλοποιείται αυτό το (νόμιμο) δικαίωμα.
Η νομοθεσία προβλέπει ,( και υποδεικνύει!), την συμμετοχή των εμπλεκόμενων στην διαδικασία αυτή. Αυτή η πρόβλεψη ,και επιδίωξη, δεν είναι μονοβαρής προς καμιά πλευρά!
Είναι συνηθισμένο φαινόμενο η αλαζονεία της εξουσίας, με όσα αυτή ή αρνητική πραγματικότητα εμπεριέχει και επιφέρει.
Ως εκ τούτου ,είναι ,ωσαύτως, συνηθισμένο φαινόμενο η «βαρηκοία» της εξουσίας, και η απαξίωση της να «ασχολείται» με τον λαό και με όσα εκείνος επιμένει να λέει και να υποδεικνύει.
Εκ παραλλήλου είναι ξεκάθαρη η «νομολογία» των «δικαστικών» αρχών, στις οποίες, ( θεωρητικά!), έχει το δικαίωμα να στραφεί ο ,( έστω κατά την άποψη του), αδικούμενος ,επιδιώκοντας τα αυτονόητα, δηλαδή την «προσγείωση» της υψηλοβλεπούσης εξουσίας, και την εξορθολογοποίηση των αποφάσεων της.
Σύμφωνα με αυτήν την νομολογία, σχεδόν κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ασκήσει αυτά, που η νομοθεσία προβλέπει για την προστασία της δημοκρατίας, της ισοπολιτείας, της νομιμότητας!
Όλα αυτά ,που «ανέξοδα», προβλέπει η νομοθεσία, η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα «ψάχνει» να τα βρεί αλλά είναι «εξαφανισμένα» και «ανύπαρκτα»!
Ακόμη και η θεσμικά νομοθετημένη αντιπολίτευση, δεν έχει κανένα ουσιαστικό δικαίωμα ,πέραν του να «τα λέει» για να γραφτούν στα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά, όπου κανείς πρέπει να αποκτήσει την ιδιότητα του ερευνητή για να τα διαβάσει. Αλλά και ακόμη τότε, δεν έχουν νομική σημασία ,παρά μόνον … δημοσιογραφική, τουτέστιν αν θέλει κανείς να τα διαβάσει … τα διαβάζει!
Η «πλάκα» είναι ,πως ακούμε τους πολιτικούς που αναλύουν την νομοθεσία, (πχ τον Καλλικράτη), να μιλούν για «εδραίωση» της δημοτικής δημοκρατίας, να μιλούν για την «κυριαρχία» του λαού και των δικαιωμάτων του ,( πχ «πρώτα ο πολίτης»!),να μιλούν για έλεγχο της εξουσίας και ένα ατέλειωτο σύνολο τέτοιων «διαπιστώσεων», που ,σε όσους ζούμε αυτήν την «δημοκρατία», προκαλούν ένα απέραντο «μειδίαμα» απογοήτευσης και απορίας περί του «αν πιστεύουν αυτά πού λένε»!
Είναι ξεκάθαρο ,και το τεκμηριώνει η αδιάψευστη και ειλικρινής εμπειρία, ότι όλα αυτά που λέγεται ,ότι λέει η νομοθεσία κλπ, έχουν μια απλή και σαφή προϋπόθεση!
Ναι ,αν το θέλει ,αν το πιστεύει, αν το υπηρετεί η εκάστοτε εξουσία!
Συνεπώς ,είναι σαφές και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση ,(η αλήθεια δεν επιδέχεται αμφισβήτηση!), ότι η τοπική δημοκρατία, η συμμετοχή των πολιτών κλπ κλπ , ανθίζουν ,μόνον αν και όταν το «επιτρέψει» και το υπηρετήσει η τοπική εξουσία, στην οποία αναφέρεται.
Ζούμε μια τοπική πραγματικότητα γεμάτη προβλήματα, γεμάτη αμφιβολίες και αβεβαιότητα, αφυδατωμένη από αισιοδοξία και ελπίδα για το αύριο, με διάχυτη την απογοήτευση και την άρνηση προς τις έννοιες του πολιτικού και της πολιτικής.
Όλα αυτά ,συσσωρευμένα πάνω από την τοπική οικονομία, διασπαρμένα ,σαν δύσκολα «αγκάθια» στην καθημερινή πορεία μας , στημένα σαν μαύρα τείχη περιορίζοντα την ποιότητα ζωής μας, αποτελούν βαρίδια απογοήτευσης και απαισιοδοξίας, και χρειάζονται ένα ,μόνο, πράγμα!
Χρειάζονται την ΑΛΛΑΓΗ τους ,και την απαλλαγή μας!
Ο τόπος χρειάζεται μια δημοτική αρχή απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε μικρές ή μεγαλύτερες δεσμεύσεις, χρειάζεται μια δημοτική αρχή που να έχει «εικόνισμα» και «ευαγγέλιο» της, τον πολίτη. Τον πολίτη επαγγελματία, τον πολίτη κάτοικο, τον πολίτη νέο, τον πολίτη με ειδικές ανάγκες, τον πολίτη επιχειρηματία, τον πολίτη οικογενειάρχη, τον πολίτη σύζυγο, τον πολίτη παιδί, κλπ κλπ κλπ
Ειδικότερα, τα επόμενα χρόνια, οπότε η τοπική αυτοδιοίκηση πετιέται «στα βαθειά νερά», χωρίς σωσίβιο και άλλες βοήθειες, η τοπική δημοκρατία αποτελεί το μοναδικό οξυγόνο, την μοναδική δυνατότητα, για να «τα βγάλουμε πέρα»!
Είναι ξεκάθαρο, το αποδεικνύει τόσο οδυνηρά η επιβολή της δικτατορίας του ΔΝΤ υπό την οποία κυβερνόμαστε σήμερα, ότι τα λάθη και οι αρνητικές πράξεις των εκάστοτε κυβερνόντων, ποτέ δεν έβλαψαν αυτούς (τους κυβερνώντες, που έκαναν τα λάθη), αλλά εμάς τον απλό λαό ,(που το μόνο λάθος μας ήταν πως τους δώσαμε να διαχειρισθούν την εξουσία!).
Ας αλλάξουμε το τοπικό «λεξιλόγιο» μας, ας απαλείψουμε λέξεις και πραγματικότητες ,που μας οδήγησαν εκεί που έχουμε καταλήξει, ας αποδιώξουμε νοοτροπίες και καταστάσεις ,οι οποίες μόνον ζημιά μας έχουν προκαλέσει, και ας προμετωπίσουμε την αναγκαία λέξη ,που τόσο χρειαζόμαστε :
ΑΛΛΑΓΉ!
Με αυτήν ανοίγουμε το «φως στο τούνελ», αρωματίζουμε τον τόπο με αισιοδοξία και ελπίδα, ξαναγυρίζουμε στα απογοητευμένα πρόσωπα μας το χαμόγελο με τον λαμπρό ήλιο του καλλίτερου «αύριο»!
Η πόλη δεν έχει ,μόνον, ανάγκη «χρυσών κλουβιών», χρειάζεται ,σε μεγαλύτερη προτεραιότητα, την ανθρώπινη ταυτότητα της, χρειάζεται να ξαναβρεθούμε με τον χαμένο εαυτό μας.
Ολη αυτή η «επανάσταση» χρειάζεται την ενεργό συμμετοχή όλων μας, χρειάζεται την συστράτευση μας στην κοινή αυτή προσπάθεια.
Λοιπόν, όλοι μαζί για αλλαγή ,στον τόπο μας, για ένα ελπιδοφόρο παρόν ,για ένα αισιόδοξο αύριο, για ένα σίγουρο νιρβανικό μέλλον !
Νίκος Νίνος, nikos@ninos.gr nikninos@yahoo.gr