Με τον αναμενόμενο σάλο να έχει προκληθεί από το επίμαχο
βίντεο με την κοπέλα από τη Βοσνία να πετά τα κουτάβια στο ποτάμι, είναι πράγματι ενδιαφέρον να συνειδητοποιήσει κανείς τη γενικότερη κατάπτωση των ηθών και τη λυσσαλέα νοοτροπία που κατέχει κάθε επιλογή μας. Λυσσαλέα αντιδράσαμε στο απαράδεκτο βίντεο, ζητώντας το κεφάλι της κοπέλας επί πινάκι, η οποία τελικά συνελήφθη, φτιάξαμε facebook group ευχόμενοι για τους ηθικούς αυτουργούς ότι πιο φρικιαστικό περνά από το μυαλό μας, ενώ ακόμα και ο σκηνοθέτης των «Transformers» Michael Bay, μάλιστα, δε δίστασε να «επικηρύξει» τη νεαρή κοπέλα προσφέροντας το ποσό των 50.000 δολαρίων σε όποιον δώσει στις αρχές πληροφορίες που θα οδηγήσουν στην εύρεση και σύλληψη της νεαρής κοπέλας. Προσωπικά, δε θεωρώ ότι η τιμωρία μπορεί να εκμηδενίσει τέτοιου είδους ειδεχθείς πράξεις. Αν επιθυμούμε να πατάξουμε αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία κακοποίησης των ζώων, τότε αυτό που χρειάζεται είναι να αναδείξουμε τις πνιγμένες ευαισθησίες μας. 
Παρακολούθησα πριν από λίγο καιρό ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με θέμα τη βία του έθνους της Αμερικής από τη γένεση του1 και εκεί άκουσα τη φράση του σημαντικού διανοητή Cornel West, ο οποίος ανέφερε: “Χτυπάμε όποιον αισθανόμαστε πιο αδύναμο ή ανίκανο να μας καταλάβει”. Συνεχίζοντας τη συνταρακτική φράση του West, μπορούμε να πούμε ότι επίσης ότι εξολοθρεύουμε ότι δεν αξίζει τη συμπόνια μας και θεωρούμε ότι είναι κατώτερο ον από εμάς, είτε έλλογο ή άλογο. Πάνω σε αυτή την πρόταση κάνουμε επεκτατικούς πολέμους, δολοφονούμε “κατώτερους ανθρώπους”, ενώ επεκτείνουμε και αυτή την κοσμοθεωρία επί των “πλεοναζόντων” ζώων.
Θεωρώ ότι τέτοιους είδους περιστατικά χρήζουν καταρχήν ψυχοπαθολογικής μελέτης, για όλους όσους συμμετέχουν είτε έμμεσα, είτε άμεσα σε τέτοιες δράσεις. Π.χ. θεωρώ ότι στο επίμαχο βίντεο, είναι εξίσου αρρωστημένος και ο ρόλος αυτού που κρατά το κινητό (o αδελφός της, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία της Βοσνίας) και απαθανατίζει τη δράση της κοπέλας. Μου έφερε στο μυαλό το περίφημο πείραμα του ψυχολόγου Στάνλεϊ Μίλγκραμ το 1961, στο οποίο απλοί άνθρωποι πατούσαν χωρίς αναστολές τα κουμπιά των θανατηφόρων ηλεκτροσόκ για να “συνετίσουν” ερωτηθέντες προκειμένου να αφομοιώσουν αποτελεσματικότερα …γνώση. Ένας κοινός παρονομαστής όλων αυτών των είναι η εκμηδένιση των ηθικών αντιστάσεων και η ανάδειξη της απάθειας, που αγγίζει τα όρια της κοινωνικής αναισθησίας. Αυτά τα περιστατικά όμως, δεν απαλείφονται με σκληρές τιμωρίες. Οι σκληρές τιμωρίες και οι ακραίες εκφράσεις απλά ικανοποιούν τα εκδικητικά μας ένστικτα και ρίχνουν τα “σκουπίδια” κάτω από το…χαλάκι.
Αυτό που θα μπορούσε να απαλείψει τούτη την αρρωστημένη νοοτροπία θα ήταν η καλλιέργεια του σεβασμού στη φύση και η ανάδειξη της συνύπαρξης στον πλανήτη που λέγεται Γη. Αυτή όμως η καλλιέργεια δε μπορεί να αναπτυχθεί μόνη της. Και σε έναν κόσμο, όπου κυριαρχεί ο ατομικισμός και η αρρωστημένη συμφεροντολογία, δε μπορεί δυστυχώς να καλλιεργηθεί μια συνείδηση αλληλοσεβασμού και προστασίας του περιβάλλοντος και των όντων που το αποτελούν. Πώς λοιπόν να ξεφύγει η μεγάλη μάζα από τα όρια του μικρόκοσμου της και αρχίσει ως διά μαγείας να καλλιεργήσει μια συνειδητοποιημένη στάση; Πώς μπορούμε να σεβαστούμε τα ζώα και τη φύση όταν κορνάρουμε στον “ηλίθιο” οδηγό μπροστά μας που “τολμά” να σταματήσει στο δρόμο για να δώσει προτεραιότητα στον πεζό; Τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και αλλαγές δεν επέρχονται από τη μια μέρα στην άλλη.
Είναι λοιπόν μάταιο να προσπαθούμε να πετύχουμε τον εκρίζωση του φαινομένου με κατάρες και αφορισμούς. Η πραγματική λύση βρίσκεται στην κοινωνική μας αυτονομία, η οποία όμως δε μπορεί να επέλθει με …θεόσταλτη παρέμβαση.
Δημήτρης Σταράκης
1. Violence: An American Tradition