Οι φήμες ξεκίνησαν πριν από περίπου ένα χρόνο από αξιόπιστες πηγές γνωστής Αθηναϊκής εφημερίδας. Πολλοί δεν το πίστεψαν ενώ αρκετοί έτρεξαν να κατακρίνουν την αξιοπιστία της είδησης. Όπως και να έχει πάντως τα γεγονότα επιβεβαίωσαν τις φήμες, κάτι το οποίο συμβαίνει συχνά στη χώρα της απέραντης και ακατάσχετης ελευθερο-δημοκρατίας.
Έτσι λοιπόν μέσα στους επόμενους μήνες περιμένουμε τη μεγάλη συγχώνευση. Αν ένα και ένα μας κάνουν δύο, τότε Olympic air και Aegean μας κάνουν τον μεγαλύτερο ‘εθνικό’ αερομεταφορέα. Οι φήμες αυτή τη περίοδο οργιάζουν και οι δυο δείχνουν να το ευχαριστιούνται. Φαίνεται πως έχουμε να κάνουμε με ένα φλερτ που κρατάει καιρό. Και κατά μια έννοια μπορεί να θεωρηθεί λογική αυτή η κίνηση από τους δύο μεγαλό ροέδρους, καθώς θεωρείται πως το 2010 θα σημειωθεί η μεγαλύτερη μείωση στις αερομεταφορές των τελευταίων ετών.
Όμως σε αυτή τη δυσβάστακτη χώρα που κατοικούμε και σε λίγο καιρό θα μετοικούμε, όλα κρατάνε όσο και ένας γάμος του Απόστολου Γκλέτσου, δηλαδή όχι παραπάνω από τρεις εβδομάδες. Ψέμα; Θολές μας είναι ακόμα οι εικόνες του αιμοσταγή κ. MIG ο οποίος εξαπέλυε δριμύ κατηγορώ ενάντια στην Aegean, η οποία όπως έλεγε και ο ίδιος έβαζε αθέμιτα μέσα για να πετύχει τους σκοπούς της. Από την άλλη η καλή και σε όλους αγαπητή Olympic air προτιμούσε το διάγγελμα στο λαό καθώς όλα τα ιδιωτικά κανάλια είχαν τον κ. MIG σε απευθείας σύνδεση να δηλώνει και να διαφημίζει το νέο του απόκτημα. 
Και δεν είναι κατακριτέο ή καταδικαστέο ότι οι δύο άλλοτε ισχυροί αντίπαλοι τα βρήκαν κατά ένα περίεργο και μυστηριώδες τρόπο. Άλλωστε οι σχέσεις τέτοιων ή παρόμοιων εταιριών καθορίζονται από το οικονομικό όφελος και είναι και πολύ λογικό. Ένα ερώτημα γεννιέται: Που σταματούν και που ξεκινούν τα όρια της ελεύθερης οικονομίας; Δηλαδή σε μια καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε( γιατί ζούμε σε καπιταλιστική κοινωνία και καλό θα ήταν κάποτε να συνειδητοποιήσουμε) μέχρι που μπορεί να φτάσει μια εταιρία.
Αναμφίβολα, αν τελικά γίνει η συγχώνευση, το μονοπώλιο τουλάχιστον για τις εγχώριες αερομεταφορές θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Επομένως οι τιμές στα εισιτήρια θα ανεβαίνουν καθημερινά και το κράτος δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Και για να δούμε την κατάσταση ξεκάθαρα, καιρό πριν είχε επιβληθεί ένα απέραντο καρτέλ μεταξύ των δύο εταιριών καθώς τις περισσότερες φορές η διαφορά τους στις τιμές ανέρχονταν στο υπέρογκο ποσό των δύο ή τριών ευρώ. Αν είμαστε πρωτοπόροι σε κάτι αυτό είναι το καρτέλ. Η επιτροπή ανταγωνισμού υπολειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια, έτσι γεφυρώνονται εταιρίες και συμφέροντα εις βάρος του καταναλωτή. Αλήθεια… αυτές οι δύο εταιρίες πάνε να περάσουν την κρίση με όσο το δυνατό πιο ανώδυνο τρόπο και μετά από λίγο καιρό να ξανά χωριστούν ή πάνε να εγκαθιδρύσουν μια νέα τάξη πραγμάτων για την Ελληνική αερομεταφορά;;;
Το θέμα δεν είναι μόνο πολιτικό. Γιατί οι Έλληνες κάποτε θα πρέπει να καταλάβουν πως δεν περνούν όλα από το χέρι της πολιτείας. Αν ένας επιχειρηματίας μπορεί να πουλήσει μια τσίχλα για εκατό ευρώ, δεν μπορεί κανένας νόμος και καμία εξουσία να τον παρεμποδίσει (εάν και εφ’ όσον είναι νόμιμος). Παρόμοια περιστατικά ωστόσο έχουν παρουσιαστεί και σε άλλες χώρες, όπως στη Γαλλία και στη Αγγλία. Σε αυτές τις χώρες όμως ο αριθμός των ιδιωτικών εταιριών είναι μεγαλύτερος, επομένως η κατάσταση εξομαλύνθηκε μέσω του υγιούς ανταγωνισμού.
Το μείζον ζήτημα είναι να κρίνουμε σωστά τα ερεθίσματα που παίρνουμε καθημερινά. Ο οποιοσδήποτε επιχειρηματίας βάζει το οικονομικό του όφελος πάνω από την ιστορία και το όνομα μιας εταιρίας. Εάν μέρος του Ελληνικού λαού πίστεψε ότι κάποιος επιχειρηματίας θα εργαστεί και θα ξοδέψει για την Ολυμπιακή τότε είναι πολύ γελασμένος…
Γιώργος Φιλίππου