Στα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικρατεί η κρίση. Μια κρίση δίχως προηγούμενο.
Μια κρίση που δεν παραμένει μόνο στον οικονομικό τομέα αλλά έχει περάσει, πλέον, σε όλα τα στάδια της καθημερινότητας. Από την στιγμή όμως που η πλειονότητα θεωρεί την κρίση πρόβλημα και όχι ευκαιρία, θα έπρεπε λογικά να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις για αυτό το πρόβλημα και όχι να περιμένουμε άπραγοι τις βουλές του κράτους.
Και όμως… εμείς σαν λαός κάνουμε κάτι ασυνήθιστο. Κάνουμε… τίποτα! Η πραγματικότητα όσο και αν φαίνεται παράδοξη αυτή είναι. Οι έχοντες και κατέχοντες όλων των κύριων και σημαντικών θέσεων της χώρας παραμένουν άπραγοι, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος και η νέα γενιά, έχοντας χάσει τελείως τα ιδανικά της αμφιταλαντεύεται μεταξύ επανάστασης και υλισμού. 
Προβλήματα, όμως, έχουν προκύψει πολλά ανά τους αιώνες και τις περισσότερες φορές ήταν μεγαλύτερα. Και αν αυτή η οικονομικό-πολιτική κρίση μας καταστρέφει για δεν βρίσκουμε μια λύση; Δεν υπάρχει κανένας αντίλογος ούτε από πλευράς πολιτικής αλλά ούτε και από εμάς του ίδιους. Και αν ορισμένοι πιστεύουν πως με το εναντιώνονται στα νέα μέτρα αποτελεί λύση, κάνουν μεγάλο λάθος. Η άρνηση από μόνη της δεν αποτελεί λύση.
Πολλά εκατομμύρια έδιναν για παραπάνω από μια δεκαετία την ευκαιρία στους αγαπημένους μας πολιτικούς να κάνουν χλιδάτη ζωή και όλα αυτά εν γνώση μας. Για παραπάνω από μια δεκαετία οι μεροκαματιάρηδες συνδικαλιστές δημιουργούσαν ολοένα και καλύτερες σχέσεις με τους πολιτικούς.
Το θέμα λοιπόν, δεν είναι να λέμε όχι, το θέμα είναι να λέμε γιατί και πώς. Ο κρατικός παρεμβατισμός έχει τελειώσει. Στις ημέρες μας είτε το θέλουμε είτε όχι, μόνοι μας προσπαθούμε για την πολυπόθητη επιβίωση.
Έτσι λοιπόν, τι έχουμε να αντιπροτείνουμε όχι μόνο στις περικοπές (οι οποίες ήρθαν για να μείνουν) αλλά και στην γενικότερη κρίση που μας μαστίζει; Και να ’μαστε, εν έτει 2010, να μην μπορούμε να προτείνουμε κάτι διαφορετικό, να μην μπορούμε να αντιδράσουμε μαζικά, διότι απλά δεν ξέρουμε πια είναι η λύση.
Η αντιπολίτευση είμαστε εμείς. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν επέλθει σε λήθαργο και δεν λένε να ξυπνήσουν. Βλέπουμε μια Ν.Δ. η οποία προσπαθεί να ανασυντάξει το εσωτερικό της και αδυνατεί να αφουγκραστεί τα προβλήματα του Έλληνα, ενώ από την άλλη η αριστερά καλά κρατεί καλώντας το λαό σε αντίσταση χωρίς να προτείνει ουσιαστικό και πρακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Τέλος έχουμε τον φαντασμαγορικό πρόεδρο του ΛΑ.ΟΣ ο οποίος από τη μια χειρίζεται σωστά το επικοινωνιακό και από την άλλη, τα όσα λέει δεν ταιριάζουν στην πραγματικότητα.
Το ξυπνητήρι δεν δούλεψε, γιατί πολύ απλά είχαν ξεχάσει να το ενεργοποιήσουν. Ας είναι… μόνοι μας θα ξυπνήσουμε και μοναχοί μας θα ανασυνταχτούμε.
Γιώργος Φιλίππου