Μέσα στη μικρή μας κοινωνία,
στην κοινωνία του Ρεθύμνου δηλαδή, και όχι μόνο, αλλά εγώ για τη δική μας θα μιλήσω, βρίσκεται σε έξαρση και ειδικά αυτή την περίοδο λόγω εκλογών το φαινόμενο της ψευτιάς, της υποκρισίας και του γλειψίματος, σε όλο του το μεγαλείο και δεν απευθύνομαι μόνο σε ότι αφορά την πολιτική, αλλά γενικά σε όλους τους τομείς και μέσα στην καθημερινότητα μας. 
Βλέπουμε ανθρώπους καθωσπρέπει, τουλάχιστον έτσι αυτοί νομίζουν, από τη μια να σε αγκαλιάζουν και να σε γλείφουν, πάντα αποσκοπώντας κάπου, και ενώ με το ένα χέρι σ’ έχουν αγκαλιά, με το άλλο είναι έτοιμοι να σε σπρώξουν στο λάκκο που σου έχουν σκάψει.
Έχει συμβεί πολλές φορές να κατηγορούν κάποιο με τα χειρότερα λόγια και την ίδια στιγμή αν τον συναντήσουν ή γράφοντας και μιλώντας σε διάφορα ΜΜΕ, αυτόν τον ίδιο άνθρωπο, να τον αποθεώνουν, πάντοτε βέβαια με κάποιο αντίτιμο, δηλαδή είναι τόσο σιχαμένοι και χωρίς τσίπα επάνω τους, που εκεί που φτύνουν πηγαίνουν και γλείφουν, χωρίς ίχνος ντροπής, φτάνει να γίνει η δουλειά τους. Πολλές φορές πετυχαίνουν το στόχο τους και νομίζοντας ότι έχουν γίνει κάτι, πουλάνε φιγούρα, θέλοντας κάτι να δείξουν στον κόσμο, που ξέρει ποιοι ήταν και ποιοι είναι, και που στην πραγματικότητα και οι ίδιοι το ξέρουν, αλλά ο ψεύτικος εγωισμός δεν τους αφήνει να το δουν.
Μια φορά, λέει, ένας αετός είδε στη φωλιά του μαζί με τα αετόπουλα ένα χοχλιό και τον ρώτησε απορημένος πώς κατάφερε να ανέβει τόσο ψηλά και ο χοχλιός απάντησε: έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου.
Μπορεί ο χοχλιός να ανέβηκε στη φωλιά του αετού αλλά αετός δεν έγινε ποτέ. Αυτό το χάλι όμως που βλέπουμε, συμβαίνει γιατί δεν έχουμε αίσθηση της πραγματικότητας, δεν ξέρουνε τί θέλουμε και ποιοι είμαστε. Όλοι θέλουμε να γίνουμε κάποιοι ή φίλοι κάποιου, γιατί αισθανόμαστε υποτιμητικά να είμαι ο Κωστής ο καφετζής ή ο Γιάννης ο οικοδόμος και όλοι θέλουμε να γίνουμε διάσημοι.
Μιας και αναφερθήκαμε πιο πάνω στην προεκλογική περίοδο θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, χωρίς ποτέ να μιλώ κομματικά και χωρίς να απευθυνθώ σε κανένα συνδυασμό ή πρόσωπο. Πρέπει όμως να ξεχωρίσουμε, αν θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και αξιοκρατία σε μια πόλη που θα ανήκει σε όλους και θα διεκδικεί αυτό που της ανήκει, στο χέρι μας είναι να επιλέξουμε έντιμους ανθρώπους, εργατικούς, δραστήριους που μπορούν να προσφέρουν πραγματικά. Ή θα θεωρήσουμε καλούς αυτούς που θα μας χτυπήσουν την πλάτη και θα μας κάνουν ένα ρουσφέτι;
Για να μπορέσουμε λοιπόν να ζήσουμε σε μια καλύτερη κοινωνία, εμείς αλλά και τα παιδιά μας, θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε όμηροι αυτής της κατάστασης, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τί θέλουμε, να ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και να περιορίσουμε λίγο τη γλώσσα μας.
Κοντογιάννης Κωστής