Λέγοντας αγώνα, εννοούμε εκείνη την κοινωνική σχέση, 
κατά την οποία η πράξη προσανατολίζεται στην πρόθεση να επιβάλλει ο φορέας της πράξης τη δική του θέληση, παρά την αντίσταση του άλλου ή των άλλων μερών. Ειρηνικό μέσο σε έναν αγώνα ονομάζουμε το μέσο εκείνο που δεν συνίσταται στη χρήση πραγματικής φυσικής βίας. Είναι σαφές ότι μόνο το κυρίαρχο κράτος διαθέτει το προνόμιο άσκησης νόμιμης βίας. Κάθε κράτος είναι κυρίαρχο. Αν το κράτος δεν είναι κυρίαρχο, αν δηλαδή δεν μπορεί να επιβάλλει τη θέλησή του στους υπηκόους του, είναι οτιδήποτε άλλο, αλλά σίγουρα δεν είναι κράτος.
Η χώρα μας μέχρι πρότινος διέθετε τις προϋποθέσεις για να οικοδομήσει μια γερή οικονομική βάση : τουριστικά πλεονεκτήματα, γεωοικονομική θέση, συμμετοχή στις δυο μεγάλες δυτικές συμμαχίες, άνοιγμα στον κόσμο χάρη στη διασπορά και τη ναυτιλία και αξιοζήλευτους ανθρώπινους πόρους. Η ελληνική κρίση κανονικά δε θα έπρεπε να υφίσταται.
Συνήθως όταν η πραγματικότητα δε συμφωνεί με τη θεωρία, η θεωρία αλλάζει. Στην Ελλάδα η θεωρία δεν συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Τα γεγονότα όμως είναι επίμονα. Η χώρα μετά από ευρωπαϊκή διασωλήνωση τριών και πλέον δεκαετιών, κινδυνεύει να εκπνεύσει από την εντατικοποίηση της θεραπείας. Η ελληνική κρίση δεν είναι προφανώς μόνο οικονομική. Οι οικονομικές δυσκολίες είναι το σύμπτωμα και όχι η ασθένεια. Αν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου συνέκλιναν, θα επετύγχαναν και την οικονομική ανόρθωση. Σήμερα, δυστυχώς, αποκλίνουν.
Από την εποχή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας του Ιωάννη Καποδίστρια – ο οποίος δολοφονήθηκε το 1831 στο Ναύπλιο, επειδή ήρθε σε ρήξη με τα συμφέροντα των τοπικών αξιωματούχων, μέχρι σήμερα- ελάχιστα έχουν αλλάξει στα πολιτικά ήθη αυτής της χώρας. Οι εκλογές πρέπει να αποτελούν το βασικό μέσο διευθέτησης των πολιτικών συγκρούσεων. Η καταφυγή στη βία είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα παρακμής και πολιτικής ανωμαλίας, που συναντάται σε ανώμαλες περιόδους. Μόνο με την τήρηση θεσμών και διαδικασιών παρέχεται ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο διοχετεύεται η πολιτική σύγκρουση και επιτυγχάνεται η λήψη της πολιτικής απόφασης.
Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή. Η εθνική μας υπερηφάνεια έχει πληγεί σοβαρά. Ο βαθμός υποτέλειας έχει φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα. Τα πρότυπα έχουν εκλείψει. Η κρίση αναδεικνύει χρόνια προβλήματα και παθογένειες. Η κοινωνία δεν αντιδρά. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επιτείνουν την σύγχυση. Και οι πνευματικοί άνθρωποι αυτής της χώρας τηρούν μια εκκωφαντική σιωπή. Μια σύγκριση ανάμεσα στην εσωτερική και τη διεθνή κατάσταση, καταδεικνύει ανάγλυφα το βαθμό υστέρησης της Ελλάδας. Στις υποδομές, στο δημόσιο τομέα, στη λειτουργία των θεσμών, στις υπηρεσίες πρόνοιας, στο ασφαλιστικό σύστημα και πάνω από όλα στη νοοτροπία των δημόσιων λειτουργών. Η αλόγιστη σπατάλη του εισαγόμενου ευρωπαϊκού πλούτου οδήγησε τα πράγματα σε ένα τραγικό αδιέξοδο. Η πολιτική -παρόλο που αποτελεί μια από τις αρχαιότερες δραστηριότητες της ανθρωπότητας- αδυνατεί να δώσει πειστικές λύσεις και προτάσεις στα σημερινά κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα. Η εξουσία φαίνεται να ασκείται με ακατάλληλο και μη αποδεκτό τρόπο. Τα προνόμιά της μοιάζουν να είναι υπόθεση λίγων και ισχυρών ατόμων. Ο μηχανισμός επίτευξης των κοινωνικών στόχων καθίσταται ανενεργός. Η Κοινωνία των Πολιτών -αμήχανη και άβουλη- γίνεται απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Και δεν υπάρχουν επαναστάτες πλέον. Ίσως επειδή ιστορικά, ενώ οι επιτυχημένοι επαναστάτες αποτέλεσαν εθνικό κεφάλαιο, οι αποτυχημένοι πέρασαν στην ιστορική μνήμη ως εγκληματίες.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr
soixantedix.blogspot.com