Η δημαγωγία κι η αχρειότητα επιβραβεύονται. Τα μεγάλα σκάνδαλα
δεν εζημίωσαν ποτέ τους ενόχους. Αντί να κλειστούν στην φυλακή για τα εγκλήματά τους σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος, γίνονται λαϊκοί ήρωες. Η διαφθορά μεταδίδεται σαν λοιμώδης νόσος σε όλη την κοινωνία κι ένα κομμάτι αυτής ταυτίζεται με την εξαχρειωμένη εξουσία περιμένοντας την δική του ευκαιρία για νομιμοποίηση κάποιας παρανομίας.
Είναι πολύ δύσκολο κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες της διάβρωσης να επιβιώσει ο έντιμος κι ο υπέρμαχος της διαφάνειας. Κανείς δεν περιμένει οφέλη από τον αδιάφθορο, όταν το μολυσμένο από την σήψη κοινό αναζητεί τον αντάξιό του. 
Ο επηρεασμός της κοινής γνώμης είναι το Α και το Ω της επικοινωνιολογίας, με καλλιέργεια μύθων, πολιτικών συμβόλων και τεχνητών διλημμάτων. Οι αποφάσεις παίρνονται σε μυστικά συμβούλια και παρουσιάζονται με το τελετουργικό της απάτης, στους πολίτες που παρακολουθούν τα δρώμενα σαν αθλητικό θέαμα. Οι πιο σοβαρές αποφάσεις σερβίρονται τμηματικά.
Με φλύαρες ανακοινώσεις και σιωπές, με αρθρογραφικές μονομαχίες και τηλεοπτικές συζητήσεις. Η κοινωνία πρέπει να είναι αμέτοχη αλλά όχι απαθής, πρέπει να χειροκροτεί ή να αποδοκιμάζει για να φαίνεται ενεργή; καθ’όσον αυτή έχει δώσει την δικαιοδοσία στην ομάδα που διοικεί.
Έτσι η χειραγώγηση της κοινωνίας συντελείται χωρίς αντιδράσεις και περιπλοκές, με την συνδρομή φανταχτερών σκηνικών και κομματικών συμβόλων. Εκεί που κορυφώνεται η υποκρισία και το θράσος των ηγητόρων είναι στα διαγγέλματα που απευθύνουν στους πολίτες. Ξαφνικά εμφανίζονται όλοι σώφρονες, κηδεμόνες, ενάρετοι συμφιλιωτές, ακόμα και εθνάρχες. Απορούν για την κατάπτωση του δημοσίου βίου που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. Καλούν τον λαό σε πατριωτική έξαρση, ομοψυχία, αυτοσυγκράτηση, λιτότητα και την ίδια στιγμή τον φτύνουν κατάμουτρα με τα περιουσιακά στοιχεία που ίδιοι δηλώνουν. Πάμπλουτοι οι περισσότεροι, δεν νομίζω ότι έχουν καμία σχέση κατανόησης στον λαό που δοκιμάζεται άγρια, με αποφάσεις των ιδίων.
Θα μου πείτε πρέπει ένας βουλευτής να είναι φτωχός, για να καταλάβει τον φτωχό που εκπροσωπεί; Ασφαλώς όχι. Συνήθως όμως ένας πλούσιος πρώτα ευλογεί τα γένια του κι αν του περισσέψει κάτι το δίνει και στους φτωχούς. Υπάρχει όμως θέμα αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης. Όταν γίνεται τέτοια επίδειξη πλούτου, αλλά και απόκρυψη, ακόμα κι αν τον έχουν κληρονομήσει, είναι λογικό να σκέφτεται ένας πολίτης αν ο τάδε ή ο δείνα βουλευτής έχει χρόνο να τον εκπροσωπεί.
Προσωπικά δεν το πιστεύω, ότι όλοι που μας εκπροσωπούν είτε στη Βουλή, είτε στην Αυτοδιοίκηση, είδαν ένα βράδυ στ’ όνειρό τους, σαν τον Μέγα Κωνσταντίνο, το «Εν τούτω νίκα» και το πρωϊ αποφάσισαν να μας σώσουν όλους μαζί. Τ’ όνειρο μάλλον αφορούσε τον δικό τους σωσμό. Δεν είναι δυνατόν τα τελευταία πενήντα χρόνια οι πολιτικοί να τρώνε με χρυσά κουτάλια κι όταν τελειώσουν το φαγητό να τα δίνουν στα παιδιά τους. Αυτό το γράφω για να καταδείξω ποιοι σώθηκαν και επωφελήθηκαν. Τον λαό που όφειλαν να σώσουν, τον έριξαν στον Καιάδα του μνημονίου, χωρίς κανείς μα κανείς να έχει ευθύνη. Μόνο κάτι ακίνητα, και σκάφη έχουν κι αυτά κατά το 1/20 της κυριότητός τους που συνοδεύονται από την ματαιοδοξία και την αλαζονεία της προσωπικής προβολής. Βουλευτής, Υπουργός, Δήμαρχος είναι ισόβιοι ευγενείας, ακόμα κι αν η θητεία τους κράτησε ένα φεγγάρι. Προσαγορεύονται δια βίου με τον τίτλο που απέκτησαν-κολακεία η κατ΄ επιταγήν. Φυσικά αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα.
Στην Γαλλία λένε ότι οι πόρνες και οι υπουργοί κρατούν σε όλη τους την ζωή τον τίτλο του επαγγέλματος που υπηρέτησαν έστω και για λίγο.
Μανώλης Σκαρσουλής