Το ότι η χώρα και η κοινωνία βρίσκεται σε βαθιά κρίση ,
δεν χωρεί πλέον καμία αμφιβολία.Το κράτος δίνει μάχη επιβίωσης , ο ιδιωτικός τομέας παλεύει με νύχια και με δόντια και η κοινωνία αγωνιά για τις δουλειές που χάνονται , για τα εισοδήματα που δεν φτάνουν , για το άδηλο μέλλον και κυρίως για τους νέους , που σκοτώνουν τον χρόνο τους εδώ κι εκεί. 
Αν επιχειρήσει κανείς να ακτινογραφήσει τις κυρίαρχες δυνάμεις της χώρας , θα κατανοήσει σχεδόν αυτόματα ότι η λύση δεν μπορεί , παρά να προέλθει από την κινητοποίηση και τη συμμετοχή μεγάλων τμημάτων πληθυσμού σε μια καινούργια προσπάθεια ανόρθωσης η οποία προφανώς δεν μπορεί να αναπληρωθεί από την επιχειρηματική τάξη της χώρας. Δυστυχώς η κατέχουσα τον πλούτο επιχειρηματική τάξη απέδειξε με την στάση της ότι δεν πιστεύει στην χώρα , ότι δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον τόπο , ότι το μόνο που τη νοιάζει είναι πώς να εξασφαλίσει τα κατακτηθέντα ,στα χρόνια της ευφορίας , υπερκέρδη. Με εξαίρεση ελάχιστους , μετρημένους στα δάκτυλα , επιχειρηματίες και μερικούς παραδοσιακούς παραγωγούς κι ορισμένους ιδεολόγους του εμπορίου , οι υπόλοιποι , νεόπλουτη τάξη , το πρώτο που φρόντισαν μόλις ξέσπασε η κρίση , ήταν να φυγαδέψουν τα αποταμιεύματα και κέρδη στο εξωτερικό. Τα , περίπου 30 δις Ευρώ , που διέρρευσαν στις τράπεζες του εξωτερικού , αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές και φανερώνουν ότι η νεόπλουτη τάξη δε νοιάζεται για την πατρίδα , την αντιμετωπίζει σαν εργαλείο κερδοσκοπίας και τίποτα άλλο.
Συμπέρασμα : Στην Ελλάδα δεν υπάρχει επιχειρηματική τάξη με Εθνική συνείδηση .Υπό αυτή την έννοια , από πρόσωπα που στην πρώτη στραβοτιμονιά , παίρνουν τα λεφτά και φεύγουν , δεν έχεις να περιμένεις τίποτα. Θα ξανάρθουν στην Ελλάδα , μόνο όταν νοιώσουν το πεδίο ασφαλές και οι δουλειές που θα ανοίξουν δε θα είναι παραγωγικές. Πάλι την κερδοσκοπία θα επιδιώξουν με τον τζόγο , θα ασχοληθούν με χρηματιστηριακές και μη , θα στοχεύουν στα γρήγορα λεφτά. Η πολιτική ηγεσία της χώρας , όσοι τέλος πάντων δεν έλκονται από αυτόν τον κερδοσκοπικό κύκλο , οφείλουν να κατανοήσουν ότι η αναγέννηση της χώρας δεν μπορεί , παρά να προέλθει από την κινητοποίηση της πολυπληθούς μεσαίας τάξης , από τη συστράτευση του ευρύτατου κύκλου των εργαζομένων , από την ενεργοποίηση των μικρών παραγωγών και της μεγάλης μερίδας των εκατοντάδων χιλιάδων εκπαιδευμένων νέων που ζητούν παραγωγική διέξοδο.
Τούτη τη φορά , οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να σχεδιάσουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Να φανταστούν και να οργανώσουν τόπους και περιοχές , ενεργειακά αυτόνομες που θα γίνουν παραγωγικές δυνάμεις μοντέρνες και ικανές να δημιουργήσουν απασχόληση διαρκείας. Τα νησιά μας , οι τουριστικές περιοχές , οφείλουν να οργανωθούν έτσι ώστε τα βασικά αγαθά να παράγονται επί τόπου , να είναι ξεχωριστά , να αποδίδουν κουλτούρα , να ανεβάζουν το τουριστικό προϊόν και να ανυψώσουν τη χώρα. Τα σχέδια και οι μηχανισμοί υπάρχουν , οι άνθρωποι διψούν , δε μένει , παρά να απαλλαγεί η Ελληνική πολιτική από αυτό το σφιχταγκάλιασμα με τον πλούτο της συμφοράς ….
Χαράλαμπος Ν. Κοκόνας, kokonasb@gmail.com