Ο εστί μεθερμηνευόμενο: Η εξουσία καθορίζει με τα έργα της
την στάθμη και την ποιότητα της κοινωνίας ακόμα και το ατομικό ήθος, καθ’ όσον θα είναι πιο σίγουρη όταν οι εξουσιαζόμενοι είναι εξαχρειωμένοι. 
Οι πολίτες εξοικειώνονται με την κυνική αντίληψη του ατομικού συμφέροντος και συντελούν στην γενική αποσύνθεση. Έχουν φτάσει σε τέτοια διανοητική αναπηρία που θεωρούν την αδικία επαίσχυντη πράξη, αλλά επικερδή και συμφέρουσα αν εξυπηρετεί την γενικότερη πολιτική. Παραδέχο- νται επίσης ότι η δικαιοσύνη είναι η εγγύηση της νομιμότητας αλλά ωφελεί πιο πολύ αυτούς που την ποδοπατούν παρά εκείνους που την σέβονται.
Η διεφθαρμένη πολιτική εξουσία προστατεύει πάντοτε τους επιφανείς του κομματικού μηχανισμού, όταν κατηγορούνται με βαριές κατηγορίες, ακόμα και ατασθαλίες. Το 1930, οι φαρμακευτικές εταιρίες με συνεργασία με το Γενικό Χημείο του Κράτους υπεξαίρεσαν επτά τόνους κινίνης. Ο υπεύθυνος προφυλακίστηκες αλλά ο πρωθυπουργός τον έθεσε υπό την προστασία του ως έντιμο υπάλληλο. Το ίδιο συνέβη τότε και για την άνοδο της τιμής του ψωμιού. Αποδόθηκε σε λογιστικό λάθος του υπουργείου.
Κάθε φορά που αναλαμβάνει νέα κυβέρνηση στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, σε απευθείας μετάδοση, όλοι διαβεβαιώνουν ότι θα επικρατήσει νέο πνεύμα, νέα πνοή, νέος άνεμος, υπόσχονται δικαιοσύνη, χρηστή διοίκηση, αξιοκρατία και αξιώνουν εργατικότητα, πειθαρχία και υπευθυνότητα. Φυσικά όσοι δεν φαίνονται, υπομειδιούν από τις μεγαλεπήβολες επαγγελίες. Όσο πιο βαρύγδουπες τόσο πιο παχιές και ψεύτικες.
Η πρώτη μέριμνα κάθε νεότευκτης κυβέρνησης είναι να βγάλει άχρηστη την παλιά, αποκαλύπτοντας παρανομίες, χαριστικές πράξεις, ατασθαλίες, μέχρι και εθνικές μειοδοσίες. Στα οικονομικά ανακονώνουν ότι παρέλαβαν καμένη γη για να κοροϊδέψουν τους πολίτες ότι βελτίωσαν τους αναπτυξιακούς δείκτες.
Τόση έκταση καμένης γης δεν άφησε ούτε ο Κουτούζοφ ανακόπτοντας τον Ναπολέοντα, στις Ρωσικές στέπες. Οι απερχόμενοι υπουργοί συνήθως φροντίζουν για την έγκαιρη εξαφάνιση των ενοχοποιητικών στοιχείων, όπως τα επιτελεία κατά την υποχώρηση σε ώρα πολέμου καταστρέφουν τους κώδικες και τα στρατιωτικά απόρρητα.
Με τις τακτικές αυτές έχουμε καταφέρει να γίνουμε περιγέλαστοι, αποκαλύπτοντας οι ίδιοι τους εαυτούς μας, όταν οι άλλοι προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον κρατούν τις αλχημείες τους, εφτασφράγιστο μυστικό. Με την απογραφή του 2004 αποκαλύψαμε την γύμνια μας και μπήκαμε σε διακριτική επιτήρηση, ενώ ίσως περιμέναμε βραβείο ειλικρίνειας. Με το έλλειμμα του 2009, ήταν δεν ήταν στο ποσοστό που ανακοινώθηκε, το γνώριζαν ή δεν το γνώριζαν, ανοίξαμε διάπλα- τα την πόρτα της επαχθούς στήριξης ενώ άλλα κράτη με παρεμφερές πρόβλημα το παλεύουν μόνα τους χωρίς να το διατυμπανίζουν και να στέλνουν SOS.
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους της εξουσίας συμπεριφέρονται ως κλειστή και αυθάδης επαγγελματική συντεχνία. Δεν ανέχονται ούτε έλεγχο ούτε κριτική των λόγων και των πράξεών τους, καταγγέλλοντας ότι θίγεται η τιμή τους και προσβάλλονται οι θεσμοί. Με την φραστική ανάληψη της πολιτικής ευθύνης ξεπλύνουν εαυτούς και μας κάνουν και χάρη πως την ανέλαβαν. Τώρα το έχουν μάθει όλοι, αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη και καθαρίζουν, απαιτώντας να τους έχουμε και ψηλά που επέδειξαν αυτήν την υπευθυ- νότητα. Ωστόσο ουδείς πληρώνει γι’ αυτήν την ευθύνη αφού αποτιμάται υποκειμενικά όπως την εννοεί δηλαδή αυτός που την αναλαμβάνει. Ανάληψη ευθύνης σε κάθε περίπτωση σημαίνει παραίτηση από τον θώκο της εξουσίας με ότι αυτό συνεπάγεται και κυρίως να υπερασπισθεί ελεύθερα τον εαυτό σου.
Κατ’αυτήν την έννοια ο Καραμανλής, ανέλαβε την πολιτική ευθύνη του Βατοπεδίου (φραστικά). Τώρα απαντά ότι ουδέν έτρεξε και σκάνδαλο δεν υπάρχει. Εύκολα διερωτάται κανείς. Γιατί ανέλαβε τότε την πολιτική ευθύνη αφού δεν υπήρξε τίποτα το μεμπτό;
Μανώλης Σκαρσουλής