Δεν έχω λεφτά. Ίσως είναι η πιο συνηθισμένη φράση που βγαίνει με πικρία και λύπη από το στόμα των όλων των φοιτητών. Τα έξοδα τρέχουν, η καθημερινότητα ενός φοιτητή θέλει γερή τσέπη. Καφέδες, ποτά, εισιτήρια, συγγράμματα για τη σχολή και άλλα πολλά επιθυμούν το μερίδιο τους στην οικογενειακή οικονομική πίτα , το λεγόμενο μηνιάτικο.
Παρόλο που πολλές φορές οι γονείς κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, οι ίδιες οι συνθήκες της εποχής μας απαιτούν οικονομία. Παρόλα αυτά είναι δύσκολο για τον φοιτητή να πράξει, καθώς εάν δεν συμμετέχει σε κάποια δραστηριότητα-έξοδο που όλοι πάνε νιώθει ανασφάλεια. Για παράδειγμα πως είναι δυνατόν να λέει συνέχεια όχι σε εξόδους ενώ όλοι οι φίλοι του και οι γνωστοί του ακολουθούν;
Βέβαια το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών που αντιμετωπίζει πρόβλημα αναγκάζεται και σηκώνει τα μανίκια και ψάχνει για δουλειά. Όσοι σπουδάζουν μακριά από τον τόπο καταγωγής τους συνήθως μπαίνουν από νωρίς στον στίβο της αγοράς εργασίας. 
Για μένα καλό θα ήταν ένας φοιτητής εάν είναι σε θέσει να το πράξει, να επικεντρώνεται στις σπουδές του, στη παρακολούθηση του πανεπιστημίου και να μην δουλεύει. Αλλά από την άλλη να έχει στο νου του πως δεν πρέπει να καθυστερήσει τη διάρκεια σπουδών του. Με αυτό τον τρόπο δεν θα φθείρονται οι γονείς του αλλά και ο ίδιος.
Κλείνω αυτό το άρθρο με την ελπίδα και την ευχή πολύ σύντομα να απομακρυνθεί η άρνηση από την πλέον πιο δημοφιλή φράση των νεανικών στεκιών.
Βάιος Ντάφος-Φοιτητής Φιλολογίας