Του Μενέλαου Τασιόπουλου
Στην Ελλάδα συνηθίζουμε να πετροβολούμε το γραφειοκρατικό και σπάταλο κράτος. Σωστά κάνουμε γιατί ο δημόσιος τομέας είναι έτσι στημένος από τις κυβερνήσεις, ώστε να βασίζεται στο ρουσφέτι, τις πελατειακές σχέσεις, την ανισότητα. Ουσιαστικά έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να επιβεβαιώνει την εξουσία των κυβερνώντων επί παντός του επιστητού.
Επίσης συνηθίζουμε να πετροβολούμε τους δημοσίους υπαλλήλους. Τα μέλη δηλαδή της οικογένειας μας που εργάζονται στο Δημόσιο και τα όνειρα που κάνουμε οι περισσότεροι από εμάς για τα παιδία μας. Να εργασθούν στο Δημόσιο. Πάλι όμως έχουμε δίκιο. Γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι διορίζονται με ρουσφέτι από τα κομματικά γραφεία, είναι αντιπαραγωγικοί και αγενείς στην πλειοψηφία τους, προάγονται αποκλειστικά κατ’ αρχαιότητα και διατηρούν μονιμότητα στην εργασία τους χωρίς κριτήρια. 
Ήρθε όμως το βάθος της ύφεσης να μας δείξει σε παρόντες χρόνους, ότι θα πρέπει να διευρύνουμε τον ορίζοντα της κριτικής μας και να ακουμπήσουμε ένα ταμπού. Την επιχειρηματικότητα, όπως αναπτύσσεται στην Ελλάδα. Τον ιδιωτικό τομέα που άγνωστο γιατί παραμένει στο απυρόβλητο. Αν μάλιστα παρακολουθήσουμε και τους χειρισμούς του ΣΕΒ και του προέδρου του κ. Δασκαλόπουλου, θα καταλήξουμε ότι αυτοί οι παράγοντες δεν έχουν καμία ευθύνη για το έγκλημα.
Εδώ αρχίζει το λάθος. Έχουμε πολλούς βιομήχανους , χωρίς βιομηχανίες. Τις πούλησαν και είναι σήμερα εισοδηματίες και επενδυτές. Το πιο ωραίο σε αυτούς είναι ότι οι ίδιοι είναι πάρα πολύ πλούσιοι, αλλά οι επιχειρήσεις τους ήταν προβληματικές και γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε τις πούλησαν. ‘Εχουμε πολλούς μικρομεσαίους, οι οποίοι ουσιαστικά παραμένουν αντιπρόσωποι, μεταπράτες και παραγωγοί φασόν. Η έννοια της πατέντας είναι άγνωστη στην Ελλάδα. Επίσης και ένας τεράστιος κύκλος επιχειρηματικότητας που στηρίζεται στην ευρεσιτεχνία, διαφορετικά τι ανταγωνιστικότητα μπορεί να έχεις.
Έχουμε τέλος και πάρα πολλούς μικρούς . Αυτοί που χωρίς καμιά φαντασία ανοίγουν περίπτερο ή βενζινάδικο εκεί που κάποιος άλλος άνοιξε πριν και έχει κέρδη. Στο τέλος στο σημείο αυτό βρίσκονται τόσα περίπτερα ή βενζινάδικα που χάνουν όλοι.
Οι εξαιρέσεις στους παραπάνω κανόνες απλά τους επιβεβαιώνουν με τον πιο κατηγορηματικό μάλιστα τρόπο.
Πέραν όλων των παραπάνω ως η πλέον ισχυρή επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα είναι στους εξής κλάδους:: Κατασκευές, τηλεπικοινωνίες, media, τομέας υπηρεσιών. Απλά το «μεγάλο φαγοπότι». Όσες σπατάλες γίνονταν στο επίπεδο των δημοσίων υπάλληλων για μια δεκαετία, στις κατηγορίες αυτές γίνονταν σε ένα χρόνο. Οι Έλληνες πολιτικοί υπήρξαν τόσο ανασφαλείς και ματαιόδοξοι, που αφού τους εκχώρησαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια που κατασπατάλησαν για προσωπικό πλουτισμό τους και για την δημιουργία του «καρτέλ» απέναντι στον ελεύθερο ανταγωνισμό, οι υπουργοί μετετράπησαν σε υφιστάμενους τους. Η ψήφος των πολιτών κατέληξε διαβατήριο για συμμετοχή στο «φαγοπότι». Πολιτικοί κερδοσκόποι και επαγγελματίες κερδοσκόποι ένωσαν τις δυνάμεις τους και οργάνωσαν τα τελευταία 25 χρόνια την χώρα αυτή. Την ονόμασαν μάλιστα οι ίδιοι «Ελντοράντο». Τα χρηματιστήρια, οι χαριστικές συμβάσεις, τα πανωτόκια κάθε τύπου, οι παράλογες στρατηγικές ανάπτυξης, οι έκτακτες επιδοτήσεις, η καταρράκωση κάθε νόμιμου πλαισίου, η απουσία αξιολόγησης και ελέγχου, οι επενδυτικές «φούσκες», η μη παράδοση των δημοσίων έργων με θεσμικό τρόπο απλά ακολούθησαν.
Σήμερα όλα αυτά, μετά από μόλις έναν χρόνο πραγματικής ύφεσης, όχι στην κοινωνία, γιατί εκεί η λιτότητα είναι μακροχρόνια, αλλά στο κράτος και στην δυνατότητα του να μοιράζει δις σε κονδύλια, τα πάντα καταρρέουν.
Σήμερα όλοι αυτοί οι τάχα επιχειρηματίες πρωταγωνιστούν στη θεσμοποίηση πλαισίου εργασιακών σχέσεων που θυμίζει τις πρώτες φάσεις της βιομηχανικής εποχής. Μάλιστα προβάλουν το επιχείρημα του κινδύνου πτώχευσης τους. Λες και οι επιχειρήσεις τους είναι κάτι το μοναδικό , που δεν μπορεί να υπάρξει πέραν αυτών. Βεβαίως το κράτος θα πρέπει να μαζέψει τις σκανδαλώδεις παραχωρήσεις προς τα συνδικάτα για προεκλογικούς λόγους, αλλά μέχρις εκεί!
Κάποτε , τη δεκαετία του ’80 κτίσθηκε ο μύθος των προβληματικών επιχειρήσεων που κοινωνικοποιήθηκαν. Πέρασε δηλαδή το κόστος των τότε επιχειρηματιών- βιομηχάνων και τα χρέη τους στον μέσο φορολογούμενο. Σήμερα θέλουν να περάσει στο μέσο εργαζόμενο. Η λογική , άλλωστε ,της ελεύθερης αγοράς , που με τόσο πάθος υποστηρίζουν λέει με φανατισμό. Αφήστε τους να πτωχεύσουν.!!!
Κάποιοι άλλοι θα έρθουν στη θέση τους και θα κάνουν επιχειρήσεις, πολύ πιο σοβαρές και συγκροτημένες μάλιστα από τις δικές τους. Το κόστος εργασίας στην Ελλάδα δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται στην ευθυγράμμιση στο κατώτερο ημερομίσθιο, γιατί η Ελλάδα δεν έχει πλέον πολλούς ανειδίκευτους εργάτες, εκτός αν μιλάμε για τα δικαιώματα των Πακιστανών.
Αντίθετα μια μέση αμοιβή , σε μηνιαία βάση ενός μηχανικού στην Ελλάδα, προ ύφεσης μάλιστα, ήταν και είναι στο μισό ενός Γάλλου. Με τέτοιους πραγματικούς όρους παραγωγικότητας, στη λογική της Ευρώπης και όχι της Κίνας ή της Ινδίας, η Ελλάδα είναι ανταγωνιστική αλλά καθόλου παραγωγική. Άρα το ζητούμενο είναι επιχειρηματίες, όπως αυτοί οι ελάχιστοι που έχουμε και δεν μιλούν να ακουστούν οι πραγματικές ανάγκες , να πολλαπλασιαστούν και όχι οι «πλιατσικολόγοι»- επενδυτές που το μόνο που εγγυώνται είναι αποβιομηχάνιση και κερδοσκοπία.
Οι πολιτικοί κάποτε έστω και τώρα θα πρέπει να πουν την αλήθεια για τους επιχειρηματίες και να σταματήσουν να κινούνται ως «λακέδες» των τραπεζών και της διαπλοκής, γιατί είναι φανερό ότι η οριστική χρεοκοπία είναι ζήτημα πλέον ορισμένου χρόνου και όχι θεωρητικής προσέγγισης. Και τότε θα πετροβοληθούν αυτοί πρώτα και μετά όλοι οι άλλοι.
newscode.gr