ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΛΟΓΙΑ
«έπεα πτερόεντα». Η φράση παραβάλλει τα λόγια (έπεα) με τα ακόντια (πτερόεις) για να δείξει ότι εκφωνούνται με δυνατή φωνή και βρίσκουν τον στόχο τους. 
«επε’ απτερόεντα». Στην φράση χρησιμοποιείται το επίθετο απτερόεις (άπτερος) με την σημασία «μετέωρα λόγια, αβάσιμα, χωρίς αποδέκτες-λόγια τ’ αέρα»
Διαλέγετε και παίρνετε όποια σημασία αποδίδετε στα λόγια, τα οποία βαφτίζουν μεταρρύθμιση την εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Η εντολοδόχος κυβέρνηση των πενήντα καρδιναλίων που καμαρώνουν σαν γύφτικα σκεπάρνια στους θώκους τους, θεωρεί τα μέτρα ως επώδυνα αλλά αναγκαία για την ανάκαμψη της οικονομίας, αφού πρώτα καταστραφεί παντελώς.
Μετά τα συντρίμμια του 1892-1897, 1929-1932, 1940-1950, όντως υπήρξε ανάκαμψη αλλά από το μείον. Αυτή την πολιτική την πιο άδικη που πλήττει άμεσα τα λαϊκά στρώματα ασκούν με σοσιαλιστική συσκευασία και κρατούν τον κοσμάκη στο σπίτι του. Αν η συσκευασία ήταν ανάλογη του σκευάσματος, ήξεραν όλοι οι εργαζόμενοι τον τρόπο να παλέψουν για το δίκιο τους και δεν θα επέτρεπαν στους συνδικαλιστές να συνδιαλέγονται με τους δημίους τους.
Ο θάνατος αν ιδωθεί βιολογικά είναι το τέλος της ζωής που μπορεί να είναι γεγονός φρικτό αλλά αναπόφευκτο, οπότε λιγότερο τρομακτικό. Σε όλη μας την ζωή ζούμε διαρκώς με την συνείδηση ότι επίκειται και μας συνοδεύει αδιάκοπα έστω και απωθητικά. Αντίθετος από τον βιολογικό θάνατο είναι ο καθημερινός των εξαθλιωμένων ατόμων που ζουν όλες τις εκφάνσεις του. Κάθε μέρα πεθαίνουν και πιο πολύ, ενώ ο βιολογικός θάνατος κατά την ιδεαλιστική άποψη του Πλάτωνα είναι ένα ευτυχές γεγονός. Είναι η απελευθέρωση της ψυχής από τα σωματικά δεσμά «διότι το να είναι κανείς νεκρός, θα πει πως είναι το σώμα του χωρισμένο από την ψυχή του και η ψυχή του απαλλαγμένη από το σώμα».
Ευτυχώς που υπάρχει ο βιολογικός θάνατος και εξισώνει πλούσιους και φτωχούς σε ότι μνήμια και να θαφτούν. Όποιες δυσκολίες και να βάλει ο Χριστός για να μπούνε στην βασιλεία των Ουρανών, πάλι κερδισμένοι είναι. Αφού πεθαίνουν μια φορά ενώ ο κακομοίρης ο φτωχός πεθαίνει κάθε μέρα.
Εξάλλου κατά ταύτα διαφέρει ο επίγειος παράδεισος από την επίγεια κόλαση και μόνο όταν είδα τα οστά τα γεγυμνωμένα είπα: «άρα τις εστί, βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης ή δίκαιος ή αμαρτωλός, αλλά ανάπαυσον. Κύριε μετά των δικαίων τον δούλο σου, ως φιλάνθρωπος» που σημαίνει και πλούσιος να ήταν δέστον με επιείκεια δηλαδή πάλι κερδισμένος βγαίνει ο πλούσιος που έχει πάντα την εναλλακτική λύση προτού πεθάνει να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να τα μοιράσει στους φτωχούς και να πάει ντογρού στον Παράδεισο.
Κατά πως κι εγώ και εσείς αυτό θα κάναμε. Θα ζούσαμε ζωή και κότα κι όταν θα χάναμε τα δόντια μας, θα κοιτάζαμε και την άλλη ζωή που δεν θα χρειαζότανε. Τον θάνατο δεν αντιλαμβανόμαστε ποτέ. Μόνο νεκρούς μπορούμε να δούμε. Όχι τον ίδιο τον θάνατο. Όσο ζούμε ο θάνατος είναι απών. Όταν εμφανίζεται τότε δεν υπάρχουμε εμείς.
Προς Κορινθίους Α΄ επιστολής «Ιδού σας λέγω ένα μυστήριο, της Τρόϊκας. Δεν θα πεθάνουμε όλοι εμείς, αλλά θα μεταλλαχτούμε μέχρι να κατέβει το έλλειμμα στα 3% και υπογραφτεί το τελευταίο μνημόνιο. Και τότε θα ηχήσουν οι σάλπιγγες και οι μεταλλαγμένοι θα ξανα-μεταλλαχτούν χωρίς φθορά. Διότι αυτό που είναι φθαρτό πρέπει να ντυθεί την αφθαρσία και αυτό που είναι θνητό να ντυθεί την αθανασία για την διαιώνιση των αγορών».
Εκ του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου: Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι όλοι που με κατηγορούν θα με ακούσουν και όσοι με ακούσουν θα ζήσουν, γιατί ο πατέρας έδωσε στον γιό του την εξουσία και την κρίση, να σας απαλλάξω νωρίτερα από τα βάσανα της πρόσκαιρης ζωής.