Η Ιστορία μάς έχει μάθει ότι οι εξεγέρσεις που παίρνουν και τη μορφή Επαναστάσεων
Η Ιστορία μάς έχει μάθει ότι οι εξεγέρσεις που παίρνουν και τη μορφή Επαναστάσεων επισφραγίζουν την επιτυχή έκβασή τους με τη συμβολική ή μη αποκαθήλωση οποιουδήποτε θυμίζει αυτό που προηγήθηκε και που οδήγησε στην εξέγερση. Συνήθως η αλλαγή εκφράζεται στο συμβολικό επίπεδο με την πλήρη αποδοκιμασία του κυρίαρχου λόγου του παλαιού καθεστώτος, που υποστασιοποιείται στο πρόσωπο του ηγέτη του καθεστώτος αυτού. Ο ηγέτης αυτός φροντίζουν να σιωπήσει με κάθε τρόπο. 
Στην περίπτωση της Αιγύπτου τα πράγματα πήραν μια περίεργη τροπή, όπως τουλάχιστον μας ενημέρωσαν τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, που αφορά τις αρχικές προσδοκίες του αιγυπτιακού λαού και τη διάψευση των προσδοκιών αυτών. Αρχικά, λοιπόν, κύρια επιδίωξη του συγκεντρωμένου πλήθους ήταν να φύγει ο απόλυτος ηγέτης της Αιγύπτου, καθώς και η αμφισβήτηση με αυτόν τον τρόπο του στρατοκρατικού καθεστώτος της χώρας. Μετά, όμως, είχαμε τη μεταστροφή των εκφραστών της «θέλησης» του αιγυπτιακού λαού που απλά ήθελαν την ομαλή μετάβαση σε ένα καθεστώς χωρίς εκείνον τον ηγέτη και μεταρρυθμίσεις για τη χώρα. Αυτή είναι η διαπίστωση από όσα παρακολουθήσαμε να εκτυλίσσονται σε μια χώρα κοντά σε εμάς τους Ευρωπαίους.
Η μεταστροφή αυτή συμπίπτει όχι τυχαία με τη μεταστροφή της αμερικανικής διπλωματίας στο ζήτημα της Αιγύπτου. Οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών, με τη φανερή αναποτελεσματικότητά τους, εγχώρια και διεθνή, δεν έθεσαν στον Πρόεδρο Ομπάμα όλα τα στοιχεία αναφορικά με αυτό που συνέβαινε στην Αίγυπτο και που ακόμη συμβαίνει. Στην πλατεία Ταχρίρ έσπευσαν το σύνολο σχεδόν των δημοσιογράφων για διεθνή θέματα των μεγάλων παγκόσμιων τηλεοπτικών δικτύων και από εκεί μετέδιδαν αυτό που έβλεπαν και που δεν τιμούσε κανένα πολιτισμό, ούτε το δικό μας δυτικό, ούτε τον αιγυπτιακό. Το ερώτημα είναι όχι τι έβλεπαν αλλά πώς ερμήνευαν αυτό που έβλεπαν;
Αυτό που διαφάνηκε εξαρχής ήταν η σαφής πρόθεση των εκεί διαδηλωτών, με την πολιτική κάλυψη της αντιπολίτευσης και της αραβικής αδελφότητας, να ασκήσουν με κάθε τρόπο πιέσεις για την απομάκρυνση του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ από την εξουσία. Από εκεί και πέρα λίγα πράγματα είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Δεν έχουμε λόγους να μην πιστέψουμε πως τα συγκεντρωμένα πλήθη ήταν εκεί εξαιτίας ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος και εναντίον αυτού. Δεν έχουμε λόγους να μην πιστέψουμε την ειλικρινή επιθυμία τους για τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας που ζουν, για την αντιμετώπιση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, για δικαιοσύνη και ισότητα, για λύσεις ριζοσπαστικές και στο πολιτικό επίπεδο. Έχουμε λόγους να πιστέψουμε πως όλα όσα ο αιγυπτιακός λαός επιθυμεί δεν είναι ίδια με εκείνα που επιθυμούν οι πολιτικές ελίτ, είτε πρόκειται για την κυβέρνηση είτε για την αντιπολίτευση. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν τα εκατομμύρια των διαδηλωτών στην πλατεία Ανεξαρτησίας έχουν το δικαίωμα της επιλογής ανάμεσα στη δημοκρατική πορεία της χώρας ή σε μια νέα τυραννία για τη χώρα. Ερώτημα που αφορά και άλλες ισλαμικές χώρες, το Ιράν για παράδειγμα. Ο λόγος των νέων, των μορφωμένων στρωμάτων, ζητά κάτι περισσότερο από τη βελτίωση του βιωτικού επιπέδου. Γερές βάσεις για μια πραγματική κοινωνική αλλαγή που ποτέ δεν έγινε στη χώρα. Θα ακουστούν;
Τελικά αυτό που φαίνεται να επιθυμεί η Δύση δεν είναι η επικράτηση των ευρωπαϊκών αξιών στον αραβικό κόσμο – όχι, οι αξίες αυτές είναι για μια κλειστή κάστα ευγενών. Αυτό που θέλουν είναι να αλλάξουν τα πράγματα λίγο, με τρόπο, δηλαδή, που να μην αλλάζει κάτι στην ουσία του. Με άλλα λόγια τα πράγματα θα παραμείνουν τα ίδια…
Ο πρόεδρος Ομπάμα εγκατέλειψε τη βιασύνη της πρώτης εβδομάδας της εξέγερσης, όταν ωμά έλεγε πως ο Μουμπάρακ πρέπει άμεσα να πάει σπίτι του. Τώρα, για τον ίδιο πάντα πρόεδρο, αυτός είναι ο εγγυητής της ομαλής μετάβασης και συνάμα των αμερικανικών και ισραηλιτικών συμφερόντων.
«Ο πρόεδρος (Μουμπάρακ) επιδοκιμάζει την εθνική συναίνεση, κάτι που επιβεβαιώνει ότι βαδίζουμε στο σωστό δρόμο για να ξεπεράσουμε τη σημερινή κρίση», επισήμανε ο αντιπρόεδρος Ομάρ Σουλεϊμάν. «Ένας σαφής οδικός χάρτης έχει τεθεί με χρονοδιάγραμμα για την ειρηνική και οργανωμένη μεταβίβαση της εξουσίας». Φαίνεται πως ο Μουμπάρακ αργά ή γρήγορα θα αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή. Δεν θα έχει σιωπήσει συμβολικά. Οι στρατηγοί του παραμένουν…
Ζαχαρίας Δ. Αντωνάκης, ιστορικός-φιλόλογος