Επέλεξα αυτή τη φορά να αναφερθώ σε ένα ιστορικό παράδειγμα
Επέλεξα να αναφερθώ σε ένα ιστορικό παράδειγμα, που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στους περισσότερους. Είναι όμως χαρακτηριστικό της διαχρονικής κατάστασης των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας με εκκίνηση από το 1825, δηλαδή πριν από τη σύσταση του νεότερου ελληνικού κράτους. Φυσικά δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο παράδειγμα σπάταλης και αλόγιστης διαχείρισης στην 180χρονη νεότερη ιστορία της χώρας μας. Η ειρωνεία είναι ότι όλα τα δάνεια της εποχής εκείνης ονομάστηκαν «δάνεια της ανεξαρτησίας», ενώ στη ροή του ιστορικού χρόνου αποδείχθηκε ότι αποτέλεσαν δάνεια απόλυτης εξάρτησης. 
Την 7 Φεβρουαρίου 1825, την ώρα που η Επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή, συνομολογήθηκε στο Λονδίνο, εθνικό δάνειο δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών για τη χρηματοδότηση του αγώνα. Αυτό φαντάζει φυσιολογικό, ως τακτική μιας επαναστατημένης χώρας που χρειάζεται χρηματική ρευστότητα για να καλύψει τις ανάγκες της και μάλιστα σε περίοδο πολέμου. Εκείνο όμως που προκαλεί το ενδιαφέρον είναι η περίεργη κατανομή αυτού του δανείου. Μια ματιά στο που διοχετεύτηκαν τα χρήματα, είναι άκρως διαφωτιστική:
Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών. Αυτόματα, τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 χρυσές λίρες. Η επαναστατημένη Ελλάδα πλήρωνε όμως τόκους για 2.000.000. Από τις 1.100.000 χρυσές λίρες κρατούνται προκαταβολικά: Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες, μεσιτικά 68.000 λίρες, εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες, συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες και έξοδα Ελλήνων μεσαζόντων 15.487 λίρες.
Από τα εναπομείναντα χρήματα στέλνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής 156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών. Τελικά κατασκευάστηκε μόνο η μία, η οποία ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της Επανάστασης. Αυτή τη φρεγάτα την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι του Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και οι ναυτικές δυνάμεις μαζί με τα στρατεύματα του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο.
Επίσης 123.000 χρυσές λίρες έμειναν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Η Ελλάδα παρέλαβε μόνο ένα πλοιάριο, το «Καρτερία» και αυτό έγινε πολύ μετά την Επανάσταση. Για τη μισθοδοσία του Άγγλου Φιλέλληνα Cohran πληρώθηκαν 37.000 λίρες. Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων πληρώθηκαν 77.200 λίρες και για εξόφληση διάφορων λογαριασμών 47.000 λίρες.
Έτσι από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφτασαν στην Ελλάδα μόλις 190.000 χρυσές λίρες. Αυτό το ελάχιστο χρηματικό ποσό αντί να πάει στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκε στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Μωραΐτες και τους Ρουμελιώτες. Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς τους εχθρούς και πλήρωναν το στρατό από τα λεφτά του δανείου. Εκτός από το ότι Έλληνες αφαιρούσαν ζωές Ελλήνων, γινόταν και το ανάλογο πλιάτσικο. Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα 150 ενόπλων αλλά συνέτασσε ψεύτικους καταλόγους για 500, με αποτέλεσμα να κρατά για λογαριασμό του τη μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Την ίδια και απαράλλακτη πρακτική εφάρμοζαν και οι αντίπαλοί του.
Όταν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης της χώρας το 1830, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή της περιουσίας του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους. Το κείμενο-πόρισμα της Επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικά σύντομο. Περιείχε μια και μόνο, εξαιρετικά σύντομη τηλεγραφική διαπίστωση: «Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείο του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον !!!».
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr