Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης!…Μάλλον πρόκειται για τη πιο σημαντική από τις διάσπαρτες σ’ όλο το έτος Παγκόσμιες Ημέρες
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης!(22 Φεβρουαρίου)…Μάλλον πρόκειται για τη πιο σημαντική από τις διάσπαρτες σ’ όλο το έτος Παγκόσμιες Ημέρες, αφού είναι η κατ’ εξοχήν αρμόζουσα γιορτή στο «έλλογο όν», όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται ο άνθρωπος. Αλλά και για την πιο ανέξοδη, αφού δεν γιορτάζεται ούτε με λουλούδια ούτε με γλυκά, ούτε με άλλα δώρα. Αρκεί και μόνο να σκεφτούμε ελεύθερα, απεριόριστα, ανεπηρέαστα …
Να σκεφτούμε ότι το υπαρξιστικό «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» ισχύει ανάλογα με το τι και το πώς σκέφτομαι…
Να σκεφτούμε ότι και το αντίστροφο, το «Υπάρχω, άρα σκέφτομαι», ισχύει ανάλογα με το περιεχόμενο που δίνομε στο «υπάρχω», από το πώς βλέπουμε την ποιότητα ζωής…
Να σκεφτούμε ότι, αν ζούμε σαν αγοραστικές και καταναλωτικές μηχανές, σαν πεπτικοί σωλήνες ή σαν άκριτα μόρια της κοινωνικής μάζας, προφανώς δεν «υ-πάρχομε» ως άνθρωποι «άνω θρώσκοντες»…
Να σκεφτούμε αν η ζωή μας είναι γεμάτη από σκέψεις χωρίς πράξεις! Και αν τα αιτία της απραξίας μας είναι υποκειμενικά ή αντικειμενικά…
Να σκεφτούμε αν η ζωή μας είναι γεμάτη από πράξεις χωρίς σκέψεις!…
Να σκεφτούμε τι ισχύει για μας: Το σκέφτομαι και αποφασίζω ή αποφασίζω χωρίς να σκέφτομαι; Το σκέφτομαι και ψηφίζω (μιλώ, γράφω, ψωνίζω…) ή ψηφίζω (μιλώ, γράφω, ψωνίζω…) χωρίς να σκέφτομαι;
Να σκεφτούμε τι πραγματικά θέλουμε στη ζωή, γιατί ζούμε, για ποιους ζούμε, με ποιους δεν πρέπει να ζούμε, τι δίνουμε, τι μας δίνουν, τι θα έπρεπε να δίνουμε και να μας δίνουν, τι κόσμο θέλουμε, τι κάνουμε για να τον αλλάξουμε, τι κάνουμε για να τον διατηρήσουμε…
Να σκεφτούμε σαν τους Πυθαγόρειους, που κάθε βράδυ έκαναν αυτοκριτική: «τι έκανα, τι δεν έκανα τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα;»…
Να σκεφτούμε πόσο σκεπτικιστές είμαστε απέναντι σε βεβαιότητες και πόσο βέβαιοι απέναντι σε σκεπτικισμούς… Να βγάλουμε στην επιφάνεια σκέψεις ανομολόγητες, βασανιστικές, έμμονες∙ σκέψεις θετικές ή αρνητικές. Να τις καθίσουμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου η στην έδρα του δικαστή μας…
Να σκεφτούμε ποια η ευθύνη μας για τη γύρο κρίση: πολιτική, οικονομική, οικολογική, ηθικοπνευματική, κοινωνική∙ για τη δημιουργία της και το ξεπέρασμά της…
Να σκεφτούμε τι πραγματικά χρειάζονται οι τόσες συσκέψεις, διασκέψεις και συνδιασκέψεις των μεγάλων και των μεγίστων, όταν δεν δίνουν ουσιαστικές λύσεις στα μεγάλα και καθημερινά προβλήματα…
Να σκεφτούμε όπως ο Ναζίμ Xικμέτ: «Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ, πώς θα γίνουν τα σκοτάδια λάμψη;» Ή όπως Ν. Καζαντζάκης; « Εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω»..
|
*Σημείωση: Πρόκειται για Προσκοπική και Οδηγική επέτειο που γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1926, σε ανάμνηση της γέννησης του ιδρυτή του προσκοπισμού Λόρδου Μπέι-ντεν Πάουελ (Baden Powell). Την ημέρα αυτή τα μέλη της Παγκόσμιας Προσκοπικής Κί-νησης στρέφουν τις σκέψεις τους στο νόημα της ύπαρξης του Προσκοπισμού αναζη-τώντας τρόπους πραγματοποίησης της βασικής αρχής των Προσκόπων: «Ο Πρόσκοπος είναι Φίλος προς κάθε άνθρωπο και Αδελφός προς κάθε Πρόσκοπο». Η γιορτή της σκέψης όμως παίρνει ευρύτερες προεκτάσεις. Ιδιαίτερα σήμερα, που η σύμπτωσή της με τις αλυσι-δωτές κοινωνικές εκρήξεις και την πτώση των δικτατόρων στις αραβικές χώρες κάνει πιο ηχηρό και καταληπτό το βαρύ μηνυματικό της φορτίο. |