Ένα κείμενο για την πόλη του Ρεθύμνου από την Αναστασία Ε. Μιχελάκη
Ένα κείμενο για την πόλη του Ρεθύμνου από την Αναστασία Ε. Μιχελάκη
Είναι ψέμα πως κάποτε ξεχνάς Εκείνη που σε μάγεψε. Έρχεται μια στιγμή που πρέπει να τη χάσεις. Μαθαίνεις να αγαπάς πιο απαλά, καθώς τα χρόνια εγκαθίστανται πιο μέσα. Τη βλέπω να σκορπά χαμόγελα. Είναι μικρή κι ωραία. Ο ήλιος αναπνέει στη σκιά της.
-«Θέλετε να πεθάνουμε αυτή τη νύχτα; Έχω φορτίσει την ψυχή μου με φως και θάλασσα. Έχω φορτίσει την ψυχή μου με φως και σκέψη. Έχω φορτίσει την ψυχή μου. Είναι επικίνδυνο. Θα χρειαστεί να φέρετε το χαμόγελο που χασμουριότανε και να το αφήσετε να τρέξει ελεύθερο. Θα χρειαστεί να περάσετε με φούμο τον καθρέφτη που δε χορταίνει να μεταφράζει τις διαθέσεις σας. Θα χρειαστεί να σκοτώσετε τα μύρια προσχήματα που σας κρατούν σαν όστρακο μονάχο και τη συνήθεια του δραπέτη. Θα χρειαστεί να με συλλάβετε ολότελη. Σαν γυναίκα. Σαν αίνιγμα. Με τον ειρμό του ικέτη».
Είναι ψέμα πως κάποτε ξεχνάς Εκείνη που σε μάγεψε. Έρχεται μια στιγμή που πρέπει να τη χάσεις. Μαθαίνεις να αγαπάς από μακριά, καθώς τα χρόνια εγκαθίστανται πιο μέσα. Τη βλέπω να σκιρτάει μνήμες. Είναι τόσο μικρή, για να ’ναι τόσο πλούσια. Ο ήλιος σταματάει στη μιλιά της.
-«Θέλετε να πεθάνουμε αυτή τη νύχτα; Έχω μιλήσει με τους ανέμους κι έχω μεθύσει με τις χροιές τους. Έχω μιλήσει με το Μωάμεθ και τον εχθρό του. Έχω μιλήσει με το σκυμμένο μου πρόσωπο. Είναι επικίνδυνο. Θα χρειαστεί να φέρετε τα μάτια της αντιλόπης. Θα χρειαστεί να κάψετε ως και το τελευταίο κλαρί της αντίστασης. Θα χρειαστεί να θρυμματίσετε τον σκόπελο της λέξης. Θα χρειαστεί να με συλλάβετε ολότελη. Σαν μουσική. Σαν μυστικοπαθή νότα. Με τον ειρμό του συνθέτη».
Είναι ψέμα πως κάποτε ξεχνάς Εκείνη που σε μάγεψε. Έρχεται μια στιγμή που πρέπει να περάσεις απέναντι. Μαθαίνεις να αγαπάς πιο συνετά, καθώς τα χρόνια εγκαθίστανται πιο μέσα.
Πρέπει να πάψει να με γιορτάζει. Να με θυμάται να τη διαβαίνω με την ψυχή στο στόμα. Αιώνια ορκισμένη στην ομορφιά της, να υπαγορεύει να βλαστημήσω τον έρωτά της. Ω! Αν μπορούσα να μην πεθάνω κι αυτή τη νύχτα… Έχω ξεχάσει τα ρήματά μου μέσα στους κόλπους της. Έχω οργώσει, με την σκιά μου, την ερημιά της. Έχω ασβεστώσει με τις ευχές μου τις πιο θαμπές γωνίες της. Έχω κρατήσει αγκαλιά τα πιο χλωμά φιλιά της.
Είναι ψέμα πως κάποτε ξεχνάς Εκείνη που σε μάγεψε. Τις ώρες που κανένας δε σε χρεώνει με την ανάσα του, σε θέλει αγαπητικιά το ξύλινο στόμα του γραφείου. Χάρτινη φίλη, απ’ τα παλιά, γιατί δεν πας για ύπνο; Η καρτ -ποστάλ έχει τα χρώματά Εκείνης που με μάγεψε και το γλυκό όνομά της.
Έχω πολύ καιρό να δω ολόσωμη την πόλη του Ρεθύμνου. Αναβάλλω την επιθυμία μου σημαίνει την ακούω να βαθαίνει. Πιο συμβατή στην άνοιξη δεν την απάντησα ποτέ. Θα ’ναι που μεγαλώνει πιο ήσυχη χωρίς εμένα. Θα ’ναι που αναλαμβάνει να ξεδιψάσει τον πιο αργό διαβάτη απ’ τη φωτιά του, για το χατήρι μου. Θα ’ναι που έμαθε να υποχωρεί στα πάντα εκτός από τα όνειρα.
Αναστασία Ε. Μιχελάκη
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Αναστασία (Νατάσσα) Μιχελάκη: Γεννήθηκε στο Μαρούσι, με καταγωγή από το Κλήμα, Ηρακλείου Κρήτης. Τελείωσε τη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης με ειδίκευση στη νέα ελληνική λογοτεχνία και ετοιμάζει το διδακτορικό της στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Ζει και εργάζεται στο Ηράκλειο Κρήτης. Το διήγημά της, «Ένα κουτάκι με θησαυρούς», απέσπασε το πρώτο βραβείο στο λογοτεχνικό διαγωνισμό του περιοδικιού Fortezza, το 2010 (βλ. eyelands/αρχική-εκδόσεις)
eyelands.gr