Του ΜΑΝΩΛΗ ΣΚΑΡΣΟΥΛΗ
Του ΜΑΝΩΛΗ ΣΚΑΡΣΟΥΛΗ
| Οικογένεια : Σαπρόφυτα
Κατηγορία : Ανθρωποειδή Είδος : Ανδρείκελα Υποείδος: Ανδράποδα |
Βιότοπος : Μάσες και ξάπλες μηδενικής ανοχής μέχρι 4ης γενεάς, σε χέρσες και βολικές εκτάσεις.
Ιδιότητες, χρήσεις: Προσοχή δηλητηριώδες φυτό. Με ψευτιές και υποσχέσεις, οδηγεί σε ατονία και αποχαύνωση.
Χαρακτηριστικά: Τα σαπρόφυτα που φύονται από τον μηχανισμό στήριξης, προσομοιάζουν με τα καθικοειδή που τρέφονται με εξαθλιωμένους και πειναλέους στο στάδιο της αποσύνθεσης, συμβάλλοντας σημαντικά στην ανακύκλωση της δουλοπρέπειας. Τα υποπροϊόντα της δραστηριότητας των καθικιών ενσωματώνονται στα προτοελυτικά ένζυμα της προ-πτωματικής ακαμψίας.
«Η όποια απόκτηση, κατάκτηση, ανάκτηση, αποκατάσταση, ως έργα ζωής απαιτούν χρόνο και μόχθο να επιτευχθούν. Αντίθετα η κάμψη, η απώλεια, η κατάρρευση, η εξαθλίωση, δεν αργούν να συντελεστούν. Αν για τα πρώτα απαιτείται ο συνεχής αγώνας της ζωής, στα δεύτερα και μέχρι την ακραία κατάληξη δεν απομένει στην αγωνία της παρά η προσμονή της τελικής μοιραίας ηρεμίας».
ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΗΘΟΥΣ
Ένα ήθος που ξέχασε την επαναστατική του ορμή και εγκατέλειψε στο πεδίο της μάχης τον καιροσκοπισμό, την περιφρόνηση προς την παράδοση και τις αξίες, τις αναγνωρισμένες μορφές συμπεριφορές. Μισαλλοδοξία, που απέβαλε στην καχυποψία, στον λεκτικό επαναστατισμό, στην κολακεία των κρατούντων, επιπολαιότητα, φανατισμό, λεξιλαγνεία, θεσμικό εκφυλισμό, ηθική εξαχρείωση. Το κοινωνικό σώμα έπαυσε να παράγει ηθικά αντισώματα. «Το ήθος της πόλεως εξομοιούται τοις άρχουσι».
Το παραμαρτούν γνώρισμα όλων αυτών των εξελίξεων είναι ένα είδος νέο-ευδαιμονισμού. ροπή στο εύκολο κέρδος, στο άκοπο ανέβασμα, στην σώρευση πλούτου. Οργασμός χρυσοθηρίας. Σύγχρονος συβαριτισμός. Κι αυτά χωρίς την προβολή κανενός ιδανικού Η σοσιαλιστική συνθηματολογία πνίγηκε στις σαμπάνιες της εξουσίας και ο επαναστατισμός λάθεψε τον στόχο του.
Τι οδήγησε άραγε στην ανεπιθύμητη και επικίνδυνη αυτή εξέλιξη;
Με λίγη σκέψη οδηγούμαστε στην κομματική μισαλλοδοξία και τον πολιτικό ερασιτεχνισμό. Εν ολίγοις κηρύχτηκε συναγερμός τοιχοδιωκτών κι από όλα τα μέρη έτρεξε η μετριοκρατία να επωφεληθεί των καρπών της κρατικής εξουσίας, με ακόρεστο πάθος, που γέννησε την ύβρη. Ουλεμάδες που επιδόθηκαν μετά την άλωση σε αλόγιστη λαφυραγωγία.
Στο βάθος αυτής της εκτροπής και της κοροϊδίας του λαού βρίσκεται η άγνοια της ιστορίας, και προ παντός η ουσία της δημοκρατίας, όπου σκοπός δεν είναι η αλλαγή αλλά η εναλλαγή, η αλλαγή της αλλαγής, η συνεχής ικανοποίηση της μεταβαλλόμενης γνώμης του λαού. Στην πρωθυπουργική εξουσία κυριαρχεί το αίσθημα του ιδιοκτήτη του κράτους και της ανυπαρξίας της λογοδοσίας.
Και φτάσαμε στα σημερινά χάλια του σοσιαλισμού των πιστωτών. Κανένα ιδανικό για τον λαό. Κανείς λόγος για ανάπτυξη.
Η κυρίαρχη αγωνία είναι το σήμερα. Πόσο εισόδημα θα μας κόψουν; Πόσος πληθωρισμός θα είναι αύριο; Που θα φτάσει η ανεργία; Πόσο χειρότερο θα είναι το αύριο; Φτάσαμε σ’ ένα υβρίδιο οικονομίας όπου εφαρμόζεται σοσιαλισμός στις υποχρεώσεις του πολίτη και φιλελευθερισμός στα δικαιώματα του κράτους. Η έλλειψη πίστης σε αρχές οδηγεί στην υπονόμευση της κοινωνικής και εθνικής μας υπόστασης, στην σύγχυση, στην αβεβαιότητα, στα αδιέξοδα.